Przyjechali z walizkami
— Oszalałaś?! Gdzie ja mam wasze walizki upchać?! — krzyczała Halina Piotrowska do słuchawki, wymachując w powietrzu wolną ręką. — Ja mam kawalerkę, słyszysz? Kawalerkę! A was tam ilu, czworo?!
— Mamo, nie krzycz tak! — dobiegł z telefonu głos córki. — Nas jest tylko troje, Krzysiek został w Poznaniu, ma sesję. A my z Michałem i Marysią tylko na tydzień, dopóki nie znajmiemy wynajmowanego mieszkania.
— Tydzień?! — Halina Piotrowska omal nie upuściła słuchawki. — Kasiu, kochanie, ty masz pojęcie o moich metrach? Tutaj nawet kot Puszek się nie zmieści! A wy macie dziecko, ono gdzie będzie spało? Na mojej kanapie?
— Mamo, położymy coś na podłodze, nie martw się. Ważne, że dach nad głową. A Marysia jest mała, nie zajmuje dużo miejsca.
Halina Piotrowska spojrzała na swoją ciasną kawalerkę. Rozkładana sofa, na której spała, staromodny fotel po nieżyjącej teściowej, maleńka kuchenka z lodówką, która działała raz na jakiś czas. Na parapecie stały doniczki z pelargoniami — jedyna radość w tym ciasnym wnętrzu.
— Kasiu, może do hotelu? Ja jestem emerytką, ledwie wiążę koniec z końcem…
— Mamo, co ty mówisz! Jaki hotel, kiedy ledwo starczyło na bilety! Słuchaj, już jesteśmy w pociągu, jutro rano będziemy. Tylko trochę miejsce zrób, dobrze?
Pikanie. Córka się rozłączyła.
Halina Piotrowska opadła na fotel, wpatrując się w telefon. Kasia z rodziną jechała z Poznania do Warszawy, postanowili radykalnie zmienić życie. Zięć Michał obiecywał dobrą pracę w stolicy, a na razie mieli zamieszkać u niej. U niej, w jej maleńkiej kawalerce na obrzeżach, gdzie ledwie się sama mieściła.
Puszek, rudy kot z białą łapką, ocierał się o jej nogi, mrucząc.
— No to, Puszek — pogłaskała go Halina Piotrowska — szykuj się na lokatorów. Będzie nas tu jak śledzi w beczce.
Wstała, spojrzała na mieszkanie krytycznym wzrokiem. Szafa zajmowała pół pokoju, na półkach piętrzyły się rzeczy zebrane przez lata. Obrazy w ramach, książki czytane po wielokroć, wazoniki i figurki — prezenty od córki.
— Trzeba będzie posprzątać — westchnęła.
Sąsiadka z piętra, Zofia Nowak, właśnie wychodziła z mieszkania z koszem na śmieci.
— Halinka, co to za wczesne sprzątanie? — zainteresowała się, widząc, jak ta przenosi rzeczy.
— Córka z rodziną przyjeżdża. Na jakiś czas — krótko odparła Halina, nie chcąc wdawać się w szczegóły.
— O, jak miło! W gościnę? — Zofia uwielbiała pogawędki.
— Nie w gościnę. Na dłużej. Dopóki nie znajdą czegoś swojego.
— O, a u ciebie przecież tak ciasno… — Zofia znacząco pokręciła głową. — Młodzi teraz, niczego nie rozumieją. Myślą, że rodzice wszystko za nich załatwią.
— Zosiu, muszę lecieć — przerwała rozmowę Halina. Sąsiadka miała zwyczaj wtrącać morały, a teraz nie było na to czasu.
Wieczorem siedziała w kuchni, popijając herbatę i rozmyślając. Kasia — jej jedyna córka, po rozwodzie z pierwszym mężem wyszła za Michała, urodziła Marysię. Wnuczka miała już cztery lata, a Halina widziała ją zaledwie kilka razy, gdy jeździła do nich do Poznania. Drogo, emerytura mała, nie ma co marzyć.
Zięć pracował w fabryce, ale zaczęli zwalniać. Kasia siedziała w domu z dzieckiem, dorabiała korepetycjami. Mieszkali w wynajętym mieszkaniu, a gdy finanse się skurczyły, uznali, że w Warszawie będzie więcej możliwości.
Puszek wskoczył jej na kolana, zwijając się w kłębek. Halina głaskała go, myśląc o jutrze.
— Jak my się tu pomieścimy, Puszek? — szepnęła. — I najważniejsze: z czego wyżyjemy? Emerytura ledwie starcza na nas dwoje, a tu nagle pięcioro.
Rano obudził ją dzwonek do drzwi. Zegar wskazywał wpół do siódmej. Halina narzuciła szlafrok, boso pobiegła otworzyć.
W progu stała Kasia z ogromną walizką, obok Michał z dwiema torbami, a między nimi — mała dziewczynka z jasnymi loczkami, która przecierała senne oczka.
— Mamusiu! — Kasia rzuciła się matce na szyję. — Ależ ja stęskniłam się!
— Kasiu, córeczko — Halina przytuliła córkę, czując, jak schudła. — Wchodźcie, czego stoicie w progu.
— Dzień dobry, Halino PiotrowHalina zamknęła drzwi za nimi, wciągnęła głęboki oddech i powiedziała cicho: “Witajcie w domu, choć nie wiem, jak to będzie, ale spróbujemy”.
