— Burek, chodź tu szybko! — Wojciech wyskoczył z samochodu i podbiegł do psa leżącego na poboczu.
Ale Burek nie wstał, nie merdał ogonem… Wojciech poczuł, jak ogarnia go gorączkowe zrozumienie — pies nie żyje. „Co ja powiem mamie?” — myślał, pochylając się nad nieruchomym ciałem Burka, a łzy spływały mu po policzkach, kapiąc na siwą mordę psa.
***
Stary pies Weroniki od razu nie polubił jej synowej, Kasi. Już przy pierwszym spotkaniu. Warczał głucho, gdy tylko przechodziła obok, i nerwowo uderzał ogonem o deski ganku. Kasia bała się go i cicho nienawidziła.
— Och, to bezwartościowe stworzenie… Gdyby to ode mnie zależało, dawno poszedłby na wieczny spoczynek! — syczała pod nosem, patrząc na Burka.
— Kasiu, co ty mówisz! Może mu nie pasuje zapach twoich perfum, a może denerwuje go stuk twoich szpilek? To przecież psi senior, a starzy mają swoje dziwactwa… — próbował uspokoić ją Wojciech.
Weronika tylko patrzyła na nią z dezaprobatą. Och, ta współczesna fifna pannica… Gdyby tylko wiedziała, kim Burek naprawdę był! Przecież on wnosił w jej życie więcej dobra niż Kasia.
***
Weronika starała się nie ingerować w życie syna. Nawet gdy przedstawił jej swoją narzeczoną, Kasię, nie powiedziała nic przeciwko. Choć sercem nie polubiła tej wybranej syna. Czuła w Kasi sztuczność, jakąś udawaną słodycz… Uśmiechała się, ale ten uśmiech nie dawał ciepła. Kiedy Wojciech zapytał:
— Mamo, jak ci się podoba Kasia? Piękna, co?
Weronika odpowiedziała spokojnie:
— Ty żonę dla siebie wybierasz… Ważne, żebyś był z nią szczęśliwy. A ja mogę was tylko pobłogosławić… — Potem mocno przytuliła syna i pocałowała go w czoło.
Po ślubie młodzi zamieszkali w mieszkaniu Kasi, które odziedziczyła po babci. Od tamtej pory Wojciech rzadko odwiedzał matkę na wsi, chociaż za nią tęsknił. Kasia nie lubiła tam jeździć — wolała wygodne wakacje w kurortach, a on nie chciał się z nią kłócić. Ale tego lata żona nagle wpadła na pomysł, by spędzić urlop na wsi.
— Czytałam w internecie, że ekoturystyka jest świetna dla zdrowia i nerwów. W mieście tyle stresu, a brak ruchu to nasza zmora! Poza tym to teraz modne! Tylko że drogie… Dlatego od razu pomyślałam o twojej mamie na wsi — mówiła Kasia, pakując walizki.
Wojciech ucieszył się — dawno nie był w domu rodzinnym, a jeśli ekoturystyka miała być pretekstem, to nie protestował. Pracował zdalnie, więc szybko się spakował i po dwóch dniach byli na miejscu.
Weronika przywitała ich serdecznie.
— No wreszcie! Chociaż odpoczniecie po ludzku. U nas nie gorzej niż w tych waszych Turcjach i Egipatach.
— No, nie porównujmy… — przeciągnęła Kasia. — Swoją drogą, Weroniko, macie jakieś zwierzęta? Ekoturystyka oznacza przecież pełne zanurzenie w wiejski klimat.
Teściowa nie bardzo zrozumiała, o jakie „zanurzenie” chodzi, ale odpowiedziała:
— No, jest Burek i kilkanaście kur. Była jeszcze koza… Ale zeszłego roku padła, biedactwo.
Kasia spojrzała z niesmakiem na starego psa wygrzewającego się na ganku i skrzywiła usta.
— Miałam na myśli pożyteczne zwierzęta! Nie jakiegoś psiska emeryta. Szczerze mówiąc, dziwię się, że jeszcze żyje.
— Za to mam duży ogród… Roboty tam huk! Możesz się zanurzać w ten „klimat”, ile dusza zapragnie! — odparowała szybko Weronika.
— Dobrze, mamo, jutro zaczniemy to „zanurzanie” — powiedział Wojciech. — I Kasia, i ja razem… Narąbię drewna, naprawię płot, co tylko każesz. A teraz czas na spanie.
Wojciech wziął walizki i wszedł do domu. Kasia dreptała za nim, grzęznąc szpilkami w ziemi i przeklinając pod nosem. Gdy weszła na ganek, Burek uniósł siwą głowę i zawarczał. Kasia pisnęła i schowała się za męża. Wojciech pogłaskał psa.
— No co, Burku, obraziłeś się, że Kasia nie uznała cię za „pożyteczne zwierzę”? Nie gniewaj się, ona nie złośliwie…
Burek zamerdał ogonem, ciesząc się z widoku pana, którego znał od jego dzieciństwa.
***
Następnego dnia Weronika zabrała synową, by pokazać jej swoje skromne gospodarstwo.
— Tu kurnik, tam jabłonki i porzeczki… A tu mój ogród. Dawno trzeba go było odchwaścić.
Z ogrodem u Kasi nie szło najlepiej — wszystkie rośliny wydawały się jej takie same. Nie potrafiła odróżnić chwastów od warzyw.
— Patrz: to marchewka, a to mlecz wyłazi. Wyrwij go, niech się nie rozsiewa! — uczyła synowa Weronika. — Czy ty nigdy nie widziałaś mlecza?!
— Mlecz widziałam! Ale reszty waszych chwastów nie znam! Nie jestem profesor botaniki! — odgryzała się Kasia.
Starała się, stękała, irytowała. Dokuczały jej owady, drogi sportowy strasz ciemniał od potu i brudu, a manicure rozpadł się w pył. Po godzinie darcia chwastów jej plecy zaczęły krzyczeć o litość.
— Na dziś koniec! — ogłosiła. — To nie ekoturystyka, tylko niewolnictwo! Jak to niby ma być zdrowe?
— Chciałam ci jeszcze pokazać moje kury… — zaczęła Weronika.
Kasia wzdrygnęła się.
— Kury poczekają!
Z trudem się wyprostowała i powlokła do domu — ciało domagało się odpoczynku. Ale na ganku znowu leżał stary, „bezużyteczny” Burek. Spojrzał na Kasię i cicho warknął, pokazując zęby. Kasia wślizgnęła się bokiem do środka.
— Ten pies mnie nienawidzi! Jest niebezpieczny! — skarżyła się wieczorem mężowi. — A jeśli mnie ugryzie?!
— Burek nikogo w życiu nie ugryzł! Po prostu pokazuje ci, że jeszcze jest wart czegoś i może pilnować domu. Chyba go bardzo obraziłaś. — Wojciech spojrzał na nią surowo.
— Mam prosić jakąś tam kundelkę o wybaczenie?! — oburzyła się Kasia.
— Nie zaszkodziłoby…
Kasia tylko pokręciła palcem przy skroni — mąż kompletnie zwariował.
Weronika, próbWeronika podszedł do Burka, pogłaskał jego siwą głowę i szepnął: “Dobry byłeś, przyjacielu”, a potem pochylił się i zasadził przy grobie mały krzak bzu, który miał rozkwitać każdej wiosny na pamiątkę wiernego serca, bo niektóre rzeczy są cenniejsze niż złoto, a miłość pozostaje nawet gdy odchodzą ci, którzy ją nosili.
