Przeszłam na emeryturę i ogarnia mnie nieodparta samotność. Dopiero na starość uświadamiam sobie, że źle pokierowałam swoim życiem.
Wiele kobiet uważa, że samotność jest czymś złym. Szczęście to rodzina, mnóstwo codziennych trosk i obowiązków. Nigdy się z tym nie zgadzałam. Przez całe życie żyłam wyłącznie dla siebie. Nikt nigdy niczego ode mnie nie wymagał. Nie było żadnych zobowiązań. Żadnej rodziny.
Po skończeniu Uniwersytetu Jagiellońskiego zaczęłam pracę w dużej firmie, która zajmowała się turystyką międzynarodową. Pracowałam także jako modelka w prestiżowej agencji z Warszawy. Zarabiałam bardzo dobrze, miałam sporo pieniędzy. Otaczałam się koleżankami, które również odnosiły sukcesy i były zamożne.
Czułam się bogata, zwiedziłam niemal cały świat. W moim życiu pojawiali się mężczyźni, z którymi byłam szczęśliwa, ale kiedy przestawali mnie ciekawić, po prostu się rozstawaliśmy. Przez całe życie nie myślałam o dzieciach. Czy miałabym im oddawać swój wolny czas? Po co przemieniać się z atrakcyjnej, niezależnej kobiety w jedną z tych matek, które nadmiernie martwią się o swoje pociechy? Bałam się odpowiedzialności.
Czas upłynął błyskawicznie. Dzisiaj jestem na emeryturze. Czuję się zupełnie sama. Nigdy nie wyszłam za mąż i nie mam dzieci. Dopiero teraz, na emeryturze, żałuję, że nie zdecydowałam się nawet na jedno dziecko. Na początku nie chciałam, potem nie miałam ochoty, później ciągle brakowało mi czasu, aż w końcu było już za późno. Nie potrafiłam docenić, że macierzyństwo może być szczęściem.
Patrzę na moją siostrę, która ma dwójkę dzieci i trójkę wnuków. Byłam wtedy bardzo zarozumiała, nie chciałam słuchać nikogo. Dziś naprawdę chciałabym coś zmienić: pojednać się z rodziną, spędzać czas z siostrzeńcami i bratankami. Marzę o spotkaniu mężczyzny, który jest równie samotny jak ja, i stworzeniu z nim rodziny. Może jeszcze mi się uda?
