Rodzice zmusili mnie do aborcji, by uchronić rodzinę przed wstydem. Gdy okazało się, że przez to nie będę już mogła mieć dzieci, nie okazali mi współczucia. Jednak sprawiedliwość dosięgła mojego ojca w najbardziej bolesny sposób.

Było to dawno temu, gdy byłam jeszcze młodą dziewczyną i po raz pierwszy zakochałam się bez pamięci. Poznałam wtedy Stanisława wydawał się być ideałem, obsypywał mnie komplementami, był uprzejmy i troskliwy. Wpatrzona w niego jak w obrazek, ufałam każdemu słowu. Niestety, gdy tylko zdobył to, czego pragnął, przepadł bez śladu, jakby rozpłynął się w powietrzu. Rozstanie złamało mi serce, lecz wtedy nie przyszło mi do głowy, z jakimi konsekwencjami przyjdzie mi się przyjdzie zmierzyć.

Gdy dowiedziałam się, że spodziewam się dziecka, przeżyłam prawdziwy szok. Przez długi czas milczałam, dusząc w sobie strach i wstyd. Jednak brzuch rósł, a ja byłam już w czwartym miesiącu ciąży, nie mogłam ukrywać prawdy bez końca. W końcu zebrałam się na odwagę i wyznałam wszystko mamie. Ta, nie tracąc czasu, od razu powiedziała ojcu. Z jego ust usłyszałam jedynie wyrzuty i bolesne słowa.

Rodzice, przerażeni możliwością skandalu, zaczęli naciskać na mnie, bym zgodziła się na usunięcie ciąży. Przerażona groźbą utraty dobrej opinii wśród sąsiadów i rodziny, uległam ich namowom, choć przeczuwałam, że słono za to zapłacę. Poddałam się zabiegowi, ryzykując własne zdrowie. Długo potem płakałam nocami, z poczuciem winy i bezsilności, błagając Boga o przebaczenie. Życie wtedy dla mnie stanęło. W myślach błagałam o śmierć. Rodzice patrzyli na mnie z chłodną obojętnością, tak jakby ich jedynym zmartwieniem było, by sąsiedzi nie poznali prawdy.

Nie byłam w stanie już tam dłużej zostać. W końcu, po dwóch latach, uciekłam z rodzinnego domu i zaczęłam nowe życie w Krakowie. Skończyłam studia, podjęłam pracę, a z czasem zrobiłam karierę, o której kiedyś mogłam tylko marzyć. Pieniędzy mi nie brakowało, a mimo to w sercu miałam pustkę. Żadne złotówki nie mogły mi przywrócić tego, co straciłam szansy na własną rodzinę. Po zabiegu okazało się bowiem, że nigdy już nie będę mogła zostać matką.

Zdarzało mi się spotykać mężczyzn, niektórzy oferowali mi nawet małżeństwo. Jednak gdy dowiadywali się o mojej bezpłodności, ich uczucia szybko wygasały, a oni znikali bez słowa. Obarczałam za to swoich rodziców. To przez ich decyzję zabrano mi możliwość cieszenia się macierzyństwem. Nie chciałam ich oglądać ani wiedzieć o nich nic więcej.

Kiedy mój ojciec przeszedł zawał serca, a matka dzwoniła do mnie, błagając o opiekę nad nim, odmówiłam, czując, że mnie zawiedli, kiedy najbardziej ich potrzebowałam. Żeby mieć spokojniejsze sumienie, co miesiąc wysyłam im przelew na kilka tysięcy złotych. Jednak żaden przelew nie zmyje tego, że rodzice powinni być opoką dla swoich dzieci, a nie ich katami. Moi nigdy nie zrozumieli, ile bólu przez nich wycierpiałam.