Już cztery lata jestem zamężna i przez cały ten mój mąż był po prostu idealnym partnerem – nawet nie pamiętam, żebyśmy się poważnie pokłócili.
Ostatnio zaczęliśmy myśleć o dziecku – próbujemy, planujemy, ale na razie bez skutku. To przez moje problemy z hormonami, ale mąż nigdy mi tego nie wypominał. Razem ustaliliśmy, że jeśli nie wyjdzie z własnym, to rozważymy adopcję.
Myślałam, że mamy prawie idealną rodzinę – jedynie brakowało trochę namiętności w naszym związku, dlatego nie było pełni szczęścia.
Mam też dobrą przyjaciółkę, Kasię. Ona jeszcze nie założyła rodziny, więc spędzamy razem sporo czasu, często chodzimy na zakupy. Kasia jest piękna, dba o siebie, chodzi na siłownię i dobrze zarabia. Z moim mężem, Piotrem, też się zna – ćwiczą w tej samej siłowni, ale rzadko się tam widują, bo mają różne godziny treningów.
Nie jestem zazdrosna i zawsze ufałam mężowi… aż do pewnego wieczoru. Czekałam, aż wróci z treningu, i wyszłam do sklepu po chleb. Nagle między regałami zobaczyłam coś, co mnie złamało – Piotr nie tylko flirtował z Kasią, ale też ją lekko obejmował. Gdy mnie zobaczyli, natychmiast się odsunęli, ale ja już widziałam za dużo. Rozpłakałam się i wybiegłam ze sklepu, a mąż pobiegł za mną.
Na ulicy zapewniał, że żadnego przytulania nie było, tylko stali blisko i mi się wydawało. Mówił tak przekonująco, że prawie mu uwierzyłam… ale nie dałam się nabrać.
Wróciłam do domu, spakowałam rzeczy i pojechałam do rodziców. Mamie i tacie nic nie powiedziałam – mają ostre charaktery, tata na pewno poszedłby się z Piotrem rozmówić. Na razie mieszkam u nich i zastanawiam się, co dalej. Z jednej strony nie mam niezbitych dowodów do rozwodu, ale też nie potrafię powiedzieć, że nadal go kocham. Kasia też dzwoni, ale nie mam ochoty z nią gadać – kto wie, co by opowiadała. Jeśli zacznie mnie przekonywać, że to tylko złudzenie, to będzie jeszcze gorzej. Nie ufam jej – może tylko chce się wybielić.
