Przeznaczenie zna swój cel: po 13 latach znów objąłem swoją jedyną
Zbliżała się moja studniówka. Czekałem na ten wieczór z niecierpliwością, choć nie miałem partnerki. Wiedziałem jednak, że los wszystko dobrze poukłada. Kiedy nadejdzie ten czas, po prostu zrozumiem, z kim mam spędzić tę noc.
W dniu balu założyłem elegancki, ciemny garnitur, wygładziłem włosy, popatrzyłem na swoje odbicie w lustrze i po błogosławieństwie rodziców udałem się do restauracji, gdzie mieliśmy świętować.
Pośród radosnych uśmiechów i kolorowych sukien zauważyłem dziewczynę, która również wyglądała na samotną. Znałem ją – to była Alina z równoległej klasy, jednak do tej pory nie rozmawialiśmy ze sobą.
Dopiero teraz odkryłem, jaka jest wyjątkowa. Smukła, pełna wdzięku, o głębokich szarych oczach i długich jasnych włosach opadających na delikatne ramiona.
Nie pamiętam, jak zebrałem odwagę, ale podszedłem do niej, podałem rękę i zaprosiłem do tańca. Od tej chwili do rana tańczyłem tylko z nią.
Następnego dnia wiedziałem – to była moja dziewczyna. Zakochałem się.
Jednak los zadecydował inaczej.
Złamane serce
Alina nie czuła do mnie tego samego. Dowiedziałem się, że od dawna była związana z chłopakiem z innego miasta, który miał wrócić po zakończeniu nauki. Planowali ślub.
Nie mogłem w to uwierzyć.
Dwa lata spędziłem w oczekiwaniu. Czekałem, że może zmieni zdanie, że zobaczy mnie w innym świetle. Stawałem pod jej oknami, kryłem się w cieniu, gdy wychodziła na zewnątrz. Chciałem, żeby mnie zauważyła, ale bałem się, że zobaczy mój ból.
Każde jej spojrzenie, każde słowo, które nie było skierowane do mnie, rozdzierało mnie na kawałki.
Nie mogłem nic na to poradzić.
Gdy Alina w końcu wyszła za mąż, stałem w oddali, obserwując jej ślub.
Obiecałem sobie, że będę czekał.
Próbowałem nawiązać relacje z innymi, ale żadna dziewczyna nie mogła jej zastąpić. Wszystko było niekompletne, puste i bez sensu.
Tak przeminęło długich 13 lat.
Druga szansa od losu
Pewnego dnia doszło do tragedii.
Alina i jej mąż mieli wypadek. On zginął na miejscu. Ona cudem przeżyła, ale na zawsze pozostała z urazem, musiała wspierać się laską.
Los dał mi szansę ponownie.
Wiedziałem, że nie mogę tak po prostu wkraczać w jej życie.
Czekałem.
Dopiero gdy oboje mieliśmy po 35 lat, mogłem wziąć ją za rękę.
Spojrzała na mnie długim spojrzeniem pełnym zmęczenia, bólu, a może nawet żalu.
– Dlaczego wciąż tu jesteś? – zapytała cicho.
Nie wiedziałem, jak odpowiedzieć. Bo ją kochałem? Bo nigdy jej nie zapomniałem? Bo czekałem, by kiedyś powiedzieć jej wszystko?
Po prostu przyciągnąłem ją do siebie i objąłem.
Od tego momentu byliśmy razem.
Próby, które przeszliśmy
Przeżyliśmy dziesięć lat pełnych szczęścia. Oczywiście, nie mieliśmy dzieci. Po wypadku Alina nie mogła ich mieć.
Ale to nie miało dla mnie znaczenia.
Kochałem ją. Kochałem jej siwą pasemkę, którą nie farbowała. Kochałem jej zmęczony uśmiech. Kochałem ją, nawet gdy jej twarz traciła kolory z bólu.
Jednak los znów mi ją zabrał.
Alina zachorowała. Lekarze mówili, że jest nadzieja, ale ona odmówiła leczenia.
– Nie boję się, – powiedziała pewnego dnia.
Zrobiła tylko jedno: ścięła swoje włosy.
– Dlaczego? – zapytałem zszokowany.
– Chcę je podarować tym, którzy jeszcze mogą walczyć, – odpowiedziała.
Jej piękne blond włosy stały się peruką dla innej kobiety, która mogła pokonać chorobę.
Alina wiedziała, że jej nie jest już dane wygrać tej bitwy.
Trzymałem ją za rękę do samego końca.
Gdybym mógł przeżyć życie jeszcze raz, niczego bym nie zmienił. Znowu bym na nią czekał. Znowu bym ją kochał.
Bo Alina była moim sercem. Moim przeznaczeniem. Moim życiem.
