Rodzicielska miłość. — Dzieci to kwiaty życia — mawiała mama, a tata, śmiejąc się, zawsze dorzucał: — Na grobie swoich rodziców! — aluzja do dziecięcych psot, kaprysów i wiecznego harmidru. Ela zmęczona, lecz szczęśliwa, sadzała dzieci do taksówki. Milanka — cztery lata, Dawidek — półtora. Wspaniale bawili się u babci i dziadka: ciastka, uściski, bajki i „o ten jeden kawałek więcej niż w domu”. Ela też cieszyła się z tego wyjazdu — dom rodziców, siostry, siostrzeńcy, bezwarunkowa akceptacja. Mamine smakołyki nie do odrzucenia. Choinka z migoczącymi światełkami i wzruszająco starymi ozdobami. Taty toasty, nieco długie, ale zawsze od serca. Prezenty od mamy — przemyślane, potrzebne, pełne miłości. Ela na chwilę poczuła się znów dzieckiem. I miała ochotę po prostu powiedzieć: — Mamusiu, tatusiu, dziękuję, że jesteście! W tym roku Ela i Rusłan postanowili przygotować dla jej rodziców szczególny prezent. Nie z obowiązku — z wdzięczności. Za szczęśliwe dzieciństwo. Za miłość i troskę, którymi obdarzali ją i siostry. Za zaufanie, gdy przyjęli Rusłana i oddali mu w opiekę swoje największe szczęście. Za wsparcie, za wiarę, za obecność w każdej ważnej chwili. — Zawsze marzyłem, by podarować ojcu samochód — powiedział kiedyś cicho Rusłan. — Ale mój tata nie doczekał tego dnia. Po chwili dodał pewnie: — Za to twojemu tacie na pewno damy! Ela tylko się uśmiechnęła, patrząc na męża z miłością pełną wdzięczności, szacunku i wiary we wspólną przyszłość. Zgodnie z ustaleniami Ela przyjechała do rodziców z dziećmi. W rękach przezroczyste pojemniki z sałatkami, mięsem, słodkościami — wszystko domowej roboty, starannie przygotowane. Dawidek wręczył babci ogromny bukiet róż — tak wielki, że ledwo utrzymał go w dłoniach. Ela przytuliła tatę, ucałowała, wdychając znajomy zapach rodzinnego domu. — A gdzie Rusłan? Dlaczego bez niego? — dopytywali rodzice. W tym momencie Ela odebrała telefon: — To Rusłan — uśmiechnęła się. — Chwilę się spóźni. Prosi, byście zaczęli bez niego. Dzieci już pędziły do salonu. Pod wysoką choinką lśniły podpisane paczki — dla każdego prezent „przyniosła Święty Mikołaj”. Mila, rzecz jasna, dostała najwięcej: cudowną karetę Kopciuszka, parę śnieżnobiałych koni z grzywami ze złotych nici, „kryształowe” pantofelki, zwiewną sukienkę, koronkowe rękawiczki, biżuterię, magiczne lusterko, zestawy kreatywne, książki… Dawidek dostał ogromny garaż z windą i spiralnymi zjazdami, wielkiego dinozaura ze świecącymi oczami, łuk ze strzałami, suchy basen, worek kolorowych piłeczek, kosmiczny pistolet i mnóstwo kolorowanek oraz magicznych mazaków. O Eli też nie zapomniano! W małym pudełku z kokardką lśniły złote kolczyki — odbijały światełka choinki. A na stole czekało jej ulubione ciasto — „Mrowisko”. Z orzechami, rodzynkami, kandyzowanymi owocami i czekoladową posypką, jak w dzieciństwie. Pod choinką osobno leżały prezenty dla Rusłana. Surowo zakazano otwierać je bez ukochanego zięcia. Ela i dzieci wręczyli swoje podarunki: mamie — flakon prawdziwych francuskich perfum, tacie — srebrną bransoletę o nietypowym splocie. Milanka uroczyście przekazała portret babci z dziadkiem — zabawny, jak z listu gończego, lecz narysowany z ogromną miłością; wszyscy śmiali się i wzruszali. Lecz najważniejszy prezent miał dopiero nadejść! Po trzydziestu minutach, po pierwszych toastach, Eli zaświeciły się kolczyki w uszach, podkreślając jej radosne spojrzenie. Milanka patrzyła uważnie i zapytała: — Mamo, założyłaś te kolczyki, żebyśmy zauważyły i powiedziały, że jesteś piękna? — Dokładnie tak — szczerze odpowiedziała Ela. — Jesteś bardzo piękna! — ogłosiła poważnie Milanka. — I ja też! I tatuś! I Dawidek też! — znów wszyscy się śmiali. — A gdzie nasz ukochany zięć? Już chyba czas się pojawić! I wtedy się zjawił. Migocząca lampa, otwierają się brama, a na podwórko energicznie wjeżdża wielki biały samochód, lśniąc nowością. Wszyscy wyszli — gwarno, na wpół zmarzli, śmiejąc się i dygocąc na lekkim mrozie. Przy bramie czekała ona: nowiutka maszyna, przystrojona balonikami na lusterkach i masce. Rusłan wyszedł zza kierownicy, podszedł do taty Eli i wręczył mu kluczyki. — To dla Pana… Z całego serca. I przytulił go mocno, męsko, bez zbędnych słów. Tata zrobił krok w tył, z oszołomienia nie mogąc wydusić słowa. — Co wymyśliliście… Dzieci, ja… nie mogę… — plątał się, jakby nie wierzył. Ale już delikatnie posadzono go za kierownicą. Gładził skórzaną kierownicę, podziwiał kosmiczną deskę rozdzielczą. W środku pachniało nowością i przyszłymi podróżami. Tata otarł łzy — te, które pojawiają się rzadko. — Ale was poniosło… — zdołał powiedzieć. Potem przytulił po kolei: Elę, Rusłana, wnuki, żonę. W skrócie: święta były udane. Wszyscy byli szczęśliwi — dzieci i dorośli zapełnili serca radością. Ale każda wizyta musi się kiedyś skończyć — trzeba było rozjeżdżać się do domów. Rano Rusłan pojechał do pracy. Teść zawiózł go nową bryką — pewnie, z dumą, jakby ubyło mu nagle kilka lat i trosk. Ela patrzyła z uśmiechem: prezent żył własnym życiem — dokładnie o to chodziło. Po obiedzie Ela z dziećmi zamówiła taksówkę. Walizki były lżejsze niż przy przyjeździe, ale serca pełniejsze. Milanka raz jeszcze przytuliła babcię, Dawidek pomachał dziadkowi, ściskając w rączce swój wymarzony autko „na drogę”. Ela z dziećmi wsiadła do taksówki. Czekała spokojna droga, dzieci szybko zasnęły, wtulone, syte i szczęśliwe. Po drodze Ela poprosiła kierowcę o przystanek przy małym sklepie na trasie. — Na chwilę. Muszę kupić pampersy i wodę — rzuciła do kierowcy. Po pięciu minutach wróciła, wsiadła do auta… i serce zamarło. Nie było dzieci! Kierowca wesoło rozmawiał z nieznaną dziewczyną na przednim siedzeniu. — Co to ma znaczyć…? — wypowiedziała Ela powoli. Dziewczyna gwałtownie się odwróciła: — Kim ona jest?! Kierowca wzruszył ramionami: — Nie wiem! — i do Eli: — Kim pani jest? Czego pani chce? — Zwariowaliście?! Gdzie moje dzieci!? — Ty świnio! — wrzasnęła dziewczyna. — Jeszcze masz dzieci?! — zaczęła okładać go torebką. — Kogo pan wsadza, z kim jeździ?! — krzyczała Ela. — Gdzie dzieci, pytam?! Przez trzy — pięć minut w aucie panował istny armagedon: krzyki, gniew, machanie rękami, poczucie niesprawiedliwości. Nagle otwiera się drzwi… Pochyla się jakiś mężczyzna i spokojnie oznajmia: — Proszę pani, to nie pani samochód. Pani taksówka stoi trochę dalej. Ela rzuca, jak rażony piorunem, zatrzaskuje drzwi, pędzi do identycznego jasnego auta stojącego przodu. Otwiera drzwi. Na tylnym siedzeniu śpią spokojnie jej dzieci. Dwa aniołki nie poruszyły się nawet. Ela odetchnęła, jakby właśnie wróciła z krawędzi przepaści. Wsiadła, zamknęła drzwi, mruknęła: — Jedziemy… A potem przyszła ulga — i prawdziwy, uwalniający śmiech. Kierowca też wybuchł, ocierając łzy i ciesząc się, że wszystko skończyło się dobrze — bez tragedii, za to z historią na całe życie. Ela spojrzała na śpiące dzieci i nagle zrozumiała pewną oczywistość: na co dzień rodzice bywają uśmiechnięci, zmęczeni, rozkojarzeni. Ale gdy pojawi się zagrożenie — wstępuje w nich lew! Bez wahania, bez zwątpienia, bez strachu. Liczy się tylko jedno uczucie — chronić! Taka jest miłość. Cicha, gdy wszystko gra — niezłomna, gdy chodzi o dzieci.

Miłość rodzicielska

Dzieci to kwiaty życia zawsze powtarzała mama. Tata, z uśmiechem, dorzucał:
Na grobie własnych rodziców mrugając do nas z przekąsem, mając na myśli nasze wybryki, kaprysy i nieustanny hałas.

Zmęczona, ale szczęśliwa, usadzałam dzieci w taksówce. Pola ma cztery lata, a Stasiek półtora. Świetnie bawili się u dziadków były ciasteczka, przytulasy, bajki i o wiele więcej pozwalane niż w domu przyjemności.

Ja także cieszyłam się z wyjazdu. Mama, tata, siostry, kuzynostwo rodzinny dom przyjmował bez warunków i tłumaczeń. Mamine pierogi, którym nie sposób się oprzeć. Choinka, błyszcząca lampkami i ozdobami, które pamiętają czasy mojego dzieciństwa. Tosty taty zawsze nieco za długie, ale za każdym razem prosto z serca. Mamine prezenty przemyślane, przydatne, pełne troski.

Przez chwilę poczułam się znów jak dziecko. I bardzo chciałam po prostu powiedzieć:
Mamusiu, tatusiu, dziękuję, że jesteście.

W tym roku postanowiliśmy z Bartkiem podarować moim rodzicom coś wyjątkowego. Nie z poczucia obowiązku, lecz z wdzięczności. Za piękne dzieciństwo, za miłość i troskę przez wszystkie lata moje i sióstr. Za zaufanie, z jakim przyjęli Bartka i powierzyli mu swoją córkę. Za wsparcie, wiarę w naszą drogę i obecność w najważniejszych momentach.

Marzyłem, by kiedyś kupić tacie samochód powiedział kiedyś cicho Bartek. Ale mój tata nie doczekał.

Po sekundzie zawahania dodał z większą pewnością:
Twojemu tacie na pewno damy radę kupić!

Patrzyłam na niego z tą wdzięcznością i miłością, która już na zawsze będzie częścią naszego życia.

Tak jak ustalaliśmy, pojechałam z dziećmi do rodziców. W rękach transparentne pudełka z sałatkami, mięsem, domowymi ciastami wszystko własnoręcznie przygotowane.

Stasiek uroczyście wręczył babci ogromny bukiet róż ledwo mógł go utrzymać. Przytuliłam tatę, wycałowałam i wciągnęłam znajomy, domowy zapach.

A gdzie Bartek? Czemu bez niego? dopytywali się rodzice.

Wtedy rozbrzmiał dzwonek telefonu.
To Bartek, uśmiechnęłam się. Mówi, żebym zaczynała bez niego, bo się trochę spóźni.

Dzieci już biegły do salonu. Pod wysoką, kolorową choinką piętrzyły się prezenty podpisane, dla kogo od świętego Mikołaja.

Pola oczywiście dostała najwięcej! Magiczna kareta Kopciuszka w jednej paczce. W drugiej para białych koników ze złotymi grzywami, kryształowe buciki dla księżniczki. Dalej zwiewna sukienka z rozkloszowaną spódnicą, długie rękawiczki wyszywane cekinami, biżuteria, zaczarowane lusterko, dziecięce cienie, kreatywne zestawy i książki…

Stasiek otrzymał ogromne pudełko z kilkupiętrowym parkingiem maleńkie, błyszczące auta jeździły windą w górę i zjeżdżały spiralnymi zjazdami w dół. W innych paczkach znalazł się świecący dinozaur, łuk i strzały, suchy basen i worek pełen kolorowych kulek, kosmiczny blaster mieniący się tęczowo oraz całe mnóstwo kolorowanek, kredek i magicznych flamastrów.

O mnie też pamiętali! W maleńkim pudełeczku z kokardką czekały złote kolczyki skrzące się w blasku lampek.
A na stole, na dużym półmisku, pyszniło się moje ukochane ciasto Mrowisko. Z orzechami, rodzynkami, skórką pomarańczową i czekoladą, zupełnie jak przed laty.

Pod choinką osobno leżały paczki dla Bartka. Nie wolno było ich ruszać przed powrotem ukochanego zięcia.

Przytuliliśmy się wszyscy i przekazaliśmy nasze prezenty: mamie flakon oryginalnych francuskich perfum, tacie srebrną bransoletę o nietypowym splocie. Pola wręczyła swój portret dziadków trochę śmieszny, nieco podobny do milicyjnych ogłoszeń, za to narysowany z taką miłością, że śmiechom i wzruszeniom nie było końca.

Najważniejszy prezent czekał jednak na odpowiedni moment!
Po około trzydziestu minutach, po pierwszych toastach, gdy wszyscy przeglądali upominki, założyłam swoje kolczyki. Ładnie połyskiwały w uszach, a ja czułam się szczęśliwa.

Pola przyjrzała się uważnie i nagle powiedziała:
Mama, te kolczyki założyłaś, żebym powiedziała, że jesteś ładna?
Dokładnie tak odpowiedziałam szczerze.
Jesteś piękna! oświadczyła poważnie. I ja! I tata też! I nawet Stasiek! znowu wybuchliśmy śmiechem.
A gdzie nasz ukochany zięć? Już dawno powinien być!

I wtedy się pojawił. Rozbłysła lampka przy bramie, a na podjazd, głośno trąbiąc, wjechał nowiutki, biały samochód, lśniący jak śnieg.

Wybiegliśmy wszyscy naraz radośnie, z chichotem, kuliąc się od lekkiego mrozu.

Przy bramie stała ona. Nowa, połyskująca chromem maszyna, udekorowana balonami przy lusterkach i masce.

Bartek wysiadł spokojnie, bez wielkich słów. Podszedł do mojego taty i podał mu kluczyki.

To dla pana… Z całego serca.
Przytulił go po męsku mocno, pewnie, bez pokazowych gestów.

Tata zrobił krok w tył, uśmiechając się niepewnie.
Co wy wymyśliliście, dzieci… Nie mogę… plątał słowa, jakby bał się przyznać do radości.

Ale już ktoś mu pomógł, już siedział na fotelu kierowcy. Przeciągnął dłonią po kierownicy, patrzył na rozświetloną deskę jakby przeniósł się w przyszłość. Nowe wnętrze pachniało skórą i długimi rodzinnymi podróżami.

Tata przetarł oczy te, które ledwo kiedy widują łzy.
No, daliście czadu… wykrztusił w końcu. A potem każdego po kolei przytulił: mnie, Bartka, wnuki, żonę.

To były cudowne święta.
Wszyscy byli szczęśliwi. Te dwa dni u rodziców przepełniły dom dziecięcą i dorosłą radością. Ale i te chwile kiedyś się kończą trzeba było rozjeżdżać się po domach.

Rano Bartek pojechał do pracy. Teść odwiózł go nowiutkim samochodem pewnie, z dumą, jakby odjął sobie z ramion kilkanaście lat zmartwień. Patrzyłam za nimi i wiedziałam: prezent żyje własnym życiem, zgodnie z zamysłem.

Po południu, już z dziećmi, zamówiłam taksówkę. Walizki były lżejsze niż w dniu przyjazdu, ale serce pełniejsze. Pola mocno uścisnęła babcię, Stasiek pomachał dziadkowi, ściskając w rączce autko na drogę.

Wsiedliśmy do taksówki. Podróż przebiegła spokojnie; dzieci szybko zasnęły przytulone do siebie, zadowolone, najedzone, szczęśliwe.

Poprosiłam kierowcę, by zatrzymał się przy małym wiejskim sklepiku.
Na momencik, tylko pieluchy i wodę, powiedziałam.

Po pięciu minutach wracam… i serce podskakuje do gardła.

Nie ma moich dzieci!

Kierowca z uśmiechem rozmawia z zupełnie obcą kobietą na przednim siedzeniu.
Ale… jak to…? wyjęczałam wolno.

Dziewczyna obróciła się gwałtownie:
Co? Kto to jest?! Co tu za baba?!
Kierowca wzruszył ramionami:
Nie znam! i do mnie: A pani czego chce?
Powariowaliście?! Gdzie są moje dzieci?!
Ty draniu! wrzasnęła dziewczyna. Masz dzieci i mi nie powiedziałeś?! i zaczęła go okładać torebką.
Kogo ty tu wsadzasz do samochodu?! darłam się już ja. GDZIE SĄ MOJE DZIECI?!

Przez kilka minut w samochodzie panowała totalna apokalipsa krzyki, pretensje, wymachiwanie rękami, światowa niesprawiedliwość.

Nagle uchyla się drzwi… i schyla się mężczyzna, spokojnie mówi:
Proszę pani to nie ten samochód. Pani auto stoi kawałek dalej.

Świat zamarł. Wyskoczyłam, trzasnęłam drzwiami i podbiegłam do bardzo podobnej, jasnej taksówki stojącej z przodu.

Otworzyłam drzwi.
Na tylnym siedzeniu śpią moje dzieci. Dwa aniołki nawet nie drgnęły.

Wypuściłam powietrze, jakby wróciłam z krawędzi przepaści. Usiadłam, zamknęłam drzwi i powiedziałam cicho:
Jedźmy…

W tym momencie zalał mnie śmiech. Autentyczny, nerwowy, uwalniający. Kierowca też zaczął się śmiać i wycierał oczy, wyraźnie zadowolony, że się dobrze skończyło bez tragedii, za to z anegdotą na całe życie.

Spojrzałam na śpiące dzieci i nagle zrozumiałam: w codziennym życiu rodzice bywają zmęczeni, rozkojarzeni, rozbawieni. Ale w chwili zagrożenia każdy z nich staje się lwem!

Bez wahania, bez rozmyślania, bez strachu. Liczy się tylko jedno chronić.

Tak wygląda prawdziwa miłość.

Cicha, gdy wszystko dobrze się układa i niezłomna, gdy idzie o dzieci.