Rodzina została opuszczona niespodziewanie i bez ostrzeżenia: mąż postanowił o rozwodzie bez wiedzy żony.
Grzegorz odszedł brzydko, nagle, nawet nie uprzedzając Lili, że planuje separację. Wróciwszy do domu, jak zwykle, Lila zobaczyła pusty wieszak w korytarzu i puste szafy. Chodziła po mieszkaniu zdezorientowana i zagubiona. Zniknięcie męża było dla niej kompletnym zaskoczeniem, więc nie wiedziała, jak zareagować. Przebrana, Lila podgrzała zupę, jadła w zamyśleniu, uśmiechając się czasem z goryczą. Ach Grzesiu, wcale cię nie znałam! Wspaniała żona, nic dodać, nic ująć! myślała, zmywając naczynia.
Prawie trzydzieści lat żyli razem w Pustkowiu. Wyrośli, pobrali się, a jedyny syn, Wojtek, wyjechał do Hiszpanii. Wojtuś wyjechał, dom opustoszał, oby tylko twoich przygód nie zaczął martwiła się stara przyjaciółka Róża. Lila wtedy tylko lekko się zaśmiała: Ach, jakaś ty troskliwa! Przejmujesz się? A może ja ciebie nie znam, Różyczko!
Na próżno się śmiejesz obraziła się Róża znam milion takich historii! Dzieci wyprowadzają się z domu, mężczyzna sobie odchodzi, a żona zostaje sama i nikomu niepotrzebna! Lila znowu się zaśmiała: Ty, Różyczko, taka sama utrapienie jak w dzieciństwie! Gdybyśmy nie siedziały razem w piaskownicy, czy w ogóle chciałoby mi się ciebie słuchać?
Po wyjeździe Wojtka małżonkowie zaczęli spędzać więcej czasu razem. Chodzili do kina, spacerowali po parku, jeździli na działkę, zapraszali przyjaciół i grillowali. Było przytulnie i spokojnie. Wydawało się, że życie rozpoczyna nowy rozdział, pełen radości i wiary w jutro. Grzegorz skończył pięćdziesiąt sześć lat, Lila była po pięćdziesiątce. Mogli żyć dla siebie, starzeć się razem, odwiedzać syna, czekać na wnuki.
Jakoś twój Wojtek z dziećmi się nie śpieszy zauważyła Róża, gdy Pustkowie wróciło z Hiszpanii, a Lila mimochodem wspomniała, że młodzi żyją świetnie. Różyczko, Różyczko, no i znowu nie potrafisz się po prostu cieszyć! Zawsze musisz wtrącić swoje trzy grosze!
A jak inaczej? Czyżbym nie miała racji?! Trzeci rok żyją razem, a wciąż we dwoje upierała się Róża. Chcą poznawać świat, lepiej się zrozumieć! Dziś inne podejście do rodzicielstwa niż za naszych czasów westchnęła Lila.
Po kolejnym półtora roku Wojtkowi urodzili się bliźniacy, chłopiec i dziewczynka. Zosia i Janek. Dzieci były piękne i zdrowe, miło było na nie patrzeć. Marka pieluch co wieczór dzwoniła na wideorozmowę, pokazywała dzieci, a gdy skończyły osiem miesięcy, urosły i nabrały siły, Lila z Grzegorzem pojechali je poznać, wziąć wnuki na ręce.
Cudowne maluchy! zachwycała się Lila, pokazując Róży zdjęcia. Popatrz, jak Zosia podobna do Wojtka! A Janek do Janki!
Eee, podobni! skrzywiła się Róża Za mali jeszcze, żeby być do kogokolwiek podobni! Jak zaczną chodzić, mówić, wtedy się okaże.
Czemu taka złośliwa? Nie chcesz patrzeć na dzieci, to nie musisz! Lila zebrała zdjęcia i schowała do szuflady, by później włożyć je do albumu. Lila lubiła tradycyjne fotografie. Z góry cyfrowych obrazów wybierała najlepsze i drukowała.
Róża świadomie żyła sama, tak o sobie mówiła. Całe życie miała kochanków, głównie żonatych. Żonatemu facetowi niewiele trzeba, a to bardzo wygodne żonie jedzenie i brudne ubrania, a mi uwaga i czułość deklamowała Róża.
Od babci odziedziczyła przytulne kawalerki z balkonem, niedaleko metra. Róża uciekła spod rodzicielskiej opieki, ledwo osiągnęła pełnoletność. Chcę żyć, jak chcę! oświadczyła i tak zrobiła. Po przeprowadzce farbowała włosy na jaskrawoczerwono, kupiła błyszczącą pomadkę i pierwsze szpilki. Przyjdź, Lilu, zapraszam cię na przeprowadzkę. U mnie będą tacy faceci, że aż się zdziwisz!
Właśnie na tej imprezie Lila poznała Grzegorza i wkrótce za niego wyszła. Czyżbyś się strasznie pośpieszyła?! powiedziała Róża, dostając zaproszenie na ślub pierwszy chłopak i od razu ślub! A porównać?! A pomyśleć?! Jesteś taka nudna, nie mogę! Lila jednak mocno wierzyła w swojego Grzegorza, była pewna, że to para na całe życie.
Przez wiele lat tak właśnie było, aż nagle
Różyczko, cześć! zadzwoniła Lila do przyjaciółki Grzegorz mnie zostawił. Zupełnie, zabrał rzeczy Nic nie powiedział, nie zostawił listu, telefon milczy.
A dawno byłaś na wakacjach? niespodziewanie zapytała Róża.
Na wakacjach?! zdziwiła się Lila Słyszysz mnie w ogóle? Grzegorz, mówię, odszedł, zostawił mnie. Gdzie tu wakacje?
Pisz podanie, Lilu, jedziemy z tobą do Gruzji, tam mieszka moja ciotka, pamiętasz? Lila zamilkła, pomyślała chwilę i zgodziła się: Masz rację, Różyczko, jedziemy do Gruzji!
W Gruzji, gdzie gościnność jest tak wielka, że raz jej doświadczywszy, nigdy się nie zapomina. Ciotka Róży, piękna Hanka, niegdyś wyszła za Gruzina Giviego i przeprowadziła się z nim do Tbilisi. Jedno po drugim urodziło się im czterech synów, każdy przystojniejszy od poprzedniego. Chłopcy wyrośli, pobrali się, mieli dzieci, potem wnuki rodzina stała się jeszcze większa. I do tego hałaśliwego, radosnego domu przyjechały odpocząć Róża z Lilą.
Pomysł z wakacjami okazał się tak trafiony, że już po kilku dniach Lila przestała rozmyślać nad sobą i szukać przyczyn odejścia Grzegorza.
Wszystko jest proste jak dwa razy dwa pomyślała, siedząc w ogrodzie i wdychając zapachy gotowanego jedzenia pokochał inną, ale nie miał odwagi powiedzieć. I to wcale nie przeze mnie. To po prostu życie, i tyle.
Wypij sok
