Dzisiaj byłam u kresu wytrzymałości. Cały ranek sprzątanie, pranie, układanie zabawek, mycie podłóg. W końcu zajrzałam do piekarnika – kurczak z ziemniakami rumienił się, wypełniając kuchnię zapachem, od którego kręciło się w głowie.
„Jeszcze dziesięć minut” – mruknęłam, ustawiając minutnik i biegnąc do łazienki – zdążę jeszcze wyczyścić płytki. Wszystko szło jak po maśle. Aż do momentu, gdy zatrzasnęły się drzwi wejściowe.
„Pewnie dzieci wróciły” – pomyślałam, ale w progu stanął nie syn ani córka, tylko mąż – Marek, który od rana był, jak twierdził, „w warsztacie”.
„O, ale pachnie!” – zatarł ręce z zadowoleniem. – Uwielbiam twojego kurczaka!
„Zawołaj dzieci, niech idą na kolację” – krzyknęłam, wracając do zlewu.
Chwilę później po mieszkaniu tupały już bose stopy, ktoś rzucał buty, ktoś głośno się śmiał. Gdy usłyszałam kłótnię, wyszłam, nie czekając na minutnik.
„Co się dzieje?” – zapytałam, stojąc w gumowych rękawiczkach.
„Chcę udko!” – zapiszczała dziesięcioletnia Zosia.
„Ja też!” – zawtórował ośmioletni Bartek.
„Przecież są dwa” – rozłożyłam ręce.
„Nie! Zostało tylko jedno!” – Zosia tupnęła nogą.
Podeszłam do stołu. Rzeczywiście – połowa kurczaka zniknęła. Zostały piersi i jeden smutny ziemniak.
„A gdzie tata?”
„Poszedł. Zabrał połowę i wyszedł” – burknął syn.
Chwyciłam telefon, zadzwoniłam – Marek nie odebrał. Wyrwałam klucze i wypadłam z mieszkania. Wszystko we mnie wrzało: kolejny raz! Znów wziął najlepsze dla siebie. Tylko teraz nie dla siebie, tylko dla swojej bandy. To już nie była zwykła chciwość – to była zdrada domowego ogniska.
Za blokiem, przy placu zabaw, na ławce siedział Marek z kumplami. W rękach piwo, na kolanach – ten sam kurczak. Śmiali się, jedli, oblizywali palce.
„Nie za tłusto?!” – podbiegłam do nich, oczy mi płonęły.
„Idź do domu, pogadamy później” – warknął Marek, rzucając okiem na „chłopaków”.
„Nie, pogadamy teraz! Ukradłeś jedzenie, które przygotowałam dla dzieci! Nie wstyd ci? Mało, że zawsze bierzesz najlepsze kąski – teraz jeszcze karmisz gości tym, co nie twoje?”
„Idź, póki się powstrzymuję” – odciął się ostro, chwytając mnie za łokieć.
„Co ty robisz?!” – szarpnęłam się. – „Nie jesteś tylko egoistą, jesteś złodziejem, Marek. Złodziejem, który kradnie jedzenie własnym dzieciom i karmi nim pijaków.”
„Skończ z histerią, Magda” – wściekał się, czując się upokorzony przed kolegami. – „To tylko raz.”
„Tylko raz? A owoce? A kawior od mamy, który pochłonąłeś w jeden dzień? A grille, gdzie dzieci dostały zwęglone resztki, a ty wybierałeś soczyste kawałki?”
Odwróciłam się i odeszłam.
Wieczorem, gdy wrócił, stałam przy oknie.
„Szkoda, że sama siebie widziałaś” – śmiał się Marek. – „Rozwód przez kurczaka. Powinnam cię wysłać do tabloidów.”
„Podaję na rozwód” – odpowiedziałam zimno. – „Nawet teraz nie zrozumiałeś dlaczego. Nie przez kurczaka. Przez twoje bydlęctwo, chciwość i to, że nie myślisz o nikim poza sobą.”
„Gdzie ja pójdę?” – prychnął. – „Nawet nie jesteś gospodna.”
„Do swojej mamusi. Ta sama, która nauczyła cię, że wszystko najlepsze należy do ciebie. Niech się teraz z tobą dzieli.”
Marek wyszedł, myśląc, że żartuję. Ale następnego dnia naprawdę złożyłam papiery. Zamieszkał u matki.
Dwa tygodnie później zadzwoniła.
„Miałaś rację” – westchnęła była teściowa. – „On u mnie też wszystko wyjada. Kupię sobie cukierki, zjem jednego – resztę on znika tej samej nocy. Wiesz, myślałam, że przesadzasz. Ale nawet z czajnika wylał ostatni wrzątek, nie pytając.”
„Chcesz, żebym go wzięła z powrotem?” – zdziwiłam się.
„Nie… po prostu… trochę się poskarżyć” – chrząknęła.
„No to powodzenia. A ja z tym pożeraczem skończyłam. I wiesz… w końcu oddycham pełną piersią.”
