Przeprowadzamy się do waszego mieszkania — Ola ma świetne mieszkanie w centrum miasta. Świeżo po remoncie, tylko mieszkać i się cieszyć! — Mieszkanie idealne dla samotnej dziewczyny — skwitował Ryszard pobłażliwym uśmiechem do Iny, jakby była dzieckiem. — A my planujemy dwoje, a najlepiej troje dzieci. Jedno po drugim, bez przerw. W centrum głośno, trudno oddychać, nie ma gdzie zaparkować. I najważniejsze — są tam tylko dwa pokoje. A tu u was — trzy. I spokojna okolica, przedszkole pod blokiem. — Okolica rzeczywiście bardzo dobra — przytaknął Sergiusz, nie do końca rozumiejąc, do czego zmierza przyszły zięć. — Dlatego tu się osiedliliśmy. — No właśnie! — Ryszard strzelił palcami. — I mówię Oldze: po co mamy się cisnąć, skoro rozwiązanie jest pod ręką? We troje z córką macie za dużo miejsca. Po co wam aż tyle? Jednego pokoju w ogóle nie używacie, magazyn jakiś tam macie. A nam byłoby w sam raz. Ina próbowała wepchnąć myjkę parową do wąskiej szafy w przedpokoju. Myjka się opierała, rura zaczepiała się o wieszaki, uparcie nie chcąc stanąć tam, gdzie wyznaczyła jej miejsce. — Sergiusz, pomożesz?! — zawołała w stronę pokoju. — Albo szafa się skurczyła, albo przestałam umieć układać rzeczy. Sergiusz wychylił się z łazienki — właśnie skończył naprawiać kran. Spokojny, zawsze trochę powolny, był zupełnym przeciwieństwem żony. — Już ogarniemy, Inuś. Pokaż to tu. Zręcznie przechwycił ciężkie urządzenie i jednym ruchem ustawił w kącie szafy. Ina westchnęła i oparła się ramieniem o framugę. — Powiedz mi, czemu ciągle brakuje nam miejsca? Trzy pokoje, a jak przyjdzie sprzątać, to najlepiej wszystko wynieść na dwór. — Bo masz żyłkę zbieracza — zaśmiał się Sergiusz. — Po co nam trzy serwisy obiadowe? Z jednego jemy dwa razy do roku. — Niech stoją, to pamiątka. W końcu to mieszkanie po babci. Po ślubie rodzice Sergiusza podzielili spadek po równo: syn dostał tę przestronną, trzypokojową „starą cegłę” w spokojnej dzielnicy, babciną, a jego siostra Ola — dwupokojowe w ścisłym centrum, w „złotym kwadracie”. Wartościowo wychodziło podobnie. Przez pięć lat wszyscy żyli w zgodzie, nikt nikomu nie zazdrościł. Ina naiwnie myślała, że tak już zostanie, ale… *** Uprzątnęli bałagan, usiedli, żeby odpocząć. Ledwo włączyli telewizor, rozległ się dzwonek do drzwi. Sergiusz poszedł otworzyć. — Siostrzyczka z narzeczonym— rzucił do żony, zerkając przez judasza. Pierwsza wpadła do mieszkania Ola. Za nią, ciężko stąpając, wszedł Ryszard. Ina widziała go raptem kilka razy: Ola poznała go pół roku wcześniej gdzieś w klubie fitness. Ryszard od razu jej się nie spodobał — nadęty, wyniosły, patrzył z góry i na nią, i na Sergiusza. — Siemka! — Ola cmoknęła brata w policzek i uścisnęła Inę. — Przejeżdżaliśmy obok, więc wpadliśmy. Mamy nowiny! — No to wejdźcie, skoro już jesteście. Nowiny zawsze mile widziane — Sergiusz zaprosił ich gestem do kuchni. — Herbaty? — Wystarczy woda — Ryszard pomaszerował za gospodarzem. — Sprawa jest poważna, Sergiusz. Właściwie, nie do końca „przejeżdżaliśmy obok”. Musimy pogadać. Nie krzątaj się, nie trzeba herbaty. Usiądź. Ina poczuła napięcie — ton Ryszarda wcale jej się nie spodobał. O co tu chodzi? — No mów — Sergiusz wzruszył ramionami. Ola udawała, że jej w ogóle nie ma — zaczytana w telefonie, zostawiła głos narzeczonemu. Ryszard odchrząknął. — Słuchajcie, z Olą złożyliśmy dokumenty w USC. Ślub za trzy miesiące. Plany mam wobec niej poważne. Rodzina, wspólne życie na lata. Przemyśleliśmy naszą sytuację mieszkaniową… Przeprowadzamy się do was, a wy — do nas! Ina oniemiała. Najpierw spojrzała na męża, potem na szwagierkę, która dalej scrollowała Instagrama, jakby tego nie słyszała. — Ryszard, nie bardzo rozumiem, — Sergiusz zmarszczył brwi.— Do czego pijesz? — Bez owijania w bawełnę: proponuję konstruktywne rozwiązanie. Zróbmy zamianę! My zamieszkamy tutaj, wy — w mieszkaniu Oli. Ola w pełni się ze mną zgadza, obojgu nam wydaje się to sprawiedliwe. Ina zaniemówiła po raz drugi. — Sprawiedliwe? — powtórzyła. — Ryszard, mówisz serio? Przychodzisz do naszego domu i chcesz, żebyśmy się wyprowadzili, bo ty stwierdziłeś, że będziesz mieć dzieci? — Po co tak nerwowo, Ino? — Ryszard skrzywił się. — Patrzę realistycznie. Macie jedno dziecko i z tego co wiem nie planujecie więcej. Po co więc wam tyle metrów? To niepraktyczne. Nam bardzo się przyda. — „Przyda się”! Posłuchajcie państwo! — Ina zerwała się z krzesła. — Sergiusz, słyszysz te bzdury? Sergiusz uniósł rękę, dając jej znak, by się uspokoiła. — Ryszard, chyba zapominałeś, że to mieszkanie przypadało mi od rodziców. Tak jak Oli — jej lokal. Sami tu remont robiliśmy latami, każdy detal. Córka ma swój pokój, znajomych w okolicy. A ty chcesz nas wysiedlić, bo tak ci wygodniej? — Nie bądź taki drażliwy — Ryszard rozłożył się wygodnie. — Jesteśmy przecież rodziną. Ola to twoja krew. Naprawdę nie zależy ci na jej przyszłości? Poza tym, oferuję ci równoważne warunki. Zamieszkasz w ekskluzywnej dzielnicy. Nawet na tym zyskasz, sprawdzałem. — Ciekawe rzeczy mówisz — Sergiusz prychnął. — Nawet się jeszcze nie ożeniłeś, a już chcesz zagarnąć moje mieszkanie! Ola w końcu odłożyła telefon. — Oj, przestańcie się spierać — rzuciła płaczliwie. — Ryszard naprawdę chce dobrze. Będziemy się kisić z dziećmi na moich dwóch pokojach? A u was takie korytarze, że piłkę można kopać. Mama zawsze powtarzała, że najważniejsza jest rodzina. Nie pamiętasz, Sergiusz? — Mama mówiła o wzajemnej pomocy, Ola, a nie o wysiedlaniu kogoś z własnego mieszkania! — ucięła Ina. — W ogóle rozumiesz, co twojego Ryszarda wygaduje? — A co on takiego mówi? — Ola mrugnęła rzęsami. — Przecież ma rację. Nam to potrzebniejsze. Wy i tak nie używacie tego trzeciego pokoju. — On nie jest zbędny! — Ina niemal krzyknęła. — To mój gabinet! Tam pracuję, jeśli nie wiesz! — Pracujesz… — prychnął Ryszard. — Obrazki wrzucasz do internetu? Ola mówi, że to takie hobby. Laptopa możesz wziąć do kuchni, przecież nie jesteś królową. Sergiusz wstał powoli. — Starczy — powiedział cicho. — Koniec rozmowy. Proszę wyjść. Oboje. — Ej, co jest? — Ryszard nie ruszył się z miejsca. — Przyszliśmy porozmawiać po ludzku, po rodzinie. — Po ludzku? — Sergiusz podszedł do stołu. — Przychodzisz żądać mojego mieszkania, znieważasz moją żonę i decydujesz, gdzie będzie mieszkać moja córka? Masz w ogóle sumienie? — O jakim sumieniu mówisz, Sergiusz? — Ina stanęła obok męża. — To zwykły wyrachowany typ. Ledwo pierścionek wręczył, a już dzieli majątek. Ola, ty wiesz kogo sobie sprowadziłaś? On i ciebie, jak będzie chciał, wyrzuci na bruk! — Nie mów tak o nim! — Ola skoczyła na równe nogi. — Ryszard dba o mnie! O naszą przyszłość! A wy… wy to zwykłe sknery. Trzymacie się ścianek i nie chcecie się dzielić. Braciszku! — Sknery to twój przyszły mąż — Sergiusz wskazał na drzwi. — Ostatni raz powtarzam: do widzenia. I zapomnij o zamianie mieszkania. Usłyszę to jeszcze raz — przestaniemy się widywać. Ryszard wstał, poprawił kołnierzyk. Na jego twarzy nie zagościł ani ślad wstydu — tylko irytacja. — Wielka szkoda, Sergiusz. Myślałem, że się dogadamy. Ale skoro jesteś taki nieugięty… Ola, idziemy! Gdy za nimi zamknęły się drzwi, Ina bez sił opadła na kanapę, cała roztrzęsiona. — Widziałeś? Słyszałeś? Jak on może być taki bezczelny? Kim on w ogóle jest? Sergiusz milczał. Stał przy oknie, patrzył jak na podwórku Ryszard otwiera auto jak prawdziwy pan, wyrzucając coś Oldze z pretensjami. — Wiesz, co jest najbardziej przykre? — powiedział po chwili. — Ola naprawdę wierzy, że on miał rację. Zawsze była trochę… roztrzepana, ale żeby aż tak? — Omamił ją! — Ina zerwała się. — Sergiusz, trzeba zadzwonić do twojej mamy. Rodzice powinni wiedzieć, jakie twój przyszły szwagier ma pomysły. — Poczekaj — Sergiusz wyjął telefon. — Najpierw zadzwonię do siostry. Sam, bez tego pawia obok. Wykręcił numer. Długo sygnał, w końcu odebrała zapłakana Ola. — Halo — wychrypiała. — Ola, słuchaj uważnie — głos Sergiusza był twardy. — Jesteś teraz z nim w samochodzie? — A co za różnica? — Jeśli jest obok, włącz głośnik. Chcę, żeby też słyszał. — Nie, nie jestem w aucie — zaszlochała Ola. — Wysadził mnie pod blokiem i pojechał. Powiedział, że musi ochłonąć, bo moja rodzina to sami egoiści. Sergiusz, czemu wy tacy jesteście? On chciał dobrze, żebyśmy mieli idealnie… — Ola, ocknij się! — Sergiusz niemal wrzasnął do słuchawki. — Jaka idealność? Przyszedł wyłudzić mieszkanie! W ogóle ci wspomniał o tej „zamianie” zanim usiedliśmy w kuchni? W słuchawce zapadła cisza. — Nie — szepnęła w końcu Ola. — Powiedział, że ma niespodziankę dla wszystkich. Że wymyślił, jak będzie najlepiej. — Świetna niespodzianka. Zdecydował o twoim losie i moim, nawet nie pytając nas o zdanie. Słuchaj, za kogo ty wychodzisz? On to zwykły cwaniak. Dziś chce mieszkania, jutro uzna, że twoje auto jest za małe, a potem zdecyduje, że twoi rodzice powinni mu oddać domek letniskowy, bo potrzebuje świeżego powietrza. — Nie mów tak… — głos Oli drżał. — Kocha mnie. — Gdyby kochał, nie robiłby awantur. Skłócił nas celowo! Ina do tej pory nie może się otrząsnąć. Wiesz, że chciał nas pokłócić? — Porozmawiam z nim — zapowiedziała niepewnie Ola. — Porozmawiaj. I pomyśl dobrze, zanim pójdziesz do urzędu. Rozłączył się i rzucił telefon na kanapę. — I co? — cicho spytała Ina. — Nie wiedziała o niczym. Ryszard szykował „niespodziankę”. Ina gorzko się roześmiała. — Już widzę. Przyjdzie taki pan życia, rozdzieli wszystko jak chce. Metry tu, ludzi tam. Obrzydliwe to wszystko. — Nie martw się — Sergiusz objął ją ramieniem. — Mieszkania nie oddamy. Ale Oli szkoda. Wplącze się w kłopoty. *** Najgorsze obawy Sergiusza i Iny się nie spełniły — do ślubu nie doszło. Ryszard zostawił Olę tego samego wieczoru. Zasmarkana Ola przyjechała w nocy do brata i opowiedziała, co się wydarzyło. Ryszard przyjechał i od razu zaczął pakować rzeczy. Ola wpadła w panikę, pytała, co robi. Ryszard oznajmił, że nie zamierza wiązać się z kimś tak chciwym. — Powiedział, że taaaacy krewni to żadna rodzina — szlochała Ola. — Na was nie można liczyć. Powiedział, że nie będziecie zostawać z dziećmi, gdy będziemy chcieli wyjść. I nie pożyczycie pieniędzy, jak będzie potrzeba. — Oleńko, przestań się zamartwiać! — denerwowała się Ina. — On ci nie był potrzebny! Na niego liczyć nie możesz, o rodzinie nigdy nie myślał, liczyła się tylko jego wygoda. Olej i zapomnij! Ola rozpaczała kilka miesięcy, ale powoli doszła do siebie. Zrozumiała dopiero potem. Jak wcześniej mogła nie zauważyć jego prawdziwego oblicza? Gdyby wyszła za niego, całe życie byłoby jednym wielkim udręczeniem. Wygląda na to, że los ją ocalił.