Nie jak w serialu, ale serce i tak wybrało swoje
Kasia uwielbiała seriale. Wierzyła, że prawdziwe życie może być tak barwne jak na ekranie: pełne zwrotów akcji, burz uczuć, dramatów i szczęśliwych zakończeń. Tymczasem jej rzeczywistość była szara, rutyna goniła rutynę, a nadzieje rozpływały się w codzienności. Mieszkała w małej wsi pod Lublinem, a nawet małżeństwo nie przyniosło szczęścia, o którym marzyła w młodości.
Wojtek, jej mąż, na początku wydawał się kochający i opiekuńczy. Ale po trzech latach małżeństwa oznajmił nagle:
— Wyjeżdżam. Nie mogę tu dłużej być. Duszno. Jestem stworzony do wielkiego miasta, Kasia.
— O co ci chodzi? Przecież u nas jest dobrze — próbowała go powstrzymać.
— Tobie może, ale nie mnie — odciął się i, wrzuciwszy parę koszul do starej torby, wyszedł bez słowa.
Plotki po wsi rozeszły się w mgnieniu oka. Sąsiadki szeptały za plecami:
— Wojtek porzucił Kasię, pojechał do Kielc. Pewnie jakaś nowa się znalazła.
Kasia milczała. Nie płakała, nie narzekała. Po prostu żyła. W domu rodziców nie było dla niej miejsca — brat z żoną i czwórką dzieci zajęli każdy kąt.
— Może i lepiej, że nie mam dzieci. Z takim jak Wojtek i ojca by z niego nie było — myślała, patrząc na sąsiedzką gromadkę.
Wieczorami siadała przed telewizorem i wpatrywała się w kolejne odcinki — tam zdrady, miłość, cierpienie. Fabuła wypalała jej serce. Po takich seansach długo nie mogła zasnąć.
A rano znów to samo — świnie, gęsi, kury i cielak Stefan. Nie dość, że nie trzymał się stada, to jeszcze uciekał. Pewnego dnia krzyknęła sąsiadka:
— Kasia, twój cielak biega po wsi, wyrwał się!
Wybiegła za płot — Stefan bodł ogrodzenie, próbując rozwalić sąsiedzki płot rogami.
— Stefku, stój, proszę — namawiała, machając chlebem. A on w odpowiedzi tylko kręcił łbem i szarpał się. Nagle szarpnął z całej siły i spłoszył stado kacząt.
Jak zwykle pomógł Jarek — traktorzysta, jej dawny kolega z klasy. Złapał cielaka, zręcznie owinął sznurkiem i przywiązał. Kasia patrzyła, jak sobie radzi — ręce miał silne, a pod koszulą widać było mięśnie. I nagle coś w niej zadrżało: tak bardzo chciała, żeby właśnie te ręce ją objęły…
— O czym ja myślę, zwariowałam — zapłoniła się rumieńcem. — Jak kotka na wiosnę.
Zawstydziła się. Przecież Jarek żył z Bogusią, wysoką, tęga kobietą, która kiedyś została u niego po imprezie, gdy przesadził z alkoholem. Przyprowadziła nawet córkę z poprzedniego związku. I tak już zostali, bez ślubu.
Kasia z Wojtkiem szybko się rozwiodła — gdy tylko zniknął. Później byli inni, nawet propozycje małżeństwa padały, ale serce milczało. A teraz nagle ten Jarek, dawny kolega, patrzył na nią inaczej, cieplej. CzI choć życie nie było jak w serialu, to właśnie teraz, w ramionach Jacka, poczuła, że jej własna historia wreszcie nabiera barw.
