Rozwój zmiażdżył Katarzynę jak walec. Ubóstwiała męża i nie spodziewała się noża w plecy. A on zdradził – z jej najlepszą przyjaciółką. W jednym dniu straciła dwie osoby, którym ufała całym sercem. Wiara w mężczyzn legła w gruzach. Kiedy wcześniej słyszała, że „wszyscy zdradzają”, machała ręką: „Mój Robert jest inny”. Teraz zdrada wypaliła ją od środka i przysięgła sobie, że już nigdy nie otworzy serca przed nikim.
Katarzyna wychowywała córkę Hanię. Były mąż regularnie płacił alimenty, czasem widywał się z dziewczynką, ale nie palił się do roli ojca. Kasia pogodziła się z myślą – samotność do końca dni. Zaczęła nawet znajdować w tym gorzką satysfakcję – życie bez mężczyzny wydawało się prostsze. Ale los uwielbia płatać figle.
Na urodzinach koleżanki z pracy w małej kawiarni w Lublinie Katarzyna poznała Jacka – brata jubilatki. On też przeszedł przez rozwód i, ku jej zdumieniu, jego syn Tomek mieszkał z nim, a nie z matką. Jacek wyjaśnił: chłopak sam wybrał ojca, a była żona, zajęta nowym związkiem, nie protestowała. Nastolatek był dla niej tylko balastem.
Ten wieczór obudził w Kasi zapomniane ciepło. Jak nastolatka poczuła dreszczyk, motyle w brzuchu – uczucie, którego nie znała od lat. Jacek też nie pozostał obojętny. Oboje, poranieni przez życie, bali się nowych emocji, ale iskra między nimi rozpaliła się niepowstrzymanie.
Jacek wyprosił u siostry numer Kasi i, zebrawszy się w sobie, zadzwonił. Nie nazywając tego randką – słowo wydawało się śmieszne w ich wieku – zaproponował spotkanie i rozmowę. Poszli do przytulnej restauracji, rozmawiając do zamknięcia, nie zauważając upływającego czasu. Potem była kolejna randka, i następna…
Pewnego dnia Hania została u ojca, a Kasia zaprosiła Jacka do siebie. Po tej nocy wiedzieli już, że nie chcą się rozstawać. Ich miłość, delikatna i dojrzała, wydawała się ratunkiem od przeszłości. Ale był jeden problem – dzieci.
Oboje mieli nastolatków. Tomek, syn Jacka, był rok starszy od Hani. Różne charaktery, zainteresowania, znajomi. Na początku Kasia i Jacek po prostu się spotykali, czasem wychodzili razem z dzieciakami, ale z bólem zauważali – Hania i Tomek nie tylko byli obojętni wobec siebie, ale ledwo ukrywali niechęć.
Po półtora roku Jacek nie wytrzymał. Oświadczył się Kasi. Kochał ją tak bardzo, że czuł się jak chłopak, ale wiedział – chce prawdziwej rodziny, nie takiej jak z byłą żoną. Ukrywanie się i potajemne telefony go nie satysfakcjonowały. Kasia, zaskoczona, zgodziła się. Też marzyła o zasypianiu obok ukochanego, wspólnym gotowaniu śniadania, wieczorach z filmami.
Wszystko omówili. Życie w ich dwupokojowych mieszkaniach było niemożliwe – nastolatkom różnej płci potrzebne były oddzielne pokoje. Sprzedali mieszkania, dołożyli oszczędności Jacka i kupili przestronny dom na lubelskich Bronowicach. Zostało najtrudniejsze – powiedzieć dzieciom.
Postanowili zrobić to osobno, by złagodzić cios. „Nie chcę mieszkać z Jackiem i jego synem!” – oburzyła się Hania. „Spotykajcie się jak wcześniej! Po co wam ślub i ten dom?” Kasia rozumiała córkę, serce ściskało jej się z żalu. Dla matki Hania musi przyzwyczaić się do obcych ludzi. Ale wiedziała – za kilka lat córka wyleci z gniazda, a co zostanie jej? Pustka? Wokół pełno było matek, które poświęciły się dla dzieci, a potem tego samego wymagały od nich. Kasia nie chciała takiego losu. Stanowczo, ale łagodnie powiedziała: „Decyzja jest podjęta. Ale zawsze będę cię słuchać, i ty jesteś dla mnie najważniejsza”.
Hania się nadąsała, ale nie protestowała. Jej ojciec, który niedawno się ożenił, dzwonił coraz rzadziej, a dziewczyna czuła się porzucona. Po długiej rozmowie niechętnie się zgodziła, ufając, że matka jej nie zdradzi.
U Jacka rozmowa też nie była łatwiejsza. „Dlaczego mam mieszkać z jakąś dziewczyną i jej matką?” – burknął Tomek. „Bo kocham Kasię” – spokojnie odparł ojciec. „W takim razie wyprowadzam się do mamy!” – rzucił syn. „Proszę bardzo” – nie uległ Jacek. „Ale będzie mi przykro, jeśli uciekniesz przed trudnościami. A tak w ogóle, u mamy będziesz się tłoczyć w kawalerce, a my kupujemy dom. Chciałem tam postawić bramkę, żebyśmy mogli grać w piłkę”. Tomek, pomrukując, dał za wygraną. „Ale nie licz, że będę uważał Hanię za siostrę” – rzucił. „Wystarczy, jeśli będziecie się szanować” – odpowiedział ojciec.
Hania też oświadczyła, że Tomek jej nie potrzebny i nie zamierza się z nim zadawać. Ślub wzięli cicho, w rodzinnym gronie. Dzieci w restauracji siedziały z kwaśnymi minami, pokazując, jak bardzo nienawidzą tego pomysłu.
Po tygodniu rodzina przeprowadziła się do nowego domu. PokojPokój Hani pomalowali na jasny błękit, a Tomka na głęboki granat, ale prawdziwa różnica między nimi nie kryła się w kolorach ścian.
