Przeszłam na emeryturę i poczułem się nieodwracalnie samotny. Dopiero na starość zrozumiałem, że źle przeżyłem swoje życie.
Wiele kobiet uważa, że samotność to coś bardzo złego. Szczęście to mieć dużą rodzinę, mnóstwo problemów i trosk. Ja zupełnie się z tym nie zgadzam. Całe życie żyłem dla siebie. Nikt niczego ode mnie nie wymagał. Nie miałem żadnych zobowiązań. Żadnych rodzinnych rozgrywek.
Po studiach zacząłem pracować w dużej firmie turystycznej zajmującej się zagranicznymi wyjazdami. Pracowałem także jako model dla znanej marki odzieżowej. Zarabiałem naprawdę dużo pieniędzy. Miałem wielu znajomych i koleżanki, które odnosiły sukcesy i także cieszyły się dostatnim życiem.
Uważałem się za człowieka zamożnego, zwiedziłem niemal cały świat. W moim życiu pojawiały się kobiety, z którymi dobrze się bawiłem, ale gdy jeżeli mi się nudziło albo traciłem zainteresowanie, po prostu się rozstawaliśmy. Nigdy nie myślałem o dzieciach. Czy miałbym poświęcać im mój wolny czas? Miałem zamienić się z zamożnego, atrakcyjnego mężczyzny w ojca, którego wszystko przeraża jeśli chodzi o dzieci? Bałem się tych wszystkich obowiązków.
Czas minął bardzo szybko. Dzisiaj jestem już na emeryturze. Czuję się zupełnie samotny. Nigdy się nie ożeniłem, nie miałem dzieci. Teraz, kiedy jestem już stary, żałuję, że nie mam chociaż jednego dziecka. Najpierw nie chciałem, potem nie miałem czasu, aż w końcu było już za późno. Nie widziałem wtedy szczęścia w byciu ojcem.
Patrzę na moją siostrę, Wandę, która ma dwójkę dzieci i trójkę wnuków. Byłem kiedyś bardzo zadufany w sobie i nie słuchałem nikogo. Dziś naprawdę chciałbym zmienić swoje życie na lepsze: pogodzić się z rodziną, spędzać czas z siostrzeńcami i bratankami. Poznać kobietę, która także czuje się samotna jak ja i zbudować rodzinę. Może mi się uda?
