Rozstanie w przyjaźni
Czy można pozostać przyjaciółmi, gdy najlepsi przyjaciele się rozstają?
Myślałam, że rozwód dotyczy tylko męża i żony.
Okazało się, że obejmuje też wszystkich, którzy z nimi przyjaźnili się
Nasza paczka ukształtowała się w Łodzi, a dokładniej w jej podwarszawskich przedmieściach tam, gdzie ciągną się długie ulice z niemal identycznymi domkami, wypielęgnowanymi trawnikami i skrzynkami na listy ustawionymi tuż przy drodze.
Początkowo spotykaliśmy się na kursach nowego życia, podczas wydarzeń miejscowej parafii, na urodzinach dzieci i szkolnych przedstawieniach. Po kilku latach nikt już nie wyobrażał sobie świąt i weekendów bez siebie.
W naszej grupie było sześć par.
Ja z mężem.
Ewa z Andrzejem najbliżsi nam.
I jeszcze cztery rodziny z dziećmi w podobnym wieku.
Nasz kalendarz wypełniał się jak w dużej rodzinie:
Lato wyjazdy nad jezioro, grille, pieczona kukurydza i obchody Święta Niepodległości w parku z fajerwerkami.
Jesień jabłka z cydrem, Halloween i wigilijna kolacja.
Zima narty, Święta Bożego Narodzenia, Nowy Rok i ferie dzieci w Zakopanem.
Wiosna Wielkanoc z tradycyjnymi święconkami.
Zdawało się, że ta przyjaźń przetrwa wiecznie.
Aż pewnego dnia zadzwoniła Ewa i spokojnie oznajmiła:
Rozstajemy się z Andrzejem.
Zamróz mnie przeszył. Przecież byli wzorową parą! Ani chmurki na ich rodzinnym niebie A może po prostu woleliśmy tego nie widzieć, bo tak było łatwiej?
W końcu wydukałam pierwszą myśl, która przyszła mi do głowy:
A co z naszą wigilią u was w piwnicy? Obiecałaś, że upieczesz karpia w śmietanie
Udało się jednak zorganizować spotkanie, tyle że u mnie szkoda było marnować rybę.
Andrzej pojawił się z nową partnerką.
Jesteśmy przecież cywilizowani mrugnął niepewnie do reszty.
Piękna, ledwie trzydziestoletnia kobieta: włosy do pasa, nogi jak z reklamy, a spodenki ledwo zakrywające pupę. Mężczyźni połykali ślinę, żony przewracały oczami.
Ewa prychnęła:
No, no, zobaczymy, jak będzie śpiewać, gdy odkryje, jaki z niego skąpiec!
A potem nagle zwróciła się do mnie:
Ty w ogóle po czyjej jesteś stronie?!
Święto zostało zepsute.
W odwecie Ewa przyprowadziła na kolejne urodziny jakiegoś wiekowego nudziarza w workowatym garniturze i okrągłych okularach. Cały wieczór prawił mądre przemowy, przeplatane płaskimi dowcipami, i w końcu zgasł, nie zyskując aprobaty ani od kobiet, ani od mężczyzn.
W domach dawna para stała się stałym tematem rozmów.
Żony solidarnie trzymały stronę Ewy.
Mężowie, choć udawali oburzenie postępkiem Andrzeja, w duchu podziwiali.
Rozpoczęła się skomplikowana dyplomacja.
Na moje urodziny zaprosiliśmy tylko Ewę z dziećmi żeby dzieciom było weselej.
Na letniego grilla Andrzeja z kolejną laleczką: tam wszyscy jedzą i piją, nie trzeba dużo gadać.
Najtrudniejsze były jubileusze.
Kasia, przygotowując się do srebrnego wesela, dramatycznie wzdychała przez telefon:
Gosińciu, nie wiem, jak ich posadzić. Nie wytrzymamy tej wymiany spojrzeń.
Spędziłyśmy całą godzinę, rysując plan stołu:
Andrzeja z dziewczyną za filar w kącie.
Ewę przy kominku i stole z deserami.
Dzieci gdzie się da.
Może się uda, ktoś zachoruje i nie przyjdzie? westchnęła z nadzieją Kasia, po czym szepnęła przeprosiny samej sobie.
Kulminacja nastąpiła na zakończeniu szkoły ich córki.
Sala ulubionej pizzerii, kwiaty, balony, muzyka.
Ewa po jednej stronie długiego stołu.
Andrzej po drugiej.
Pośrodku tort jak linia demarkacyjna.
Andrzejowa piękność z głębokim dekoltem przeglądała telefon ku uciesze chłopaków. Żony rzucały mężom groźne spojrzenia. Mężowie udawali, że interesuje ich tylko pizza.
Spróbowałam rozładować napięcie:
Najważniejsze, że oboje tu jesteście. Dziecku radość
Zimno było tak przejmujące, że pizza zdawała się zamarzać na talerzach.
Z czasem wszystko się unormowało.
Coraz częściej spotykałyśmy się z Ewą było ciekawiej i bezpieczniej.
Kontakt z Andrzejem ograniczył się do rzadkich lajków i przypadkowych spotkań pod Biedronką.
Zrozumiałam wtedy prostą rzecz: rozwód dotyczy nie tylko męża i żony. Trochę rozpadają się też przyjaciele.
Teraz każde nasze święto to jak posiedzenie rady nadzorczej: ścisły protokół i przemyślane miejsca przy stole.
Boże Narodzenie, na przykład, obchodzimy na dwa etapy:
Najpierw z Ewą barszcz z uszkami i pierogi.
Później z Andrzejem schabowy i jego kolejna lalka w miniówkach.
Ostatnio pomyślałam:
jeśli jeszcze ktoś się rozwie
