23 listopada 2023 r.
Po dwudziestu trzech latach małżeństwa życie z Wiktorią stało się nie do zniesienia monotonne. Nasza córka, Zuzanna, wzięła ślub i wyjechała z mężem do Gdańska, zostawiając nas samych. Wiktoria zauważyła, że i ja zaczynam się od niej oddalać.
Zuzia, przyjedź w sobotę, zaproszę też Lilkę, usiądziemy razem jak dawniej. Nie spotykaliśmy się od dawna w małym gronie powiedziała Wiktoria, gdy planowała spotkanie. Marek wychodzi z kumplami na ryby.
Masz rację, dawno tego nie robiliśmy. Czekam.
Ugościłyśmy przyjaciółki na kanapie, w tle cicho grała muzyka. Wyszłam do kuchni, wróciłam z tacy, postawiłam ją na stoliku kawowym i nalałam koniaku do kieliszków. Rozglądnęłam się po twarzach i uśmiechnęłam:
Za nas, piękne!
Wszystkie wzniosły kieliszki, oprócz Lilki, która siedziała zamyślona.
Co się stało, nie masz humoru? Nie udało ci się spotkać z wirtualnym przyjacielem? spytałam.
Lilka przyjęła łyk i zmarszczyła nos:
Fuj, jak wy macie ten trunek?
Co? Normalnie, przecież Zuzia, nie pijemy go codziennie, to tylko na wstęp.
Zuzia roześmiała się, wiedząc, że Lilka nie przepada za alkoholem nie lubi ani koniaku, wina, ani wódki.
Lilka, ona jest trzeźwa, co sto lat wypije jedynie dwa łyk. machnęła pół kieliszkiem, choć i ona wykrzywiła twarz przy mocnym smaku.
Dlaczego nie wyszło? spojrzała na mnie Lilka.
Opowiedz, jak poszło spotkanie.
Normalnie. Facet ładny, sympatyczny, nie jest nudny ma porządną pracę, mieszkanie w Warszawie, sportowe auto.
Świetny start zaśmiała się Zuzia Lilka, załóżmy ci profil na portalu randkowym.
Po co mi to? Mam męża, Marka, i czuję się niekomfortowo. Wy robicie, co chcecie, z kim chcecie.
Ona jest zamężna! A kto ostatnio narzekał na swojego Marka, że nie poświęca mu czasu, patrzy jakby w pustkę? wtrąciła się Lilka.
Nie trzeba od razu romansu można po prostu pogadać, dla duszy, dla humoru. Zarejestrujemy cię.
Po kilku kieliszkach koniaku Wiktoria zgodziła się. Siadłyśmy przy laptopie i napisałyśmy wiadomość: Urocza kobieta z poczuciem humoru szuka mężczyzny do ciekawej konwersacji. Nazywam się Lidia.
Wiktoria zapomniała o wiadomości, bo w pracy czekały raporty i spotkania z klientami. Dwa tygodnie później, przeglądając swój mailbox, zobaczyła, że napływało już dwadzieścia listów większość wulgarna, od razu usuwała je. Jeden przykuł jej uwagę:
Od dawna marzę o rozmowie z inteligentną i wesołą kobietą. Przyznaję, że jestem żonaty. Ostatnio żona straciła zainteresowanie, nasze życie stało się rutyną. Nie jestem jeszcze staruszkiem, mam 47 lat, nazywam się Igor.
Wiktoria poczuła, że opis doskonale oddaje jej własny związek. Postanowiła odpowiedzieć:
W moim małżeństwie coś nie gra. Szkoda przyznać się do tego, ale od jakiegoś czasu nie rozmawiamy szczerze. Chciałabym ciepłej rozmowy, choć kocham męża. Szukam tylko bratniej duszy, z którą mogłaby podzielić się myślami, wyłącznie przez listy.
Lidka, dostałaś odpowiedź? zapytała Lilka.
Tak, ale jedynie jedną zainteresowałam się, resztę usunęłam.
Tam piszą, co chcą zaśmiała się Lilka.
A ty, jak tam z wirtualnym przyjacielem?
Mój przyjaciel, Kamil, jest w porządku, ale wciąż leczy ducha po rozwodzie. Była z nim jego była żona, odeszła do młodszego mężczyzny, niemal równego ich synowi. Syn już żeni się.
To dobrze, lecz go. Może wyjdziesz za mąż uśmiechnęła się Wiktoria. Na portalach randkowych nie zawsze jest wulgo, może to twój los.
Dwa dni później Wiktoria otrzymała list od Igora:
Wydaje się, że mamy wiele wspólnego. Chciałbym kontynuować wirtualną korespondencję, bo mimo wszystko kocham żonę, choć czasem mnie irytuje. Szczególnie nie znoszę jej przyjaciółek i ich wieczorów panieńskich. Wyglądają na niepoważne, a nie mogę o tym otwarcie powiedzieć, bo się obrazi.
Wiktoria zastanowiła się:
Rzeczywiście, brzmi to nudno. Moja żona lubi spotkania z przyjaciółkami, a może Marka to nie podoba. Gdyby mu nie podobało, powiedziałby mi.
Napisała więc do Igora:
Rozumiem twoje odczucia. Kobiety potrzebują towarzystwa podobnych sobie, odpoczywają, śmieją się, płaczą. Nie zapominają przy tym o rodzinie. W moim wypadku wydaje się, że męża to nie przeszkadza.
Rozmowy z Igor’em stały się częstsze kilka wiadomości tygodniowo. Kamil z Lilką planował wyjazd do Turcji, a ja nie dostałem zaproszenia na żadne wakacje.
Ile masz lat, Lidia? pytała Zuzia, śmiejąc się. Może spotkasz jeszcze kogoś.
Życie jest nieprzewidywalne miej nadzieję i czekaj.
Po trzech miesiącach korespondencji z Igor’em, nasz kryzys w małżeństwie nasilił się. Im więcej czasu poświęcał Marek pracy, tym częściej Wiktoria pisała Igorowi. Pewnego dnia przyniósł mi bukiet białych róż i powiedział:
Po co to?
Po prostu tak, nie ma specjalnego powodu.
Wydawało mi się, że nie jest to szczere. Zaczęła się też podejrzewać, że mam kochankę, ale nie odważyła się zapytać. Igor wreszcie zaproponował spotkanie:
Wiktoro, pamiętam, że nie planowaliśmy się spotkać, ale odkryłem, że mieszkamy w tym samym mieście. Chciałbym wiedzieć, jaka jesteś naprawdę. Spotkajmy się.
Wiktoria zgodziła się, myśląc, że to niewinna przygoda. Przygotowała się starannie: poszła do salonu fryzjerskiego, podciąła włosy i pomalowała je na ciemny odcień od dawna planowała taką zmianę. Gdy weszła do kawiarni, zobaczyła mnie przy stoliku, trzymającego białą różę.
Wiktoro! Co ty tu robisz? wykrzyknąłem, zaskoczony.
Spojrzała na różę, zrozumiała wszystko.
To ty? Czyżby Igor był wymyślonym imieniem? odparłem. Tak jak Lidia.
Usiedliśmy naprzeciw siebie. Początkowo rozmowa sztywna, oboje walczyliśmy z poczuciem winy ona zgodziła się na spotkanie za moimi plecami, ja z drugiej strony zdradziłem jej zaufanie. W końcu jednak podnieśliśmy głowy.
Więc myślisz, że wyglądam gorzej? zapytała.
Dziś wyglądasz pięknie, ale to nie dla mnie.
Mówiłaś, że kochasz żonę, to prawda? spytałem.
Oczywiście, że tak. Po prostu przestało nam się rozumieć. Brakuje nam czasu dla siebie.
A my spędzamy godziny na portalach randkowych uśmiechnąłem się.
Może zaczniemy od nowa zasugerowałem, a ona skinęła głową.
Zgoda powiedziałem, biorąc ją za ręce, patrząc w oczy. Teraz widzę, że to ty, moja ukochana.
A ja widzę, że to ty, mój kochany. Szkoda, że nie będzie już listów zaśmiała się.
Dlaczego? Możemy dalej pisać odparłem.
Ten wieczór nauczył mnie, że prawdziwe relacje nie potrzebują pośredników ani wirtualnych początków. Najważniejsze jest otwarte rozmawianie, szacunek i wspólne budowanie życia, zamiast uciekania się do anonimowych konwersacji. To lekcja, której nie zapomnę.
