PRZYPOMNĘ CI
Pani Marianno, tutaj mi się ten zawijas nie udaje cicho westchnął drugoklasista Tymek, wskazując pędzelkiem uparty, wykręcający się nie w tę stronę, zielony listek narysowanego przez siebie kwiatka.
Nie naciskaj tak mocno na pędzelek, kochany O, właśnie tak prowadź go, jakbyś po dłoni piórkiem muskał. No! Pięknie! Nie zawijas, a cudo prawdziwe! uśmiechnęła się starsza nauczycielka. A dla kogo malujesz takie piękności?
Dla mamy! rozpromienił się chłopiec, który właśnie pokonał uparty listek. Dziś ma urodziny! A to mój prezent! po pochwałach nauczycielki w głosie Tymka wyraźnie przybyło dumy.
Ach, szczęśliwa ta twoja mama, Tymku! Ale poczekaj chwilę, nie zamykaj zeszytu. Niech farby obeschną, żeby się nie rozmazały. Jak wrócisz do domu, to wtedy delikatnie wyrwij tę kartkę. Zobaczysz, jak się twojej mamie spodoba!
Pani Marianna rzuciła jeszcze jedno spojrzenie na pochyloną nad kartką ciemną główkę chłopca, uśmiechnęła się do własnych myśli i wróciła do swojego biurka.
No, no, taki prezent dla mamy! Dawno nie widziała takich pięknych podarunków. Tymek ma zdecydowanie talent do rysowania! Powinna zadzwonić do jego mamy, namówić ją, by zapisała chłopca do szkoły plastycznej. Szkoda byłoby taki dar zmarnować.
A przy okazji zapyta swoją byłą uczennicę, czy jej się prezent spodobał? Bo sama pani Marianna oczu nie mogła oderwać od tych kwiatów na papierze, jakby za chwilę miały poruszyć listkami.
Oj, cała matka! Tymek to wykapana Larysa ona w jego wieku też pięknie rysowała…
*****
Pani Marianno, tu mówi Larysa, mama Tymoteusza Kowalskiego zabrzmiał wieczorem w mieszkaniu nauczycielki telefon. Chciałam uprzedzić, że Tymek jutro nie przyjdzie powiedział stanowczym głosem młodej kobiety.
Dzień dobry, Laryso! Co się stało? zaciekawiła się Marianna.
I to jakie! Cały dzień urodzin mi zepsuł, łobuziak! wybuchła przez słuchawkę. A teraz leży z gorączką, pogotowie właśnie odjechało.
Jak to gorączką? Wyszedł ze szkoły zdrowy, niósł ci prezent
Mówi pani o tych plamach?
Jakich plamach, Laryso! On ci takie kwiaty namalował! Chciałam dzwonić, by zapisać go do plastycznej
Nie wiem, jakie tam były kwiaty, ale na to, co przyniósł brudny koc, wcale nie liczyłam!
Koc? O czym ty mówisz? pani Marianna była coraz bardziej zdezorientowana, słuchając chaotycznych tłumaczeń zdenerwowanej kobiety. Laryso, może wpadnę do was na chwilę? Mieszkam przecież blisko
Kilka minut później, zabrawszy ze sobą stary album z pożółkłymi zdjęciami i dziecięcymi rysunkami ze swojej pierwszej klasy, Marianna już schodziła do wyjścia.
Na jasnej kuchni, do której zaprowadziła ją Larysa, panował lekki rozgardiasz. Po złożeniu tortu oraz brudnych naczyń do zlewu, mama Tymka zaczęła opowiadać:
Jak przyszedł ze szkoły spóźniony, z tornistra i kurtki ciekła woda i błoto
Jak spod kurtki wyjął przemoczonego szczeniaka, od którego czuć było śmietnikiem! I tym, że do błotnistej kałuży za nim skoczył, bo inni chłopcy go tam wrzucili! O zniszczonych książkach, o plamach na rysunku, na które patrzeć nie mogła
O temperaturze, która podskoczyła prawie do trzydziestu dziewięciu stopni
Że goście sobie poszli, tort nawet nie spróbowali, a lekarz z pogotowia matkę za brak opieki skarcił
Odniosłam go tam z powrotem, na ten śmietnik, kiedy Tymek zasnął. A album, proszę, schnie na kaloryferze. Nic nie zostało z tych kwiatów. prychnęła niezadowolona Larysa.
Nie widziała, jak z każdym jej słowem twarz Marianny ciemnieje. A gdy usłyszała o losie uratowanego przez ucznia szczeniaka, nauczycielka posmutniała jeszcze bardziej. Spojrzała srogo na Larysę, pogłaskała dłonią po zniszczonym zeszycie i odezwała się cicho
Opowiedziała o zielonych zawijasach, kwitnących na kartce kwiatach… O dziecięcej pilności i odwadze. O małym, wrażliwym sercu, które nie zniosło niesprawiedliwości i o tych łobuzach, którzy wrzucili słabe zwierzątko do dziury.
A potem wstała, wzięła Larysę za rękę, podeszła do okna:
Widzisz tamtą dziurę? wskazała. Nie tylko szczeniak mógł się tam utopić. Tymek też. Ale czy wtedy myślał o sobie? Może o tych kwiatkach, oddychał lekko, by nie zniszczyć prezentu?
A może ty, Laryso, już nie pamiętasz, jak w latach dziewięćdziesiątych na ławce pod szkołą płakałaś trzymając przygarniętego kociaka, wyrwanego spod rąk podwórkowych łobuzów?
Wszyscy z klasy go głaskali i czekali z tobą na twoją mamę! A ty nie chciałaś iść do domu i wyrzucałaś rodzicom, gdy kłębek pcheł wyleciał za drzwi Dobrze, że się w końcu opamiętali!
Przypomnę ci! I Tysia, z którym nie chciałaś się rozstawać! I uszatego Pimpka, szczeniaka podwórkowej Bety, co z tobą aż do studiów łaził, i kawkę ze złamanym skrzydłem, którą doglądałaś w szkolnym kąciku przyrody
Pani Marianna wyjęła z pożółkłego albumu duże zdjęcie, na którym drobna dziewczynka w białym fartuszku przytula do siebie puchatego kociaka, z uśmiechem patrząc na stojących wokół kolegów z klasy. I cichym, lecz stanowczym głosem mówiła dalej:
Przypomnę ci dobroć, która w twoim sercu rozkwitała jak kolorowe kwiaty, na przekór wszystkiemu…
Za fotografią wypadł dziecięcy rysunek dziewczynki, trzymającej w jednej ręce kudłatego kotka, a drugą trzymającej mocno dłoń mamy.
Gdybym to ja decydowała powiedziała teraz poważniej pani Marianna tego szczeniaka bym razem z Tymkiem wycałowała! A te plamy oprawiła w ramkę! Bo nie ma dla mamy lepszego prezentu niż wychować Człowieka z własnego dziecka!
Nie zauważyła nawet, jak z każdym słowem twarz Larysy się zmieniała, jak coraz niespokojniej spoglądała na zamknięte drzwi Tymkowego pokoju i jak ściskała nieszczęsny album białymi palcami
Pani Marianno! Błagam, proszę chwilę popilnować Tymka. Tylko chwilę! Zaraz wracam!
Pod czujnym spojrzeniem nauczycielki Larysa w pośpiechu narzuciła płaszcz i wybiegła z mieszkania.
Nie zważając na drogę pobiegła na śmietnik widoczny w oddali. Przemokła do kości, ale wołała, zaglądała pod brudne kartony, grzebała w workach ze śmieciami. Co chwilę rzucała zaniepokojone spojrzenia w stronę domu Czy jej wybaczy?
*****
Tymku, kto to ci wsadził nos w kwiaty? To chyba twój przyjaciel Dyzio?
On, pani Marianno! Poznała mnie pani?
I to jak! Nawet gwiazdkowe białe plamki na łapie ma! Pamiętam, jak z twoją mamą te łapki myliśmy zaśmiała się nauczycielka.
A ja mu teraz codziennie myję łapki! z dumą powiedział Tymek. Mama mówi, że jak mam przyjaciela, muszę o niego dbać! Nawet specjalną wanienkę nam kupiła!
Dobrą masz mamę uśmiechnęła się nauczycielka. Pewnie znowu rysujesz jej prezent?
Tak, chcę włożyć w ramkę. Bo ona ma w ramce te plamy i zawsze się do nich uśmiecha. Czy można się do plam uśmiechać, pani Marianno?
Do plam? zamyśliła się nauczycielka. Chyba można, gdyby tylko były z serca. A jak tam twoje postępy w szkole plastycznej?
Świetnie! Niedługo narysuję mamie portret! Będzie szczęśliwa! A na razie proszę Tymek wyciągnął z plecaka złożoną kartkę. To dla pani, od mamy, bo ona też rysuje.
Pani Marianna rozłożyła kartkę i delikatnie położyła dłoń na ramieniu chłopca.
Na papierze barwami wszystkich kolorów świata uśmiechał się szczęśliwy Tymek, kładąc rękę na głowie czarnej, zapatrzonej w niego z miłością kundelki.
Obok nich stała drobna, jasnowłosa dziewczynka w szkolnym, nieco staromodnym mundurku, tuląca do piersi puszystego kotka
A po lewej stronie, zza biurka zawalonego czytankami, z serdecznym uśmiechem i nieskończoną mądrością w niezwykle żywych oczach, patrzyła ona pani Marianna.
W każdej kresce tego rysunku, w każdym dotknięciu pędzla, czuła Marianna ufność i matczyną dumę.
Przetarła łzę, która błysnęła jej w oku, i nagle pogodnie się uśmiechnęła w samym rogu rysunku, utworzone kolorami i cienkimi, zielonymi zawijasami, ukryło się jedno, jedyne słowo: Pamiętam.
Życie uczy, że największym prezentem nie są drogie rzeczy, lecz dobro, którego uczymy innych i pamięć o sercu, które umie kochać.
