Przez długi czas moje życie wydawało się bajką. Miałam kochającego mężczyznę, czułam, że wkrótce zostanę mamą, i z niecierpliwością przygotowywałam się do ślubu. Jednak jedna wizyta w szpitalu przekreśliła wszystko to, co było dla mnie cenne, pozostawiając mnie w pustce i rozpaczy.
Z moim narzeczonym, Andrzejem, planowaliśmy przyszłość: wynajęliśmy przytulne mieszkanie w Lublinie i marzyliśmy o ślubie. Wieczory spędzaliśmy razem, ciesząc się ciszą i swoim towarzystwem. Miesiąc przed ceremonią zaczęły męczyć mnie poranne nudności. W sercu poczułam, że to dzieje się to, o czym marzyłam. Nie spieszyłam się, by powiedzieć Andrzejowi — chciałam sprawić mu niespodziankę, podarować chwilę szczęścia. Tego dnia pojechałam do rodziców, by podzielić się radością z mamą.
W trakcie podróży taksówką zakręciło mi się w głowie, ale zlekceważyłam to — być może zmęczenie. W domu mama zaparzyła mi herbatę z rumiankiem, co przyniosło ulgę, lecz noc przyniosła gorączkę, jakby płomienie trawiły mnie od środka. Opierałam się, lecz mama, nie zważając na moje protesty, wezwała karetkę. Lekarz, po zbadaniu mnie, pobladł i postawił diagnozę:
— Natychmiast na oddział intensywnej terapii. Podejrzenie ciąży pozamacicznej.
Te słowa uderzyły jak grom. Tak bardzo chciałam dać Andrzejowi dziecko, a teraz marzenie zamieniło się w proch, pozostawiając tylko strach i ból.
Obudziłam się po operacji na sali, gdzie zmęczony lekarz patrzył na mnie ze współczuciem.
— Przepraszam, dziewczyno. Ledwo cię uratowaliśmy.
Dopiero przy wypisie zrozumiałam, za co przepraszał. Uratowali mi życie, ale pozbawili nadziei na bycie matką. Nie mogłam powiedzieć Andrzejowi prawdy — strach, że mnie odrzuci, wiedząc, że nie urodzę mu dzieci, ścisnął mi gardło. Przecież on tak kocha dzieci! W domu skłamałam, że to był rutynowy przegląd. Nie wiem, czy mi uwierzył, ale jego matka, Tamara, na pewno coś przeczuwała.
Tydzień przed ślubem chcieliśmy z Andrzejem wziąć urlop, by odpocząć przed ceremonią. Jednak praca nas przytłoczyła — kończyłam ważny projekt, podczas gdy Andrzej zajmował się domem. Wreszcie, kiedy się uwolniłam wcześniej, wróciłam z nadzieją na jego uśmiech. Ale przekraczając próg, usłyszałam urywek rozmowy, który zmroził mi krew w żyłach. Głos Tamary dźwięczał:
— Mówiłam, że ciągle biega do tego Stacha! Tydzień w ginekologii, a ty nic sobie z tego nie robisz!
— Mamo, to tylko badania… — próbował tłumaczyć Andrzej.
— Ocknij się! Ona zrobiła aborcję! I to nieudaną. Jestem kobietą, wiem, dlaczego kładą w szpitalu. A ty jesteś ślepo zakochanym głupcem! Ślub trzeba odwołać. To nie będzie uroczystość, a hańba!
Świat zawirował przed oczami, a ja padłam bez przytomności. Kiedy się ocknęłam, zobaczyłam Andrzeja i jego matkę. Tamara uśmiechała się sztucznie:
— Ocknęłaś się, kochanie? Napij się słodkiej herbaty. Musisz porozmawiać z Andrzejem. Ja pójdę.
Oniemiałam z przerażenia, a Andrzej szybko zaczął:
— Elu, jak się czujesz? Musimy porozmawiać. Ślub będziemy musieli przełożyć. Jesteś zbyt słaba, by teraz się żenić. Najpierw wyzdrowiejesz, a potem się pobierzemy.
— Andrzeju, naprawdę? To nie o moje zdrowie ci chodzi…
— O czym mówisz?
— Słyszałam waszą rozmowę! Też myślisz, że zrobiłam aborcję z powodu zdrady?
Odwrócił wzrok, co było gorsze niż jakiekolwiek słowa.
— Kocham cię, dlatego mogę wybaczyć. Każdy popełnia błędy. Ale potrzebuję czasu.
— Wybaczyć?! Nigdy ci nie zdradziłam! Miałam ciążę pozamaciczną, prawie umarłam! Ukryłam to, by cię nie ranić. A ty porzucasz mnie przez brednie swojej matki?!
— Wiem, że Stach wciąż cię kocha. Sam mi mówił. Może uległaś dawnym uczuciom…
— Nic takiego nie było!
— To czemu milczałaś o diagnozie?
— Bałam się, że cię stracę! Teraz nie mogę ci urodzić dziecka!
— Elu, przepraszam, ale nie wierzę. Muszę to przemyśleć. Przełożymy ślub, a ja pójdę do rodziców.
Zebrał się i wyszedł, nawet na mnie nie spojrzał. Moi ból, moje zdrowie — nie obchodziły go. Pochłonęły go wymyślone podejrzenia. To koniec. Mój świat zawalił się w jednej chwili.
Gdy przebywa u rodziców, Tamara zatruje mu umysł do końca. Zostałam sama — bez narzeczonego, bez dziecka, bez nadziei. Jak żyć dalej, kiedy wszystko, co kochałam, zamieniło się w popiół? Nie wiem.
