Przeprowadzka do nowego mieszkania – sprawa kłopotliwa. Wszyscy o tym wiedzą.
Oto i Ewa z mężem, wreszcie kupiwszy sobie większe mieszkanie, szykowali się do przeprowadzki zaraz po Nowym Roku.
Zaczęli już pakować rzeczy do dużych kartonów, posegregowali. Coś lądowało w śmietniku, coś starannie owijano…
W końcu przyszła kolej na dużą szafę z antresolą. Mąż przed wyjściem do pracy wyciągnął z góry pudło z choinkowymi ozdobami, a przy tym wysypał całą zawartość, układając ją w uporządkowany stosik. Teraz ona musiała to wszystko przejrzeć.
Oczywiście, na antresolach trzyma się rzeczy, które na co dzień nie są potrzebne, ale których nie wyrzucisz, dopóki nie upewnisz się, że już nigdy nie będą potrzebne.
Ewa miała dwutygodniowy urlop właśnie po to, by zebrać, przejrzeć, wybrać. I wreszcie zadecyduje: co zabrać do nowego mieszkania, a co nie. Nie była to prosta sprawa. Co zrobić ze szkolnymi zeszytami, pamiętnikami, dyplomami? Gdy żyli rodzice, wszystko to chronili, a teraz przeszło na nią jak spuścizna.
Siedziała przy tym stosiku i metodycznie przeglądała skarby archiwum, część od razu lądując w wielkiej czarnej torbie na śmieci. A część odkładając na bok. W końcu w jej rękach znalazła się mała szkatułka, obklejona muszlami i kamykami, zapakowana w płócienny woreczek.
To był prezent od ukochanego dziadka. Przywiózł go wnuczce z wczasów, gdy miała dziesięć lat. I ta cudowna szkatułka stała się jej małym sekretem. Chowała tam różne skarby, cenne jako pamiątki z różnych wydarzeń.
– Ciekawe, czy Ania ma coś takiego? – pomyślała Ewa o córce, ale uznała, że raczej nie.
Dzisiejsze dzieci są zbyt rozsądne, jakieś nieromantyczne. W wieku dziesięciu lat już wiedzą, kim chcą zostać i gdzie się uczyć.
W ich czasach o takich rzeczach się nawet nie myślało.
Musiała pójść do zwykłej szkoły, skończyć technikum i pracować w lokalnej cukierni.
Mężowi, Wojciechowi, poszczęściło się bardziej.
On zawsze chciał być architektem – i został.
Skończył studia i wrócił do rodzinnego miasta, teraz jest uznanym specjalistą. Jego projekty są bardzo cenione.
Ania jest podobnie zdeterminowana. Co prawda, w swoich jedenastu latach jeszcze nie zdecydowała, kim chce zostać.
Ewa trzymała szkatułkę w rękach i jakoś bała się ją otworzyć. Co tam znajdzie, jakie dziecięce wspomnienia?
W końcu podniosła wieko, a wewnątrz… Cóż tak cennego mogło tam być? Tani wisiorek na złamanym łańcuszku, który mama kupiła jej w sklepie z pamiątkami.
Oto babcina broszka w kształcie motyla, z kilkoma brakującymi kamykami.
Oto duża, perłowa guzika. Piękna, ale Ewa już nie pamiętała, skąd ją miała.
Szminka w złotym opakowaniu, którą podarowała jej koleżanka w ósmej klasie, a mama nie pozwalała używać.
I tak leżała nieużywana.
A teraz w jej dłoniach znalazła się aksamitna muszka! Ciemnoniebieska, misternie wykonana.
I wspomnienia odrzuciły ją w tamte odległe czasy, gdy na szkolnej zabawie noworocznej pojawili się chłopcy z innej szkoły.
Nie pamiętała już, dlaczego. Może ich sala gimnastyczna była w remoncie, a może to był pomysł dyrektora.
Goście wystąpili z koncertem. Potem były tańce – pierwsze w jej życiu. Która to była klasa? Piąta czy szósta? Właśnie wtedy Tania po raz pierwszy się „zakochała”. Oczywiście, to zbyt górnolotne słowo.
Ale bardzo jej się spodobał, gdy stał na scenie i recytował wiersze, które wówczas wydały się Ewie bardzo dojrzałe.
A oto i kartka w kratkę, na której je zapisała. Na tamtym chłopcu był ciemnoniebieski garnitur i ta muszka. Jak wymownie mówił!
Jak bardzo Ewa marzyła, by zaprosił ją do tańca. Stała w kącie w białej sukience ze wstążką z tyłu, w atłasowych bucikach, po raz pierwszy z rozpuszczonymi włosami, a nie w warkoczykach, jak zwykle. Ile wtedy miała lat? Jedenaście, dwanaście? Już nie pamięta. Ale to uczucie, pierwsze wzruszenie, zachowało się w pamięci do dziś.
Nie, nie zaprosił jej. A ze szkolnej zabawy wyszedł szybko.
Ona z koleżanką podążyły za nim do szatni. Szybko się przebrał, zdjął muszkę, włożył czapkę aż po brwi i wyszedł. Dziewczyny obserwowały go z boku. A gdy wracały, Ewa znalazła tę muszkę na podłodze. Pewnie próbował włożyć ją do kieszeni, ale… zgubił.
Podniosła ją i wybiegła na szkolny ganek, chciała oddać, ale zobaczyła, jak wsiada do samochodu, drzwi się zamknęły, a chłopiec zniknął. Pewnie rodzice po niego przyjechali. Tak się nie poznali i więcej się nie spotkali. Nawet nie wiedziała, z której był szkoły.
Ile lat minęło! A jej sekretna szkatułka przechowała ten mały, pozornie nieistotny epizod. Wszystkie dziecięce skarby wróciły z powrotem do szkatułki, a ona postawiła ją na parapecie, postanawiając już nie chować takiego piękna.
To część jej dzieciństwa, niech zostanie jako rodzinna pamiątka. I Ani będzie można potem coś opowiedzieć. Ciekawe, jak zareaguje? Pewnie powie: „Mamo, dzieciństwo minęło, te skarby nie mają już wartości. Trzeba żyć teraźniejszością, a nie przeszłością!”. Albo coś w tym rodzaju…
Ale się pomyliła. Gdy Ania wróciła ze szkoły, od razu zauważyła szkatułkę, przejrzała jej zawartość i zapytała:
– To twój skarbiec? Skąd taka piękność?
Najpierw wyjęła broszkę w kształcie motyla, potem muszkę. Przy obiedzie Ewa podzieliła się z córką wspomnieniem o tamtym chłopcu.
– A nie próbowałaś go znaleźć? Poszłabyś do jego szkoły.
– O social mediach jeszcze powiedz, Aniu! Gdzie bym poszła, skoro nie miałam pojęcia, z jakiej szkoły ani jak się nazywał. Jedz i zabieraj się za lekcje. A ja mam mnóstwo roboty.
Wieczorem wrócił z pracy Wojciech, po kolacji zaczął pomagać żonie w pakowaniu. Pojawiła się Ania i oznajmiła:
– Tato, a mamie podobał się jeden chłopak w szkole. Wyobraź sobie, doA Wojciech roześmiał się tylko, pogłaskał żonę po ramieniu i szepnął: “Widzisz, los i tak nas połączył, tylko trochę okrężną drogą”.
