Różowy szalik
Weronika pochowała męża dwa lata temu. Był od niej starszy o siedemnaście lat. Gdy się poznali, miała dwadzieścia dziewięć lat.
Nigdy nie wzbudzała zainteresowania wśród chłopaków. Skromna, domowa, unikała klubów i hałaśliwych imprez. W szkole i na studiach koledzy traktowali ją jak koleżankę, prosili o ściągi, notatki z wykładów. A spotykali się z pięknymi, rozrywkowymi dziewczynami, które nie przejmowały się konwenansami.
Z Marcinem Weronika spotkała się na ulicy. Był ciepły maj, kwitły bzy, młoda zieleń koiła oczy. Wszystko tonęło w łagodnym świetle słońca.
Postanowiła wrócić do domu pieszo. Szła, rozkoszując się wiosną, mrużąc oczy przed blaskiem i uśmiechając się bez powodu do przechodniów.
Nagle ujrzała go – wysokiego, przystojnego mężczyznę w rozpiętym czarnym płaszczu. Gdy się mijali, uśmiechnął się i powiedział:
– Piękna pogoda. Zupełnie jak lato. A ja w płaszczu. – Miał przyjemny, głęboki głos.
– Może go pan zdją? – odparła Weronika, też się uśmiechając.
Mężczyzna natychmiast zrzucił płaszcz i przerzucił go przez ramię.
Dziewczyna zatrzymała się, jak zahipnotyzowana.
– Faktycznie, lepiej. A może lody? – Nie czekając na odpowiedź, ruszył w kierunku budki.
Weronika chciała odejść, ale uznała, że to niegrzeczne.
Wrócił z waflowym rożkiem śmietankowego kremu.
– O, moje ulubione! – zdziwiła się Weronika. – Skąd pan wiedział?
– Też je uwielbiam – odparł.
Szli razem, jedząc lody i rozmawiając o wszystkim. Do domu wróciła później niż zwykle. Odrzuciła kolację – najedzona lodami.
– Dlaczego tak się błyszczysz? – zapytała matka, wpatrując się w nią podejrzliwie.
– Wcale się nie błyszczę – odparła Weronika, nieoczekiwanie się rumieniąc.
Nazajutrz Marcin zadzwonił i zaprosił ją na spacer.
– Pada deszcz. Nie wzięłam parasolki – powiedziała rozczarowana.
– To pójdziemy do kina. Gdzie pracujesz? Podjadę po ciebie.
W drodze do kina dowiedziała się, że rok wcześniej zmarła jego żona. Miała wadę serca, lekarze zabronili jej rodzić.
– Kochałem ją nad życie. Brak dzieci mi nie przeszkadzał. Dbałem o nią jak o skarb. Po jej śmierci ledwo przetrwałem. Myślałem, że do końca życia będę sam… A potem ujrzałem ciebie. Weroniko…
– Jak to? – zdziwiła się.
– Przypominasz mi ją. Nie wyglądem. Masz taki sam czysty wzrok. Nie jesteś zepsuta jak inne. To dziś rzadkość.
Gdy następnego dnia wróciła z pracy, Marcin pił z jej matką herbatę w kuchni. Na stole stał bukit róż.
– Córeczko, właśnie pijemy herbatę z Marcinem – powiedziała matka słodkim tonem, rzucając jej wymowne spojrzenie: „Nie bądź głupia”.
Marcin był miłym mężczyzną. Elegancko ubranym, z siwizną dodającą mu uroku. Matce też się spodobał. Oprócz arystokratycznej aparycji miał mieszkanie, samochód i dobrze płatną pracę. Brak dzieci również uznała za zaletę. Nie będzie musiała zabiegać o względy cudzego potomstwa.
– Mamo, znam go tydzień, a ty już planujesz przyszłość! – oburzyła się Weronika. – Owszem, jest sympatyczny, ale go nie kocham.
– Gdzie nie ma miłości, tam nie ma rozczarowań. Małżeństwa z rozsądku są najtrwalsze. Z nim będziesz jak w raju. To pewny, godny zaufania mężczyzna.
Wychodząc, Marcin poprosił, by go odprowadziła do samochodu.
– Jutro zaproszę was do siebie. Zobaczysz, jak żyję. Weroniko, powiem od razu – jeśli chcesz dzieci, zrozumiem. Ale dla mnie to za późno. W moim wieku nieprzespane noce i niemowlęta to nie jest dobry pomysł.
Przynajmniej był szczery. Tematu dzieci nigdy więcej nie poruszała.
Z nim czuła się bezpieczna. Koleżanki zazdrościły. Młodych mężów ciągnie na imprezy, a jej mąż przywoził ją do pracy i odbierał. Matka uważała, że córka wygrała los na loterii. Owszem, chciałaby wnuków, ale nie wszystko może być idealne.
Życie Weroniki było spokojne. Nigdy nie żałowała, że wyszła za Marcina. Łączył ich szacunek i zaufanie, co w małżeństwie też jest ważne.
Pewnego dnia mąż wrócił z pracy, zjadł kolację i położył się odpocząć. Weronika starała się nie hałasować, by go nie obudzić. Gdy zorientowała się, że coś jest nie tak, było już za późno.
Byli razem trzy lata. Weronika szczerze opłakiwała męża.
Po jego śmierci żyła rutyną. Matka namawiała ją na zmiany, co ją drażniło. Urodzić dla siebie? Ale z kim, na litość boską?
Marcin nie lubił, gdy się mocno malowała lub ubierała jaskrawo.
– Po co? Jesteś mężatką. Tylko kobiety szukające uwagi tak robią.
Schowała stare ubrania głęboko w szafie. Nosiła stonowane, nudne stroje. Włosy zaczesywała w kok. Wyglądała starzej niż była.
Pod koniec kwietnia zrobiło się wyjątkowo ciepło. Drzewa pokryły się liśćmi, ptaki śpiewały o świcie. Słońce mogło rozpuścić nawet najtwardszy lód, nawet ten w sercu.
Szykując się do pracy, Weronika zauważyła różowy szalik z poprzedniego życia. Skąd się wziął między tymi szarymi sukienkami? Zawiązała go na szyi.
W godzinach szczytu autobusy były zatłoczone. Weronika zaczęła przepychać się do wyjścia, gdy nagle szalik zaczepił się o coś i zacisnął na jej szyi. Ludzie pchali się z tyłu, szarpnęła szalik, ale tylko się bardziej zacieśnił, grożąc uduszeniem. Próbowała wrócić, przepychając się przeciwko tłumowi. Wyrzucano ją, szturchano, przeklinano. Nagle zobaczyła, że szalik zahaczył o torbę jakiegoś chłopaka. Szarpnął nią, próbując uwolnić zamek błyskawiczny.
– Ostrożnie, pan go zerwie! – oburzyła się.
Tymczasem drzwi się zamknęły, autobus odjechał.
– No proszę, przez pana przegapiłam przystanek.
– A co ja mam z tym wspólnego? W takich ciuchach powinna pani jeźdWeronika uśmiechnęła się i wzięła szalik, czując, że może w jej życiu znów zajaśnieje słońce.
