Afera w Zielonowie: cień rodzinnej waśni
– Ewa, mama dzwoniła, przyjeżdżają z tatą w odwiedziny. Chcą zobaczyć Zosię – powiedział Krzysztof, wchodząc do pokoju, gdzie jego żona usypiała roczną córeczkę.
Twarz Ewy momentalnie spochmurniała. Ta wiadomość była dla niej jak cios w brzuch. Stosunki z Heleną Kazimierówną popsuły się po narodzinach Zosi, choć wcześniej były ciepłe. Ewę wkurzało, że teściowa przy każdej okazji potajemnie karmiła jej dziecko byle czym, ignorując prośby młodej matki.
Każda wizyta Heleny kończyła się kłótnią. Ostatnim razem, trzy miesiące temu, poczęstowała Zosię czekoladowym ciastem. Ewa zostawiła córeczkę z teściową tylko na pięć minut, a ta już wykorzystała jej nieobecność.
– Co pani robi?! – oburzyła się Ewa, wyrywając Zosię z rąk teściowej. – Ona ma dopiero dziewięć miesięcy! Jakie ciasto?!
Urażona samowolą Heleny, zabrała córeczkę do łazienki, by umyć jej buzię i rączki ubrudzone kremem. Z łazienki słyszała, jak Krzysztof, wchodząc do kuchni, beształ matkę:
– Po co się pani wtrąca, gdzie nie trzeba?
– Nic się nie stanie! Ty jadłeś słodycze jako dziecko i żyjesz – broniła się Helena.
– Dlaczego nigdy pani nie słucha? – wściekał się Krzysztof. – Dopiero teraz widać, jaka z pani była matka!
– Nie rozumiem, o co ten hałas? – mruknęła urażona teściowa, zakładając ręce na piersi.
Pod koniec tej rozmowy Ewa wróciła z Zosią do kuchni. Nie wytrzymała i wybuchnęła:
– Proszę wyjść, skoro nie potrafi się pani zachować!
Helena spojrzała zdziwiona na synową, potem na syna, czekając na wsparcie. Ale milczenie Krzysztofa dało jej jasno do zrozumienia, że stoi po stronie żony.
– Wielka mi sprawa! U nas na wsi wszystkim dawaliśmy, co chcieli, zanim wymyśliliście te swoje internetowe głupoty. Robicie z igły widły! – rzuciła i wyszła.
Gdy teściowa zniknęła, Ewa spojrzała rozpaczliwie na męża. Wściekłość na Helenę buzowała w jej piersi.
– Nie będziemy jej więcej wpuszczać – odpowiedział Krzysztof na jej nieme pytanie.
Od tamtej pory Helena sama się nie pokazywała. Dzwoniła do syna, prosiła o zdjęcia Zosi, ale nie nalegała na wizyty. Odważyła się dopiero po trzech miesiącach – na pierwsze urodziny wnuczki.
– Znowu coś wymyśli? – zirytowana spytała Ewa.
– Nie, uprzedziłem ją! – zapewnił Krzysztof. – Nic nie zrobi.
Ewa nieufnie spojrzała na męża. Nie wierzyła, że uparta Helena nagle zacznie słuchać.
Teściowie pojawili się dokładnie dziesięć minut po telefonie. To znaczyło, że byli pewni, iż ich wpuszczą. Helena od progu wrzeszczała:
– Gdzie moja dziewczynka? Gdzie moja słoneczko? Przyjechaliśmy z prezentami! – Wcisnęła Ewie siatkę.
Teść, Janusz Eugeniuszowy, niósł tort i butelkę szampana. Szybko wręczył je synowi.
– Nie liczyliśmy na gościnę, wszystko przywieźliśmy ze sobą! – oznajmiła z powagą Helena, sugerując, że tort i szampan nie są tylko dla gospodarzy.
Ewa połapała się od razu. Przekazała Zosię mężowi i zaczęła nakrywać do stołu w salonie. Krzysztof pomagał, a Helena z Januszem i wnuczką zostali w kuchni, by nie przeszkadzać.
– Otwórz szampana, spróbujemy, wydaliśmy na niego sto złoty – szepnęła Helena do męża.
Janusz szybko odkręcił kapsel i podał butelkę żonie.
– Nalej do kieliszka! – rozkazała. – Widzisz, trzymam dziecko!
Teść posłusznie spełnił prośbę i podał kieliszek. Helena pociągnęła łyk, cmoknęła i skinęła z aprobatą:
– Smaczne! – Spojrzała na Zosię siedzącą jej na rękach. – Kochanie, spróbujmy, póki nikt nie widzi – szepnęła, przybliżając kieliszek do ust dziewczynki.
– Synowa zobaczy – będzie awantura! – zaśmiał się Janusz.
Słysząc dziwne słowa teścia, Ewa wyjrzała z salonu. Gdy zobaczyła, jak Helena podaje córeczce alkohol, wpadła do kuchni i zamarła z przerażenia.
– Co wy odpEwa wściekle wyrwała kieliszek z rąk teściowej i krzyknęła: “Wynoście się, i to natychmiast!”.
