Elżbieta i Marek nie byli długo małżeństwem już od początku coś w ich związku nie grało. Wytrzymali razem ledwie trzy lata, doczekali się córeczki, a potem rozstali się na dobre. Marek, będąc odpowiedzialnym ojcem, od razu zobowiązał się do finansowego wspierania córki. Z Elżbietą dogadali się, że nie będzie ona składać wniosku o alimenty, ale Marek co miesiąc, zawsze w ustalonym terminie, przekazywał jej uzgodnioną sumę pieniędzy. Tak to właśnie wyglądało przynajmniej przez pewien czas.
Wszystko zmieniło się, gdy pewnego dnia Marek otworzył list, którego zupełnie się nie spodziewał. Wynikało z niego, że jego była żona domaga się sądowej utraty praw ojcowskich Marka. Jak to możliwe?! Do tego dołączone było badanie DNA, które jednoznacznie wskazywało, że Marek nie jest ojcem biologicznym ich córki. Biologicznym ojcem okazał się mężczyzna, z którym Elżbieta była później legalnie związana małżeństwem przez kilka lat. To znaczy, że Elżbieta zdradzała Marka przez dwa lata, będąc w relacji na dwa fronty. A Marek cały ten czas regularnie przekazywał jej pieniądze, przez ponad pięć lat.
Taka prawda była dla Marka szokująca i ogromnie bolesna. Czuł się okrutnie oszukany. Postanowił więc, że powinien odzyskać wszystkie wydane środki w końcu dziecko, jak pokazały badania, nie było jego, a on przez ten czas ponosił niemałe finansowe obciążenie. Polskie prawo przewiduje taką możliwość przy dostarczeniu dowodów z testów DNA można się ubiegać o zwrot kosztów.
Marek zdecydował się skierować sprawę do sądu.
Czy jednak to właściwa droga? Życie pokazuje, że prawda zawsze wychodzi na jaw, ale czy warto za wszelką cenę walczyć o pieniądze, jeśli przez ten czas dziecku okazywało się troskę i miłość? Może najważniejsze jest przebaczenie, by iść dalej z podniesioną głową i spokojem w sercu, mając świadomość, że najcenniejsza jest uczciwość wobec siebie i innych.
