Różowy szalik
Weronika pochowała męża dwa lata temu. Był od niej starszy o siedemnaście lat. Kiedy się poznali, miała dwadzieścia dziewięć lat.
Nigdy nie cieszyła się zainteresowaniem chłopaków. Skromna, domowa, unikała klubów i głośnych imprez. W szkole i na studiach faceci traktowali ją jak koleżankę – prosili o ściągi, notatki z zajęć, których opuścili. A randkowali z ładniejszymi, weselszymi dziewczynami, które nie przejmowały się konwenansami.
Z Bartoszem Weronika spotkała się na ulicy. Był ciepły maj, kwitła bez, młoda zieleń cieszyła oczy. Wszystko rozświetlało łagodne słońce.
Postanowiła wrócić do domu pieszo. Szła, rozkoszując się wiosenną aurą, mrużąc oczy od blasku i bez powodu uśmiechając się do przechodniów.
Nagle zobaczyła go – wysokiego, przystojnego mężczyznę w rozpiętym czarnym płaszczu. Gdy się mijali, uśmiechnął się i powiedział:
– Piękna pogoda. Jakby lato. A ja się w ten płaszcz ubrałem. – Miał przyjemny, niski głos.
– To go pan zdejmie – odparła Weronika, także się uśmiechając.
Mężczyzna natychmiast zdjął płaszcz i zarzucił go na zgięte ramię. Z jakiegoś powodu Weronika nie odeszła – stała jak zahipnotyzowana.
– Lepiej, prawda? A może lody? – nie czekając na odpowiedź, ruszył w stronę budki z lodami.
Chciała już iść, ale uznała, że to byłoby nietaktowne.
Wrócił i podał jej kremowego loda w wafelku.
– O, mój ulubiony! – zdziwiła się Weronika. – Skąd pan wiedział?
– Też go uwielbiam – odparł.
Szli razem, jedząc lody i rozmawiając o wszystkim. Do domu wróciła później niż zwykle. I nawet odmówiła kolacji – najadła się lodów.
– Czemu masz takie rozpalone oczy? – przyjrzała się jej podejrzliwie matka.
– Nic mi nie jest – odparła Weronika, rumieniąc się bez powodu.
Bartosz nazajutrz zadzwonił i zaprosił ją na spacer.
– Pada. Wiesz o tym? Nie wzięłam parasolki – powiedziała rozczarowana.
– To pójdziemy do kina. Gdzie pracujesz? Mogę po ciebie podjechać.
W drodze do kina Weronika dowiedziała się, że rok wcześniej zmarła jego żona. Miała wadę serca, lekarze zabronili jej rodzić.
– Bardzo ją kochałem. To, że nie mieliśmy dzieci, mi nie przeszkadzało. Chroniłem ją, zdmuchnąłbym kurz z jej powiek. Po jej śmierci ledwo przetrwałem. Myślałem, że już zawsze będę sam. A potem zobaczyłem ciebie… Weroniko, ty…
– Weronika – poprawiła go.
– Widzisz, przypominasz mi ją. Nie wyglądem. Masz tak samo czyste spojrzenie jak źródło. Jesteś… niewinna. Dziś to rzadkość.
Następnego dnia, gdy wróciła z pracy, Bartosz pił z jej matką herbatę w kuchni. Na stole stał bukiet róż.
– Córeczko, pijemy herbatę z Bartoszem – powiedziała słodko matka, rzucając Weronice znaczące signatury oczami: *Nie bądź głupia*.
Bartosz był sympatyczny. Elegancko się ubierał, siwizna dodawała mu uroku. Matce też się spodobał. Do arystokratycznej prezencji dodała mieszkanie, samochód i dobrze płatną posadę. Brak dzieci uznała za zaletę – nie będzie musiała zabiegać o względy cudzego potomstwa. A swoje wnuki i tak zostawi Weronika.
– Mama, znam go tydzień, a ty już planujesz przyszłość – oburzyła się Weronika. – Tak, miły, ale ja go nie kocham.
– Nie ma miłości, nie ma rozczarowań. Małżeństwa z rozsądku są najtrwalsze. Z nim będziesz bezpieczna jak w banku. Nie jesteś już dzieckiem, żeby marzyć o uczuciu. To solidny, godny zaufania mężczyzna.
Odchodząc, Bartosz poprosił, żeby go odprowadziła do samochodu.
– Jutro zapraszam was obie do mnie. Zobaczycie, jak żyję. Weronika, powiem od razu. Jeśli marzysz o dzieciach, zrozumiem. Ale dla mnie to już za późno na ojcostwo. W moim wieku nieprzespane noce i niemowlęta to zły pomysł.
Przynajmniej był szczery. Temat dzieci nigdy więcej nie został poruszony.
Z nim czuła się bezpiecznie. Koleżanki zazdrościły. Młodsi mężowie lubią pohulać, a Weronikę Bartosz przywoził i odbierał z pracy. Matka uważała, że córka wygrała los na loterii. Wnuków by się chciało, ale trudno. Życie nie jest idealne.
Żyli spokojnie. Nigdy nie żałowała, że wyszła za Bartosza. Łączył ich szacunek i zaufanie – w małżeństwie to ważne.
Pewnego dnia mąż wrócił z pracy, zjadł kolację i położył się odpocząć. Weronika starała się nie hałasować, żeby go nie obudzić. Gdzieś po godzinie zrozumiała, że coś jest nie tak. Był martwy.
Przeżyli razem trzy lata. Weronika szczerze go opłakiwała.
Po jego śmierci życie toczyło się utartym torem. Matka namawiała ją na zmiany, co tylko ją irytowało. Dziecko dla siebie? Od kogo, na litość boską?
Bartosz nie lubił, gdy się mocno malowała lub nosiła jaskrawe ubrania.
– Po co? Jesteś mężatką. Makijaż to fanaberia dla tych, co polują na mężczyzn.
Weronika schowała stroby kolorowych ubrań na dno szafy. Ubierała się skromnie, włosy ściągała w kucyk. Wyglądała starzej niż była.
Pod koniec kwietnia zrobiło się prawie letnio. Drzewa pokryły się liśćmi, ptaki śpiewały o świcie. Słońce topiło nawet najtwardsze lody – i te w sercu.
Szykując się do pracy, Weronika zauważyła różowy szalik z poprzedniego życia. Skąd się tu wziął między szarymi sukienkami? Zawiązała go na szyi.
W godzinach szczytu w autobusach jest tłok. Zaczęła przepychać się do wyjścia, gdy nagle szalik zaczepił się o coś i zacisnął na jej szyi. Ludzie z tyłu napierali, szarpnęła się – ale materiał tylko się zacieśnił. Zaczęła iść pod prąd, ku wyjściu. Popychano ją, klęto. W końcu zobaczyła, że szalik zahaczył o plecak jakiegoś chłopaka. Ten szarpał się, próbując uwolnić zamek.
– Ostrożnie, pan go zerwie! – oburzyła się.
Drzwi się zamknęły, autobus odjechał.
– No i po co? Przejeż– Przez pana przegapiłam swój przystanek – warknęła Weronika, a chłopak tylko się uśmiechnął, patrząc na jej różowy szalik uniesiony w powietrzu jak flaga nowego początku.
