**Dzisiejszy wpis w dzienniku…**
Zawierucha była przerażająca. Drogi zasypane – ani przejść, ani przejechać. Drzwi klatki nie da się otworzyć – trzy metry śniegu zablokowały wejście, nie ma nawet sensu próbować kopać. Miasto nie jest przecież północne, a budynki nie są przygotowane na takie kaprysy pogody. Prawdziwa katastrofa, bez żartów.
A tej nocy umierał ojciec Jadwigi.
Wylew. Żadnej pogotowia, żadnych ratowników, żeby pomóc. Tylko ona, młoda neurolog, i skromny zapas leków w domu.
Ojciec upadł w kuchni, stawiając czajnik na kuchence. Jadwiga nie widziała, jak to się stało, ale rozpoznanie udaru to zadanie nawet dla pierwszoroczniaka. Dla niej oczywiste było, że bez szpitalnej pomocy tata nie doczeka rana.
Dzwoniła do wszystkich, nawet na policję. Odpowiedź zawsze ta sama: *„Zgłoszenie przyjęte. Nasze służby dotrą, jak tylko będzie to możliwe.”*
Nikt nie przyjdzie, to było jasne. Ale nie wybaczyłaby sobie, gdyby nie spróbowała wszystkiego. Ciężko wlekła ojca na łóżko, a on tylko jęczał, całkowicie sparaliżowany. Antykoagulanty – nie wolno. Więc aspiryna, potem prednizolon dożylnie, na obrzęk mózgu. Ciśnienie – niskie. Biseptol odpada.
Pozostało tylko czekać. Jadwiga działała jak automat. Według procedur, podręcznikowo. Zero emocji, tylko pustka w środku.
A potem, na domiar złego, zgasło światło. W mieszkaniu zrobiło się ciemno i jakoś duszno. Jakby meble spuchły półtora raza, a powietrze zgęstniało do konsystencji syropu. Dźwięki stały się ostre, głośne. Ojciec oddychał. Chrapliwie, ale równo. Bez jęków – to już coś. A Jadwiga? Ona chyba w ogóle przestała oddychać.
*„Żeby już było rano…”* – szepnęła cicho. Tylko po to, by usłyszeć swój własny głos. By upewnić się, że jeszcze żyje.
I w tej właśnie chwili ktoś gwałtownie zapukał do drzwi.
Jadwiga przestraszyła się i ucieszyła jednocześnie. Pomoc nadeszła, kto by inny pukał w taką noc? Rzuciła się do drzwi, potykając się o wszystkie możliwe kantory. Namacała zamek, otworzyła. W oczy uderzyło ją jasne światło latarki.
*„Cześć”* – odezwał się z drugiej strony znajomy, aż do mdłości, męski głos.
To był tylko sąsiad. Ta nieznośna kreatura, Wojtek, wieczny niedojrzały typ. Nie znosiła go. Czterdziestolatek zachowywał się jak rozwydrzony nastolatek – pół roku chodził zarośnięty jak dziki człowiek, by potem ogolić się na irokeza i ufarbować włosy na jaskrawozielono. Mógł się bić z dzielnicowym, mógł popełnić setki głupstw. Mógł nie pracować. A mimo to – żył.
Dla niej, która dzieciństwo i młodość spędziła na notatkach i rysunkach wnętrzności, kości i czaszek, jego filozofia życia była obrazą. Tacy jak on nie powinni istnieć w normalnym społeczeństwie.
Chciała zatrzasnąć drzwi, ale Wojtek bezczelnie wsunął nogę w szparę. To już było chamstwo na granicy przestępstwa.
*„Wszystko w porządku?”* – zapytał.
*„Zabierz tę nogę”* – warknęła stanowczo.
Bała się go. Za każdym razem, gdy mieli jakikolwiek kontakt, odskakiwała od niego jak oparzona.
*„Dobra”* – faktycznie cofnął nogę i opuścił latarkę. *„Pomyślałem tylko, że może potrzebujesz pomocy.”*
*„Nie twojej.”*
*„Czyli jednak potrzebujesz.”* Wojtek był wyjątkowo przenikliwy tego wieczoru. *„Masz zapas wody? Masz jakąś wodę?”*
*„Boże drogi, przecież w czajniku! A jak nie, to z kranu!”* – wkurzyła się i znów próbowała zatrzasnąć drzwi.
Bezczelny gbur! Ale tym razem Wojtek nie wstawił nogi. Zamiast tego postawił na progu pięciolitrową butelkę wody. Potem odwrócił się i poszedł do swojego mieszkania. Tego za ścianą. Za ścianą, która nie tłumiła jego pijackich wrzasków, nieudolnego grania na gitarze i żałosnych eksperymentów z harmonijką ustną.
*„Niewiarygodny cham”* – burknęła Jadwiga.
A potem się zamyśliła. Wróciła do kuchni. I tak – krany zawyły chórem pustych rur. Pięciolitrówka została na granicy jej mieszkania i reszty świata.
Chwilę później Wojtek przyniósł paczkę baterii i latarkę. O czym ona, lekarz, kompletnie nie pomyślała. Przecież to ona powinna być tą, która ratuje innych, choćby w obrębie klatki schodowej.
*„Mam ochotę posłać cię do diabła”* – wyznała, gdy Wojtek wręczał jej naładowaną latarkę.
*„Śmiało”* – wzruszył ramionami. *„Tylko powiedz – jak twój ojciec?”*
*„Ty z nim piłeś, czy co? Co cię to obchodzi?”*
*„Nie piłem. Jak on się ma?”* – zapytał prosto i twardo.
*„Wylew…”* – wyrwało się Jadwidze. *„Potrzebna karetka…”*
Wojtek gwałtownie obrócił się na obcasach swoich znoszonych klapek i zniknął za swoimi zniszczonymi drzwiami. Jadwiga została sama. Z umierającym ojcem. Z pięciolitrówką wody i latarką.
*„On jest cham, tato. Poważnie, cham. Podwórkowy pijak – ty sam byś ich połapał na cały pluton…”*
Latarka, przyznajmy, była darem niebios. Dzięki niej zmierzyła ojcu ciśnienie, znalazła w swoich zapasach butelkę z glukozą i przygotowała kroplówkę. Spróbowała nastawić czajnik – nic z tego! Nawet gaz się zaciął!
Chciało jej się płakać. Dyplomowana neurolog, a nie może uratować jedynego człowieka, który dla niej coś znaczy. I to wszystko przez śnieg? Po co w takim razie lata nauki, stażu? Nigdy jeszcze nie czuła się tak bezradna.
A potem znowu pojawił się Wojtek.
*„Jest ci teraz wyraźnie ciężko, Jadwiga. Biedę czuję na kilometr, wierz mi.”* Był ubrany w coś bardzo futrzastego, polarnego. Wyglądał jak pionierzy Arktyki na starych czarno-białych zdjęciach. W rękach trzymał duży worek, wypchany po brzegi – wystawały z niego grube rękawy i wełniane skarpety.
*„Nie wierzę. Ale wejdź już”Jadwiga wzięła głęboki oddech i po raz pierwszy od lat pozwoliła sobie zaufać komuś, kto nie był ani podręcznikiem, ani procedurą, tylko po prostu człowiekiem.
