Nieoczekiwane spotkanie nad rzeką
Anna wraz z mężem i córką postanowili odmienić swoje życie – opuścili hałaśliwą Warszawę i przenieśli się do spokojnej wsi na Podlasiu. Kupili starą chatę, założyli gospodarstwo, zasadzili warzywa. Rozpoczął się zupełnie nowy rozdział. Wieczorami Anna wyprowadzała kozy nad brzeg rzeki, podziwiała zachody słońca i wsłuchiwała się w ciszę.
— Mamo, już ciemno, gdzie znów z tymi kozami? — zdziwiła się córka, Zosia.
— Idziemy nad rzeczkę, tam trawa jest lepsza — odparła Anna. — Wrócimy za godzinę, nie martw się.
Lecz ani po godzinie, ani po dwóch Anna nie wróciła. Zosia zaniepokoiła się i namówiła ojca, by wyruszyli na poszukiwania. Znaleźli ją dopiero po dłuższej chwili. Gdy ujrzeli, stanęli jak wryci: Anna siedziała na ławce przed domem, blada, drżąca, to śmiejąc się, to płacząc.
— Mamo, co się stało? — zapytała Zosia.
— Widziałam — wyszeptała Anna — nie ducha… coś gorszego.
A zaledwie godzinę wcześniej szła jak zwykle ścieżką wzdłuż rzeki. Kozy skubały trawę, a ona przysiadła na chwilę i zdrzemnęła się. Obudziła się o zmierzchu, zerwała na równe nogi i zaczęła zbierać stado. Kozły, nie dość że rozbiegły się, to jeszcze wlazły w gęste zarośla. Anna podążyła za nimi. Nagle zauważyła, że za ostatnią kozą, Basią, coś się porusza w trawie. Długie, czarne…
Najpierw pomyślała, że to tchórz. Strach ścisnął jej serce – a nuż wściekły? Zwierzę nie ustępowało. Basia zaczęła beczeć, Anna przygotowała się do obrony, zamachnęła się kijem… gdy nagle to coś podskoczyło i jakby miało się na nią rzucić.
Lecz gdy już wszystko się skończyło i odważyła się podejść bliżej, okazało się, że to… ogromne męskie gacie, zaczepione o kozę wędkarską żyłką. Pewnie jakiś rybak powiesił je do suszenia na krzaku, a koza je porwała.
Anna osunęła się na trawę i wybuchnęła śmiechem. Napięcie, strach, adrenalina – wszystko wypłynęło w tym jednym głośnym śmiechu. Właśnie wtedy znaleźli ją mąż i córka. A w domu stanowczo zabronili jej wyprowadzać kozy nad rzekę – kto wie, co jeszcze tam “ożyje”…
