Praca i miłość podobno nie idą w parze. Nie szukałam miłości w pracy, lecz ona znalazła mnie. Nie przyszedł jednak w postaci eleganckiego kolegi z kawą, lecz jako milczący mężczyzna w czarnej Mazdzie w kolejce na stacji benzynowej, gdzie pracowałam.
Najpierw po prostu patrzył. Później zaczął się uśmiechać, a w końcu wydawało mi się, że zna mój grafik, bo pojawiał się tylko wtedy, gdy miałam zmianę. Nazywam się Zosia. Mam 33 lata. Jetsm pewną siebie blondynką, z charakterem zahartowanym w męskim towarzystwie. On był inny. 42 lata, oczy w kolorze zimowego nieba, ramiona, którymi mógłby burzyć mury. I ten uśmiech… Ciepły, spokojny, nieco chłopięcy.
On nosił imię Jerzy. Mieszkał tuż obok stacji, z synem i psem Burkiem. Syn był z poprzedniego małżeństwa. Żona ich zostawiła. Nie pracował, był rentierem. Utrzymywał się z czterech mieszkań, które dostał po babci. Podróżował, spacerował, odpoczywał.
Pewnego dnia podjechał do dystrybutora i powiedział: „Pojedźmy, pokażę ci miasto, które pokochasz”. A potem były kolejne miasta. Piliśmy piwo w niemal pustych kawiarniach, jeździliśmy nad morze poza sezonem, spaliśmy przy szumie fal, spacerowaliśmy po rynkach Krakowa i Gdańska, słuchaliśmy jazzu we Wrocławiu.
Zakochałam się. Po prostu w nim przepadłam. Ja, wolna dusza, nie wierząca w konwenanse, już po trzech miesiącach mieszkałam z nim. Nie formalizowaliśmy niczego, po prostu byliśmy razem.
Na początku rozmawiałam o dziecku, marzyłam o tym. Wyobrażałam sobie nasze spacery: ja, on i maleństwo. Ale Jerzy był nieugięty. Powiedział, że „odbył już wyrok” ojcostwa i nie chce tego powtarzać. Twierdził, że dzieci ograniczają wolność.
„Zosia, nie polecisz na weekend do Wilna z brzuchem, a potem z wózkiem. To nie życie, to więzienie”. Mówił to tak spokojnie, pewnie, że sama zaczęłam bać się przyszłego dziecka.
Minęły lata. Stałam się służącą w jego beztroskim życiu. Gotowałam, prasowałam, kupowałam ulubione serki, śmiałam się, gdzie trzeba, a on… On coraz częściej oglądał piłkę nożną, leniwie przewracał gazetę i mówił, że jestem „tą jedyną”.
Syn Jerzego dorastał. Najpierw mnie lekceważył, potem zaczął patrzeć z ciekawością. A potem przyprowadził do domu dziewczynę – młodą, błyskotliwą blondynkę. Nocowała u nas, śmiała się z moich żartów, nazywała mnie „Zosieńko”.
Patrząc na nią, wszystko rozumiałam. Chciałam krzyczeć: „Uciekaj! Nie przegap życia, jak ja! Nie zatracaj się, nie trać głosu, nie porzucaj marzeń. Możesz jeszcze wszystko zmienić!”
A ja? Już nie wierzę. Mam 39 lat. Nie mam dzieci. Zrezygnowałam z pracy, straciłam przyjaciół, rodziców. Został tylko Jerzy, Burek i zardzewiała miłość, która stała się nawykiem.
On nadal nie pracuje. Nadal zbiera czynsze, nadal pije piwo co wieczór. A ja nadal stawiam przed nim talerz z sałatką i czekam. Czekam, by znów poczuć, że nie wszystko stracone. Ale to samooszukiwanie.
Czasami nocą, gdy on śpi, wychodzę na balkon i patrzę na niebo. Wydaje mi się, że jeśli się bardzo postarać, wszystko można zmienić. Tylko że już za późno. Za późno.
