“— Przecież dla was się staram! A wy tego nie doceniacie! — mówi teściowa, a ja już mam nerwowy tik w oku od jej pomocy…”
Czasem łapię się na jednej myśli: uciec. Gdziekolwiek — do innego miasta, na koniec świata, choćby do wsi pod Olsztynem. Byle jak najdalej od matki mojego męża. Bo inaczej zwariuję. Mój nerwowy tik zaczyna się, gdy tylko słyszę jej radosny głos: “Przyniosłam wam coś przydatnego! Będziecie zachwyceni!”
Gdy tylko wzięliśmy ślub z Darkiem, znajomi zawistnie mówili, że mam szczęście do teściowej. Nie narzeka, nie wtrąca się, nawet pierogów nie przynosi bez pytania. Na początku faktycznie tak było — pokazywała, że nas wspiera. Ale chyba zbierała w sobie energię, która musiała w końcu wybuchnąć. I gdy wybuchła — zmiotła wszystko, co zbudowaliśmy.
Najpierw chciała zorganizować nam wystawne wesele — z toastami, bankietem i pięćdziesięcioma gośćmi, ale odmówiliśmy. Ledwo uniknęliśmy tego koszmaru dzięki komunii jej młodszej córki — tam skierowała swoją nadaktywność. Ale to jej nie wystarczyło.
Wynajmowaliśmy wtedy mieszkanie. Przyzwoite, jasne, zadbane. Lecz teściowa zaczęła znosić nam “potrzebne rzeczy” — stare talerze z pęknięciami, widelce, którymi strach było jeść, i oczywiście zasłony… Te zasłony śnią mi się po nocach — aksamitne, wiśniowoczerwone, z dziurami po molach.
— To przecież aksamit! Wystarczy zacerować i będą jak nowe! — przekonywała z zapałem.
A ja myślałam tylko: dlaczego sama ich nie powiesiła u siebie, skoro takie wspaniałe?
Gdy w końcu kupiliśmy mieszkanie — dzięki pomocy moich rodziców i chrzestnych Darka — naiwnie wierzyłam, że zacznie się nowe życie. Lecz teściowa uznała, że skoro nie dała pieniędzy, pomoże inaczej. Mianowicie — wszystkim, co tylko sprawi, że włosy staną nam dęba.
Najpierw przyniosła tapety. Pewnie miały ze czterdzieści lat. Wyblakłe, wilgotne, śmierdzące starym schowkiem. Potem namówiła nas, by płytki w łazience kładł “wujek Zbyszek” — znajomy “złota rączka”. Ten “fachowiec” położył je krzywo, płytki odpadały po tygodniu, fugi przebarwiły się, a my musieliśmy płacić innym za naprawianie tej “darmowej pomocy”.
Następny był lodówka. Wciągnęła ją niemal na własnych plecach. Huczała jak odrzutowiec, a zapach… Jakby coś w środku umarło. Wyrzuciliśmy ją tego samego dnia, ale teściowa urządziła dramat:
— Wystarczyło ją umyć! Służyłaby wam jeszcze dziesięć lat! A wy niewdzięczni!
Potem była kanapa z działki kuzynki. Potem meblościanka z czasów PRL-u. Potem dywan śmierdzący stęchlizną. Wszystko to odrzuciliśmy — i za każdym razem była awantura. Łzy. Urazy. Wyrzuty.
Teraz spodziewam się dziecka. Długo ukrywaliśmy, ale gdy brzuch stał się widoczny — musieliśmy powiedzieć. I zaczęło się… Teściowa natychmiast zaczęła zbierać “wyprawkę” z używanych rzeczy: wózek po jakiejś Oli, łóżeczko po Agnieszce, ubrania, w których wychowało się czworo dzieci…
A ja nie chcę. Nie chcę, by moje dziecko spało w łóżeczku, w którym leżał kto wie kto. Nie chcę, by jeździło w wózku z zepsutymi hamulcami. Nie chcę ubierać je w cudze, wyprane setki razy rzeczy. Brzydzę się tym. I boli mnie, że nikt nie liczy się z moim zdaniem.
Teraz teściowa kontynuuje swoje natarcie. Milczę. Ciąża to nie najlepszy czas na kłótnie. Obronę trzyma Darek — tłumaczy, odmawia, zbywa. Ale widzę, że jest zmęczony. Energii jego matki starczyłoby dla elektrowni atomowej, i nie widać końca.
Czasem mam ochotę sprzedać mieszkanie i wyjechać, nie mówiąc nikomu dokąd. Po prostu zniknąć. Nie jestem zła. Chcę tylko ciszy. Wolności. Swojego życia. Bez aksamitnych zasłon, lodówek-duchów i dywanów z minionej epoki. Chcę oddychać. Chcę żyć. Chcę urodzić dziecko — i byśmy mieli nasze przytulne, nowe, czyste, spokojne gniazdo. Bez wizyt “z dobrymi intencjami”, od których ma się ochotę wyć.
