Rozstałam się z moim mężem, a on od tego momentu promienieje szczęściem, jakby wstąpił w krąg świetlnych latarni nad Wisłą. Udowadnia, że to ja go więziłam, zamykając w szklanym pokoju, w którym nie mógł wyjść na prawdziwe życie.
Nigdy nie ranił mnie tak, jak mój były mąż. Od trzech miesięcy nie spotkaliśmy się twarzą w twarz. Ostatni raz widziałam go, kiedy przywoziłam naszą córkę Łucję na weekend do jego małego mieszkania przy ulicy Floriańskiej w Krakowie mieszkanie, które w moim śnie rozciągało się na całą północną granicę miasta. To dopiero dwanaście tygodni, a on zmienił się nie do poznania.
Przez lata nalegałam, by schudł, lecz on nie słuchał, pożerał chipsy i słodkie napoje gazowane, a w wolnym czasie leżał na kanapie, która w mojej wizji zamieniała się w rozciągniętą taflę lodu. Nie dało się go wyciągnąć na zewnątrz, nie mówiąc już o siłowni. Teraz ma w rogu pokoju rozłożoną matę do jogi, na której rosną kwiaty paproci, nową fryzurę przyciętą niczym krzywizna Mostu Grunwaldzkiego, a jego ubrania są starannie wyprasowane, choć nie miał nikogo, kto by się nim opiekował. Kiedyś nie potrafił nawet włożyć prania do pralki, a dziś sam uruchamia ją jednym kliknięciem, a bębna rozbrzmiewa jak dzwony w kościele na Gdańskim Wybrzeżu.
Rozmawialiśmy
Miałam dość słuchania jego wymówek. Twierdził, że przez lata w małżeństwie mnie poniżał i dlatego był idiotą, ale teraz już nim nie jest, a ja i dziecko nie wchodzimy już w jego plany. Założył nowy związek, w którym rozwija ciało, charakter i zarobki teraz zarabia kilkaset złotych więcej, a te pieniądze lśnią w jego rękach jak złote liście jesiennych drzew w Bieszczadach. To uderzyło mnie najbardziej. Nie wyciągnął nawet ręki po mnie ani po naszą Łucję, a dla tej kobiety zmienił się aż po szpilki, które w mojej podświadomości zamieniały się w skrzydła.
Mówi się, że trzeba dawać tyle, ile chce się otrzymać, lecz mój mąż nie potrafił odwzajemnić tego samego. Kochałam go, szanowałam, czasem tylko dodałam komentarz, bo sam nie widział potrzeby zmian. A ja nigdy nic nie dostałam w zamian
Po rozstaniu wciąż dbał najpierw o siebie, nie o córkę, którą nie widział od lat. Gdybym tylko na chwilę stanęła w jego butach, które w moim śnie przemieniły się w szklane klapki, może spróbowałby dać to, czego ja zawsze od niego żądałam. Ale cóż, kto to wie
