Rodzina natychmiast wyniosła pudełko z kociętami na ulicę. Burek sam podążył za nimi i kategorycznie odmówił powrotu do mieszkania. Dla niego wszystko się skończyło
Krewni nie bawili się w subtelności po prostu wystawili pudełko z maluchami na chodnik. Burek milcząco podążał za nimi, stanowczo odmawiając wejścia z powrotem do pustego już mieszkania. To miejsce nie miało dla niego już żadnego znaczenia.
Pieska, którego dziadek czule nazywał Burkiem, wcale nie był owczarkiem. Tylko z daleka przypominał te zabawne, niskie psiaki. Z bliska widać było, że to prawdziwy mieszańec: rudawy, z krótkimi łapkami i merdającym ogonem, który zawsze wpadał w ruch na widok człowieka.
Burek miał w sobie niesamowitą towarzyskość, niepohamowaną ciekawość i rzadką dobroć. W parku, gdzie starszy pan zabierał go na spacery, nazywano go Boskim utrapieniem i nie bez powodu. Gdy tylko spadała zeń smycz, rzucał się w wir zabawy: chciał się zaprzyjaźnić z każdym psami i ludźmi. Biegać, figlować, poznawać to była jego misja.
Gdy inni właściciele psów zauważali Burka, często zawracali wiedzieli, że inaczej utkną tu na długo. Ich pupile też nie potrafiły się oprzeć temu wulkanowi energii, więc właściciele musieli odwoływać je gestami, słowami, a czasem nawet machać kijem, by odgonić Burka.
Ale on nigdy się nie obrażał po prostu nie znał takiego uczucia.
Tymczasem jego starszy pan często smutniał, patrząc z boku, jak odpędzają jego ukochanego psiaka. Czasem próbował interweniować, ale Burek jakby wszystko rozumiał: chwytał go za nogawkę, ciągnął, a potem wtulał się w jego kolana, liżąc dłonie i twarz i wtedy znów było dobrze.
Pewnego dnia, gdy emeryt zdrzemnął się na parkowej ławce, Burek, jak zwykle, włóczył się gdzieś w pobliżu. Gdy staruszek się obudził, zobaczył obok siebie nie tylko psa, ale też kota. Rudy, wąsaty osobnik siedział tuż obok i wpatrywał się w niego uważnie.
Nowego kolegę znalazłeś? zdziwił się.
Burek radośnie zamachał ogonem, polizał pana, potem kota, po czym usiadł między nimi. Kot też nie był głupi: zajął miejsce i skwapliwie przyjął oferowane smakołyki trochę kurczaka i parę psich ciasteczek. Widać było, że nie był rozpieszczony.
Gdy pan ruszył w stronę domu, Burek stanowczo zatrzymał się przy nowym przyjacielu.
Co to ma znaczyć? zdumiał się staruszek.
Ale Burek dawał jasno do zrozumienia: bez kota on nigdzie nie idzie. Staruszek próbował protestować:
I tak mamy już dość kłopotów
Ale widział, że nie ma wyjścia. Westchnął:
No dobrze, ty wąsaty skoro go wybrałeś, chodź, zamieszkaj z nami. Może będzie weselej.
Później okazało się, że kot to w rzeczywistości kotka. Kilka miesięcy później w mieszkaniu pojawiły się trzy puchate kocięta. Burek był w siódmym niebie. Opiekował się nimi, bawił, spał razem z nimi, podczas gdy Pyza tak nazwał ją staruszek obserwowała ulicę z parapetu.
Życie wróciło na właściwe tory. Staruszek zaopatrzył nową rodzinę we wszystko, co potrzebne, i z radością czytał w internecie o kotach i psach. Sąsiedzi początkowo się śmiali, ale potem nawet się wzruszyli: każdego ranka widzieli, jak staruszek wyprowadza na spacer swoją kolorową gromadkę Burka, Pyzę i trzy kocięta.
Park zamienił się na podwórko bliżej i bezpieczniej. Teraz każdy sąsiad witał się z nimi, niektórzy nawet przysiadali na ławce. Burek, Pyza i kocięta byli szczęśliwi.
Aż pewnego dnia stało się coś, czego nikt się nie spodziewał. W słoneczny weekend, gdy podwórko tętniło życiem, Burek nagle głośno zaskowyczał. Wszyscy podbiegli.
Staruszek siedział na ławce, przechylony lekko na bok. Na jego twarzy błąkał się uśmiech. Patrzył na swoich małych przyjaciół, ale jego oczy już nic nie wyrażały
Przez kilka dni sąsiedzi karmili zwierzęta. Potem pojawili się dalsi krewni. To oni wynieśli pudełko z kociętami i Pyzą na ulicę. Burek poszedł za nimi. Dom, w którym nie było już jego ukochanego pana, stracił sens.
Sąsiedzi patrzyli na nich ze smutkiem, ale nikt nie mógł przygarnąć wszystkich pięciu. Zostali więc tam, przy ławce Burek, Pyza i trzy kocięta.
Nadeszły jesienne deszcze. Zimne i niemiłe. Kotka próbowała osłonić młode własnym ciałem, a Burek bez wahania położył się na nich, by chronić je przed chłodem.
Pierwsza nie wytrzymała zrzędliwa staruszka z pierwszego piętra. Wypadła na zimny deszcz w domowym szlafroku i zaczęła krzyczeć na cały świat. Podniosła kocięta, przytuliła Pyzę i rzuciła Burkowi:
No, marsz do domu, natychmiast!
Pies posłusznie podreptał za nią, merdając ogonem.
Teraz cała gromadka chodziła z nią ona albo jej wnuki wyprowadzały je, bo ich własne dzieci podrzuciły je pod jej opiekę. I, o dziwo, to staruszka stała się duszą kamienicy. Sąsiadki zaczęły ją zasypywać ciastami, kotlecikami i innymi smakołykami głównie dla maluchów. Ona niby burczała, ale coraz częściej ukradkiem ocierała łzy.
Pewnego dnia przyszedł do niej dozorca. Usiadł, wypił herbatę, pogadali. Gdy już wychodził, staruszka zatrzymała go:
Hej! Zapomniałeś koperty! Pełnej pieniędzy!
Mężczyzna odwrócił się:
Nic nie zapomniałem. To dla pani. Od całej kamienicy. Każdy dał, ile mógł. Niech pani nie odmawia.
Staruszka oniemiała. Potem podeszła i, ku własnemu zdziwieniu, pocałowała go w policzek. Dozorca wyszedł nawet zapomniał o windzie, szedł schodami, mamrocząc coś pod nosem.
No i? spytała żona w domu. Przyjęła?
A jakże! uśmiechnął się. Powiedziałem, że to od wszystkich.
Dobrze zrobiłeś skinęła głową żona. Nam i tak niczego nie brakuje. A jej ciężko z tymi wnukami. Wiesz co? Co miesiąc dawaj jej tro
