Straszny błąd
Weronika obudziła się z bólem. Coś jej się śniło przed przebudzeniem, coś ważnego. Ale ból odwrócił jej uwagę i sen natychmiast wyparował z pamięci. Nigdy jeszcze tak nie bolał ją brzuch, nawet plecy odmawiały posłuszeństwa.
Leżała, wsłuchując się w pulsujący dyskomfort. Zdawało się, że powoli ustępuje. Ostrożnie usiadła na łóżku, ale gdy tylko próbowała wstać, ostry skurz znów przeszył jej podbrzusze. Krzyknęła i zsunęła się na podłogę. Na kolanach doczołgała się do komody, gdzie zostawiła telefon na ładowarce.
Tak też dzwoniła na pogotowie — klęcząc, z drugą ręką opartą o podłogę. *”Muszę się uspokoić, karetka zaraz przyjedzie”* — powtarzała w myślach. *”A drzwi? Przecież muszę je otworzyć!”* Weronika na kolanach podreptała do przedpokoju. Ból pulsował, brzuch palił się jak w ogniu.
Próbowała się wyprostować, by odsunąć zasuwkę w drzwiach, ale ból zaatakował ze zdwojoną siłą. W oczach stanęły jej łzy. Oto, czego się bała w samotności. Nie tego, że nikt nie poda szklanki wody, ale że nikt nie otworzy drzwi ratownikom. Przygryzła wargę do krwi i spróbowała jeszcze raz. W końcu odsunęła rygle i straciła przytomność.
Przez mgłę w głowie docierały do niej oderwane zdania, ktoś ją o coś pytał. Nawet odpowiadała — a przynajmniej tak jej się wydawało.
Ocknęła się na szpitalnym łóżku, w oczy prażyło niskie jesienne słońce. Weronika drgnęła, odsuwając się od światła, i natychmiast skrzywiła się z bólu pod żebrami. Brzuch wydawał się nabrzmiały, ale sam ból niemal zniknął.
Jeszcze niedawno, gdy kolejny raz próbowała zerwać z Mirosławem, myślała, że lepiej umrzeć, niż tak żyć. Bez męża, bez dzieci. Zupełnie sama. Po co w ogóle istnieć? A tej nocy złapała się życia, jak tonąca brzytwy. Zrozumiała, jak strasznie jest umrzeć nagle, w samotności.
— Ocknęła się? Zaraz zawołam pielęgniarkę.
Weronika odwróciła głowę w stronę głosu i zobaczyła drugie łóżko, na którym leżała pulchna kobieta w nieokreślonym wieku, w flanelowym szlafroku w żółte kwiatki na niebieskim tle.
Wkrótce do sali weszła pielęgniarka.
— Jak się pani czuje? — zapytała, patrząc na Weronikę.
Młoda, rumiana. A może to tylko wrażenie przez różową czepek na jej głowie?
— Dobrze — odpowiedziała Weronika. — Ale co się ze mną stało?
— Doktor zaraz przyjdzie i wszystko pani wyjaśni — powiedziała dziewczyna w różowym czepku i wyszła.
Weronika zauważyła jej gruby, jasny warkocz sięgający do pasa. *”Nadal ktoś nosi warkocze?”*
— Jesteś na ginekologii. Przywieźli cię tu ze dwie godziny temu. Spalaś jak dziecko, dziewczyno — oznajmiła sąsiadka z łóżka.
*”Dziewczyno”.* Ostatnio w sklepach i autobusach coraz częściej nazywano ją “panią” lub “obywatelką”. CzWeronika spojrzała na walizkę Mirosława, potem w jego oczy, i nagle zrozumiała, że wszystkie te lata strachu i samotności były właśnie po to, by teraz, w środku szpitalnego chaosu, odkryć, że życie — mimo wszystko — potrafi jeszcze zaskoczyć ją dobrym zakończeniem.
