Marzenie o dziecku wypełniało każdy zakątek serca Mii i Marka, zmuszając ich, by zrobili wszystko, by je spełnić.
Po latach bezskutecznych prób zajścia w ciążę i tysiącach złotych wydanych na zabiegi in vitro, zrozumieli, że sami nie doczekają się potomka. Postanowili adoptować. Lecz łatwiej było powiedzieć niż zrobić.
Ponieważ Marek tonął w pracy, zarządzając firmą, to Mia przejęła kontrolę nad procesem dzwoniła do ośrodków, wypełniała dokumenty, przeglądała listy dzieci czekających na dom.
Początkowo chcieli niemowlę, ale szanse były nikłe, więc otworzyli serca na starsze dziecko. Wśród papierów uwagę Mii przykuł trzylatek.
Mia nigdy nie widziała piękniejszych oczu błękitnych jak niebo nad Mazowszem. Patrząc na zdjęcie tego chłopczyka, miała wrażenie, jakby znała go od zawsze.
Po rozmowie z Markiem przygarnęli Szymona. Był uroczy, szybko się zadomowił, a już po tygodniu nazywał Mię mamą.
Wszystko układało się idealnie. Największe marzenie Mii spełniło się została matką. Życie wreszcie uśmiechało się do niej.
Aż pewnego wieczoru wszystko się zawaliło.
Szymon miał iść do kąpieli, a Marek zaproponował, że się nim zajmie. Mia była szczęśliwa, widząc jego zaangażowanie. Myślała, że to zbliży ojca i syna.
Lecz gdy tylko Marek pomógł chłopcu rozebrać się i wsadził go do wanny, nagle wykrzyknął: Musimy go oddać!.
Mia zrobiła się blada. Co ty mówisz? spytała, głos jej się załamał.
Ale Marek był nieugięty. Twierdził, że to zbyt przytłaczające, że nie da rady.
Mia nie mogła uwierzyć. Coś było nie tak. Przeczuwała, że kryje się za tym coś więcej.
Noc wydawała się nie mieć końca. Wtedy wpadła na pomysł.
Zauważyła znamię na stopie Szymona identyczne jak u Marka. Pobiegła do pokoju chłopca, by przyjrzeć mu się bliżej. Tak, były niemal takie same.
Rano spytała Marka wprost: Czy masz mi coś do powiedzenia?.
Wyznał wtedy, że chce oddać Szymona, bo podejrzewa, że to jego biologiczny syn. Widok znamienia go oszołomił.
Prawda była bolesna. Marek miał romans z kobietą poznaną w barze. To był jednorazowy incydent, ale zdradził Mię, gdy ta była najbardziej wrażliwa podczas walki o dziecko przez in vitro.
Żałował złamania zaufania, ale dla Mii to był ostateczny cios. Nie mogła już z nim żyć.
Marek nie zniknął całkowicie z życia Szymona, ograniczył się jednak do rzadkich odwiedzin i przesyłanych pocztą prezentów.
Mia wiedziała, że podjęła słuszną decyzję. W chwili, gdy Marek gotów był porzucić syna, by ukryć swój romans, zrozumiała jego miejsce nie było przy nich.
