Rozwikłałam się z mężem w maju. Odszedł ode mnie, trzaskając drzwiami, do tej, która jest „młodsza i ładniejsza”. Ale to już szczegóły.
Mój mąż był przecięczny. Przed ślubem – troskliwy, czuły. Z całym sztafażem romantycznych uniesień. A potem wersja próbna się skończyła, a licencja okazała się z ograniczonymi funkcjami.
Nic kryminalnego, oczywiście. Ale była jedna zadra. Zaczął liczyć pieniądze. I to w sposób pokręcony.
Tak, jego pensja była średnio o tysiąc złotych wyższa niż moja (razem rosły, razem spadały, ale nieznacznie). Dla niego oznaczało to, że to on jest „żywicielem rodziny”, a na mnie spadał cały dom. Tylko wydaje wydatki liczył po swojej formule.
Jeśli zakupy były „dla domu” – to znaczy, że on na mnie wydał.
„Dla domu” była jego nowa Mazda z ratami po 1700 zł miesięcznie. Którą raz w tygodniu woził mnie do Biedronki po zakupy.
„Dla domu”, czyli „dla mnie”, były kołdry, ręczniki, garnki, remont łazienki.
„Dla mnie” było kupowanie ubranek dla dziecka, zabawek, opłacanie przedszkola i wizyt u pediatry.
„Dla mnie” były rachunki. Bo to ja je płaciłam. A skoro pieniądze wydawałam ja, to były to „moje” wydatki.
Wszystko było „dla żony”. Więc „na męża”, jak się okazało, z domowego budżetu szły grosze. A w jego oczy i oczach jego rodziny to ja byłam „dziurą budżetową”. Zarabiałam mniej, a wydawałam prawie wszystko, co on zarabiał. Uwielbiał pod koniec miesiąca pytać ze złośliwym uśmieszkiem, ile zostało. A oczywiście nic nie zostawało.
W ostatnim roku małżeństwa jego ulubionym zdaniem było: „Muszę ci ograniczyć wydatki. Za dużo chcesz”. I ograniczał.
Na początku umawialiśmy się, że każdy zostawia sobie po tysiąc złotych, a resztę wrzucamy do wspólnego. Potem uznał, że zatrzymuje różnicę między naszymi pensjami. Czyli on miał dwa tysiące dla siebie. A ja dalej swój tysiąc.
Później znowu coś przeliczył i zmniejszył swój wkład do budżetu o kolejny tysiąc. Kluczowym argumentem było: „Ty masz szampon za 30 zł, a ja głowę mydłem”.
Pod koniec małżeństwa na utrzymanie domu, zakupy, ratę za auto i wydatki na dziecko dostawałam 5000 zł. Dwa tysiące dawał on. Trzy ja. Ale to oczywiście nie starczało.
Przestałam odkładać swój tysiąc i wkładałam w dom całą pensję – 4000 zł. A na siebie tylko drobne premie i dodatkowe grosze. I dalej słuchałam, jak to on mnie utrzymuje. I jak jeszcze bardziej „ograniczy” moje wydatki. Bo nie wolno być zachłanną.
Przewiduję pytanie: „Czemu się nie rozwiodłaś wcześniej?”.
Byłam głupia. Słucham go. I jego matki. I swojej matki. Wierzyłam, że tak właśnie jest: on mnie utrzymuje, a ja nie potrafię gospodarować. Chodziłam w zniszczonych ciuchach. Oszczędzałam każdą złotówkę. Łykałam ketorol i odkładałam wizytę u dentysty, bo państwowa klinika była w remoncie, a na prywatną nie mogłam sobie pozwolić.
Tymczasem mąż miał miesięcznie trzy tysiące na swoje zachcianki. I chwalił się, jak świetnie zarządza swoim budżetem. Raz telefon sobie kupił. Raz markowe adidasy. Raz subwoofer do auta za kosmiczne pieniądze.
W końcu rozwiedliśmy się. „Wielki żywiciel” odleciel do kobiety, która nie chodzi w ciuchach z lumpeksu, maluje się, ćwiczy na siłowni, a nie wymyśla, jak zrobić obiad z niczego i dzierga skarpety z resztek wełny.
Oczywiście płakałam. Jak ja teraz sobie poradzę z dzieckiem? Zaczęłam oszczędzać jeszcze bardziej. Z przerażeniem patrzyłam w przyszłość.
A potem przyszła wypłata. I okazało się, że zostają mi pieniądze. Dużo pieniędzy. Wcześniej w tym momencie już byłam na minusie. Potem przyszedł zaliczkę. I zostało jeszcze więcej.
Usiadłam. Otarłam łzy i zaczęłam liczyć. Wzięłam kartę, długopis i zrobiłam tabelkę: „Przychód” i „Wydatki”. Tak, „wypłynęła” z moich zachłannych łapek jego pensja, a właściwie jej okruch – 2000 zł (sobie zostawiał trzy). „Wypłynęła” rata za auto – 1700 zł.
A na zakupy zaczęłam wydawać nie jedną trzecią, ale połowę mniej. Nikt nie marudził, że kurczak to nie mięso. Nie domagał się wieprzowiny, tłustego barszczu, droższej kiełbasy. Nie krzywił się na tani ser, żądając „czegoś porządnego na kanapkę dla pracującego faceta” (kupowałam mu lepsze, a dla nas z synem tańsze). Nie musiałam kupować piwa. Słodycze nie znikały w mgnieniu oka. I nikt nie krzyczał: „Te twoje pierogi to gówno, ja chcę pizzę!”.
WYLECZYŁAM ZĘBY!!! Boże drogi. WYLECZYŁAM ZĘBY!!!
Wyrzuciłam szmaty, w których wstyd było odbierać syna z przedszkola, i kupiłam nowe, skromne, ale porządne ciuchy. Pierwszy raz od pięciu lat poszłam do fryzjera.
Po rozwodzie mąż zaczął w końcu płacić alimenty – całe 720 zł na przedszkole i zajęcia sportowe. Przed świętami dorzucił jeszcze 500 zł z łaski. Napisał: „Kup chociaż dziecku mandarynki i porządny prezent, a nie wydawaj na siebie, bo cię znam”.
„Na siebie”. Rozbawił mnie. Oszalała z radości, kupił synkowi wszystko, o czym marzył. Tani teleskop. Klocki. Dziecięce smartzegarki. Z premii w końcu zrobiłam mu remont w pokoju. Na Gwiazdkę – dużą klatkę z dwoma świnkami morskimi i akcesoriami.
Na początku grudnia zgodziłam się na awans, o którym wcześniej nie mogłam nawet myśleć. Przecież to więcej godzin. Kto wtedy ogarnie dom? A ja ogarniam. Nie muszę gotować kotłów barszczu, lepić pierogów. („Ja cię utrzymuję, żebyś mnie karmiła gotowcami?”).
I najważniejsze – nikt nie wypomina. Nie nazywa mnie utrzymanką. Nie drze nerwów (no, może poza byłą teściową, która przychodzi „do wnuka” i fotografuje wszystko: lodówkę, ubrania, remont).
Leżę teraz na kanapie, jem ananasa, patrzę, jak synek z przejęciem karmi świnki (przynosi mi wszystko i pyta: „Dobrze położyłem?”, „Dobrze nalałem?”, „Tyle kapusty?”). I jestI wiem już, że wolność i spokój są więcej warte niż jakikolwiek majątek.
