Zranione serce babci: Dramat rodziny Sławomiry
Sławomira smażyła kotlety w kuchni ich przytulnego mieszkania w Poznaniu, gdy drzwi wejściowe gwałtownie się otworzyły i do przedpokoju wpadły jej córki, wracające od babci.
— O, moje dziewczynki! Jak było u babci? — Sławomira otarła dłonie o fartuch i wyszła powitać je z uśmiechem.
— Babcia nas nie kocha! — jednym głosem wykrzyknęły Hania i Zosia, ich głosy drżały z rozgoryczenia.
— Co? Dlaczego tak myślicie? — Sławomira zastygła, czując, jak serce ściska się niepokojem.
— Babcia dziś coś takiego zrobiła… — zaczęły dziewczynki, wymieniając się spojrzeniami.
— Co zrobiła? — głos Sławomiry stał się twardszy, w piersi narastał chłód.
Hania i Zosia, ledwo powstrzymując łzy, wyszeptały całą historię. Sławomira słuchała, a z każdym słowem jej twarz kamieniała z przerażenia.
— Babcia nas nie kocha! — powtórzyły dziewczynki, ledwo przekraczając próg.
— Skąd taki pomysł? — Wojciech, ojciec dziewczynek, odłożył gazetę, marszcząc brwi. Sławomira spojrzała na męża, czekając na wyjaśnienia.
— Dawała wszystko najlepsze Tosiowi i Oli! — zaczęła Hania, szarpiąc rękaw bluzki. — A nam… nic. Im pozwalała biegać po domu i hałasować, a kazała nam siedzieć cicho. A gdy wyjeżdżali, babcia napchała im kieszenie słodyczami, dała każdemu czekoladę, przytuliła i odprowadziła na przystanek. A nas… — tu Zosia łkając dodała — po prostu zamknęła za nami drzwi!
Sławomira poczuła, jak krew odpływa z jej twarzy. Od dawna zauważała, że teściowa, Aniela Bogumiła, znacznie bardziej kocha wnuki swojej córki Kasi niż ich córki. Ale aby aż tak otwarcie? To było już za wiele. Relacje z teściową układały się spokojnie: bez szczególnej czułości, ale też bez kłótni. Wszystko zmieniło się, gdy Kasia i jej mąż doczekali się Tosi i Oli. Wtedy Aniela Bogumiła pokazała swoje prawdziwe oblicze.
Przez telefon mogła godzinami rozpływać się nad tym, jakie to Kasia ma cudowne dzieci:
— Tacy zdolni, wszystko po mamie odziedziczyli, prawdziwe aniołki! — zachwycała się babcia.
Sławomira miała nadzieję, że choć odrobinę tej miłości przypadnie także ich córkom. Lecz gdy po kilku latach urodziły się Hania i Zosia, Aniela Bogumiła przyjęła tę wiadomość z chłodem:
— Dwie na razem? No, dajecie! Nie będę miała siły się nimi zajmować.
— Nikt cię nie prosi — zdziwił się Wojciech. — Damy sobie radę.
— No pewnie! — prychnęła teściowa. — Lepiej byś pomógł Kasi. Ona ma ciężko, bo dzieciaki są w podobnym wieku!
— A nasze to co, nie dzieci? — nie wytrzymała Sławomira. — Mówiłaś, że dzieci Kasi są spokojne i nie sprawiają kłopotów.
Aniela Bogumiła spojrzała na synową spode łba i cedziła:
— Brat powinien pomagać siostrze. Oni są z krwi i kości, nie to co ty.
Po tej rozmowie Sławomira i Wojciech zrozumieli, że nie mogą liczyć na pomoc teściowej. Bliźniaczki wymagały mnóstwa czasu i energii, ale na ratunek przychodziła matka Sławomiry. Przemierzała całe miasto, by pomóc, jak tylko mogła, i nigdy się nie skarżyła. Aniela Bogumiła widziała tylko Kasię i jej rodzinę. O Tosi i Oli mogła mówić godzin— A o córkach Wojtka tylko machała ręką, mówiąc: “no, rosną jakoś”…
