Przez długi czas wydawało mi się, że żyję w bajce. Miałam kochającego mężczyznę, czułam, że wkrótce zostanę matką i z ogromną radością przygotowywałam się do ślubu. Jednak jedna wizyta w szpitalu zrujnowała wszystko, co chroniłam, pozostawiając mnie w pustce i rozpaczy.
Z moim narzeczonym, Andrzejem, planowaliśmy wspólną przyszłość: wynajęliśmy przytulne mieszkanie w Krakowie, marzyliśmy o ślubie. Wieczorami spędzaliśmy czas razem, delektując się ciszą i swoim ciepłem. Na miesiąc przed ceremonią zaczęły mnie dręczyć poranne mdłości. Serce powiedziało mi, że to właśnie to, cud, o którym marzyłam. Ale nie spieszyłam się dzielić z Andrzejem — chciałam zrobić mu niespodziankę, ofiarować chwilę szczęścia. Tego dnia pojechałam do rodziców, żeby podzielić się radością z mamą.
W taksówce zakręciło mi się w głowie, ale zlekceważyłam to — zmęczenie, pomyślałam. W domu mama zaparzyła rumianek, a ja poczułam się lepiej, ale w nocy gorączka ogarnęła moje ciało, jakby ogień mnie trawił od środka. Stawiałam opór, ale mama, nie zważając na moje protesty, wezwała karetkę. Lekarz, po badaniu, pobladł i wydał wyrok:
— Natychmiast oddział intensywnej terapii. Podejrzenie ciąży pozamacicznej.
Te słowa uderzyły mnie jak piorun. Tak bardzo chciałam dać Andrzejowi dziecko, a teraz marzenia legły w gruzach, pozostawiając jedynie strach i ból.
Obudziłam się po operacji w sali, gdzie zmęczony lekarz patrzył na mnie ze współczuciem.
— Przykro mi, dziewczyno. Ledwo cię uratowaliśmy.
Dopiero przy wypisie zrozumiałam, za co się przepraszał. Życie mi ocalono, ale nadzieję na macierzyństwo odebrano na zawsze. Nie mogłam powiedzieć Andrzejowi prawdy — strach, że mnie odrzuci, wiedząc, że nie dam mu dzieci, ściskał usta. Przecież uwielbiał dzieciaki! W domu skłamałam, mówiąc, że byłam na rutynowym badaniu. Nie wiem, czy uwierzył, ale jego matka, Tamara, na pewno coś podejrzewała.
Tydzień przed ślubem chcieliśmy z Andrzejem wziąć urlop, by odpocząć przed uroczystością. Ale praca nas wciągnęła — kończyłam ważny projekt, podczas gdy Andrzej zajmował się domem. W końcu, uwalniając się wcześniej, wróciłam, oczekując jego uśmiechu. Ale gdy przekroczyłam próg, usłyszałam urywek rozmowy, który zmroził mi krew w żyłach. Głos Tamary brzmiał donośnie:
— Mówiłam, że nadal spotyka się ze Stasiem! Spędziła tydzień w ginekologii, a ty nic sobie z tego nie robisz!
— Mamo, to była tylko wizyta kontrolna… — próbował się bronić Andrzej.
— Weź się ogarnij! Ona zrobiła aborcję! I to nieudaną. Jestem kobietą, wiem, po co kładą do szpitala. A ty jesteś ślepo zakochanym głupcem! Trzeba odwołać ślub. To nie będzie uroczystość, tylko wstyd!
Świat zamglił mi się przed oczami i zemdlałam. Kiedy ocknęłam się, zobaczyłam Andrzeja i jego matkę. Tamara uśmiechnęła się sztywno:
— Już się obudziłaś, kochanie? Napij się słodkiej herbaty. Musisz porozmawiać z Andrzejem. Ja pójdę.
Zaniemówiłam z przerażenia, a Andrzej natychmiast zaczął mówić:
— Lena, jak się czujesz? Musimy porozmawiać. Musimy przełożyć ślub. Jesteś zbyt osłabiona. Wyzdrowiej, a potem się pobierzemy.
— Andrzej, mówisz poważnie? Nie martwisz się o moje zdrowie…
— O co ci chodzi?
— Słyszałam waszą rozmowę! Ty też myślisz, że zrobiłam aborcję z powodu zdrady?
Odwrócił wzrok, co było gorsze niż jakiekolwiek słowa.
— Kocham cię, dlatego jestem gotów wybaczyć. Wszyscy popełniają błędy. Ale potrzebuję czasu.
— Przebaczyć?! Nigdy cię nie zdradziłam! Przeżyłam ciążę pozamaciczną, prawie umarłam! Ukryłam to, żeby cię nie zranić. A ty zostawiasz mnie przez wymysły twojej matki?!
— Wiem, że Staś nadal cię kocha. Sam mi o tym powiedział. Może dałaś się ponieść dawnym uczuciom…
— To się nie wydarzyło!
— To dlaczego milczałaś o diagnozie?
— Bałam się, że cię stracę! Teraz nie będę mogła dać ci dziecka!
— Lena, przepraszam, ale nie wierzę. Muszę się zastanowić. Przełożymy ślub, a ja pomieszkam u rodziców.
Zebrał się i wyszedł, nawet na mnie nie spojrzał. Moja ból, moje zdrowie — nic go nie obchodziło. Pochłonęły go zmyślone podejrzenia. To koniec. Mój świat zawalił się w jednej chwili.
Podczas gdy on jest u rodziców, Tamara ostatecznie zatruje mu umysł. Zostałam sama — bez narzeczonego, bez dziecka, bez nadziei. Jak żyć dalej, gdy wszystko, co kochałam, zamieniło się w popiół? Nie wiem.
