Rozwiodłam się z mężem w maju. Odszedł, trzaskając drzwiami, do tej, która jest “młodsza i ładniejsza”. Ale to już szczegóły.
Był zwykłym facetem. Przed ślubem – czuły, opiekuńczy, z pełnym zestawem romantycznych gestów. Potem wersja próbna się skończyła, a licencja okazała się z ograniczonym dostępem.
Nic poważnego, oczywiście. Ale była jedna drzazga. Zaczął liczyć pieniądze. I to zawsze po swojemu.
Tak, jego pensja była średnio o tysiąc zł wyższa od mojej (raz rosła u niego, raz u mnie, ale nieznacznie). A to oznaczało, że to on “utrzymuje rodzinę”, a na mnie spadał cały dom. Wydatki liczył jednak według własnych zasad.
Jeśli zakupy były “dla domu” – to znaczy, że on na mnie wydał.
“Dla domu” był samochód z ratą po 1700 zł miesięcznie. Którym raz w tygodniu woził mnie do Biedronki po zakupy.
“Dla domu”, czyli “dla mnie”, były kołdry, ręczniki, garnki, remont łazienki.
“Dla mnie” było kupowanie dziecku ubrań, zabawek, opłacanie przedszkola i wizyt u pediatry.
“Dla mnie” było płacenie rachunków. W końcu to ja to robiłam. A jeśli wydawałam pieniądze, to były to “moje” wydatki.
Wszystko to było “dla żony”. Więc “na męża”, jak się okazało, z rodzinnego budżetu szły grosze. A w jego oczach i jego rodziny byłam “dziurą w budżecie”. Zarabiałam mniej, a wydawałam prawie wszystko, co on zarobił. Lubił pod koniec miesiąca zadać podchwytliwe pytanie: “Ile ci zostało?”. A oczywiście nie zostawało nic.
W ostatnim roku małżeństwa jego ulubionym zdaniem było: “Muszę ci ograniczyć wydatki. Za dużo chcesz”. I ograniczał.
Na początku umawialiśmy się, że każdy zostawia sobie po tysiąc zł, reszta idzie na wspólne konto. Potem uznał, że zabierze sobie różnicę między naszymi wypłatami. Czyli on zostawiał sobie dwa tysiące. A mnie wciąż tylko tysiąc.
Później coś tam przeliczył i zmniejszył swój wkład w dom o kolejne tysiąc. Kluczowe zdanie: “Twój szampon kosztuje 30 zł, a ja myję głowę mydłem”.
W efekcie, w ostatnim roku dostawałam 5000 zł na utrzymanie domu, zakupy, ratę za auto i potrzeby dziecka. On dawał dwa, ja wydawałam trzy. Ale oczywiście to nie wystarczało.
Przestałam odkładać cokolwiek dla siebie, wkładając w dom całą swoją pensję – 4000 zł. Oszczędności? Tylko premie i groszowe nadgodziny. A przy tym wciąż słuchałam, jak to on mnie utrzymuje. I jak planuje jeszcze bardziej “przykręcić mi śrubę”. Bo nieładnie być materialistką.
Czytam w twoich myślach: “Czemu się nie rozwiodłaś wcześniej?”.
Byłam głupia. Słuchałam go. I jego matki. I swojej matki. Wierzyłam, że tak musi być. On mnie utrzymuje, a ja po prostu nie umiem gospodarować pieniędzmi. Chodzę w szmatach. Oszczędzam każdy grosz. Łykam ketonal i odkładam wizytę u dentysty, bo państwowa przychodnia jest w remoncie, a na prywatnego nie mogę sobie pozwolić.
Tymczasem on co miesiąc miał trzy tysiące na swoje zachcianki. I chwalił się swoim “genialnym zarządzaniem budżetem”. To nowy telefon. To markowe buty. To potwornie drogi subwoofer do auta.
I oto – rozwód. Wielki “utrzymanek” odfrunął od brudnej żony. Do tej, co nie chodzi w ciuchach z lumpeksu, pudruje nosek, chodzi na siłownię, a nie wymyśla, jak zrobić obiad z resztek w lodówce i dzierga skarpety z rozpadającego się swetra.
Oczywiście płakałam. Jak ja teraz, sama z dzieckiem, bez żywiciela? Zaczęłam oszczędzać jeszcze bardziej. Ze strachem patrzyłam w przyszłość.
A potem przyszła wypłata. No, przyszła jak zawsze. Ale… na koncie wciąż były pieniądze. Sporo. A kiedyś w tym momencie zwykle byłam już na minusie.
Potem dostałam zaliczkę. I było jeszcze lepiej.
Usiadłam. Otarłam łzy i wzięłam się za liczby.
Dokładnie – długopis, kartka z zeszytu. Dwie kolumny: “Przychód” i “Wydatki”. Tak, “uciekła” jego pensja, a właściwie jej okruch – dwa tysiące (sobie zostawiał trzy). Zniknęła też rata za auto – 1700 zł.
Na jedzenie wydaję nie o połowę, ale o dwie trzecie mniej. Nikt nie marudzi, że kurczak to nie mięso. Nie domaga się schabowego, że “przecież mężczyzna musi jeść porządnie”. Nie krzywi się na tani ser, wołając: “Jak można to jeść?!”. (Kupowałam mu droższe, a dla nas z synem – skromniejsze.) Piwo? Słodycze? Koniec z tym.
I nikt już nie mówi: “Te twoje pierogi są do dupy, zamów mi pizzę”.
WYLECZYŁAM ZĘBY!!! Boże drogi, WYLECZYŁAM ZĘBY!!!
Wyrzuciłam szmaty, w których wstydziłam się odebrać syna z przedszkola. Kupiłam nowe ubrania – skromne, ale moje. Po pięciu latach poszłam do fryzjera.
A po rozwodzie zaczęły w końcu przychodzić alimenty. Całe 720 zł – na przedszkole i zajęcia sportowe.
Przed świętami dołożył mi “z łaski” kolejne 500 zł. Z dopiskiem: “Kup dziecku mandarynki i porządny prezent, a nie wydawaj na siebie, bo ja cię znam”.
“Na siebie”. Rozbawił mnie. Oszalałam z radości – syn dostał wszystko, o czym marzył. Tani teleskop. Klocki. Zegarek.
Z premii w końcu zrobiłam mu remont w pokoju. A na Gwiazdkę – ogromną klatkę z dwoma świnkami morskimi i pełnym wyposażeniem.
W grudniu zgodziłam się na awans. Wcześniej nawet bym o tym nie pomyślała. “Kiedy ja to wszystko ogarnę?”. A ogarniam. Nie muszę gotować ton żarcia, lepić pierogów (“Mam cię utrzymywać, żebyś karmiła mnie mrożonkami?”).
I najważniejsze – nikt mi nie wyrzuca. Nie nazywa utrzymanką. Nie wnerwia (no, może tylko była teściowa przychodzi “do wnuka” i fotografuje wszystko: lodówkę, ubrania, mieszkanie).
Leżę teraz na kanapie, chrupię ananasa, patrzę, jak syn ostrożnie karmi świnki (przynosi mi wszystko i pyta: “Dobrze dałem?”, “Dobrze nalałem?”, “Tyle kapusty?”). I jest mi tak dobrze. Bez niego i jego pieniędzy.
I cholera z tym, że żeby oddać mu połowę wartości mieszkania, musiałam sprzedać domek po babci. Wolność i spCzasem myślę, że ten rozwód to był najlepszy prezent, jaki mogłam sobie zrobić.
