— Przecież się dla was staram! A wy tego nie doceniacie! — mówi teściowa, a ja już czuję, jak nerwowo drga mi powieka…
Czasem łapię się na jednej jedynej myśli: uciec. Gdziekolwiek — do innego miasta, na koniec świata, choćby do wsi pod Olsztynem. Byle jak najdalej od matki mojego męża. Bo inaczej zwariuję. Nerwowy tik powraca za każdym razem, gdy słyszę jej radosny głos: — Przyniosłam wam coś niezbędnego! Będziecie zachwyceni!
Kiedy tylko wzięliśmy ślub z Romkiem, znajomi chórem zazdrościli: — Masz szczęście do teściowej. Nie marudzi, nie wtrąca się, nawet pierogów nie przynosi bez pytania. Początkowo tak właśnie było — pokazywała, że nas wspiera. Ale widocznie gromadziła w sobie energię, która musiała kiedyś wybuchnąć. A gdy to nastąpiło — zmiażdżyła wszystko, co zbudowaliśmy.
Najpierw próbowała zorganizować nam wystawne wesele — z toastami, bankietem i czterdziestoma gośćmi. Udało nam się wymigać tylko dzięki komunii jej młodszej córki — tam skierowała swą nadmierną aktywność. Ale to jej nie wystarczyło.
Wynajmowaliśmy wtedy mieszkanie. Normalne, jasne, zadbane. Ale teściowa zaczęła przynosić „niezbędne rzeczy” — stare talerze z pęknięciami, widelce, którymi strach było jeść, i oczywiście zasłony… Te zasłony wciąż nawiedzają moje koszmary — aksamitne, wiśniowoczerwone, z dziurami po molach.
— To przecież aksamit! Wystarczy zacerować i będą jak nowe! — mówiła z zapałem.
A ja myślałam tylko jedno: dlaczego sama ich nie zawiesiła u siebie, skoro są tak wspaniałe?
Gdy w końcu kupiliśmy własne mieszkanie — przy pomocy moich rodziców i chrzestnych Romka — naiwnie wierzyłam, że zacznie się nowe życie. Ale teściowa uznała, że skoro nie dała pieniędzy, pomoże inaczej. A konkretnie — wszystkim, co sprawia, że włosy stają nam dęba.
Najpierw przytargała tapety. Miały pewnie z czterdzieści lat. Wypłowiałe, wilgotne, śmierdzące starym schowkiem. Potem uparła się, żeby płytki w łazience kładł „wujek Zdzisio” — znajomy „złota rączka”. Ten „specjalista” położył wszystko krzywo, płytki odpadły po tygodniu, fugi poplamiały się, a my musieliśmy płacić innym fachowcom za naprawę tej „darmowej pomocy”.
Następny był lodówka. Wciągnęła ją niemal na własnych plecach. Huczała jak odrzutowiec, a zapach… Jakby ktoś w środku umarł. Wyrzuciliśmy ją jeszcze tego samego dnia, ale teściowa urządziła tragedię:
— Wystarczyło ją umyć! Służyłaby wam jeszcze z dziesięć lat! A wy niewdzięczni!
Potem była sofa po kuzynce z działki. Potem komoda rodem z PRL-u. Potem dywan śmierdzący stęchlizną i wilgocią. Wszystko to odrzuciliśmy — a za każdym razem był płacz, obraza, pretensje.
Teraz spodziewam się dziecka. Długo to ukrywaliśmy, ale gdy brzuch stał się widoczny, musieliśmy powiedzieć. I już… Teściowa natychmiast zaczęła zbierać „wyprawkę” z używanych rzeczy: wózek po jakiejś Hani, łóżeczko po Kasi, ubrania, w których wychowało się czworo dzieci…
A ja nie chcę. Nie chcę, żeby moje dziecko spało w łóżeku, w którym ktoś i jak leżał. Nie chcę, żeby jeździło w wózku ze zepsutymi hamulcami. Nie chcę ubierać go w cudze, wytarte ciuchy. Brzydzę się tym. I boli mnie, że nikt nie szanuje mojego zdania.
Teraz teściowa kontynuuje swoje natarcie. Milczę. Ciąża to nie najlepszy czas na konflikty. Linię obrony trzyma Romek — tłumaczy, odmawia, zbywa. Ale widzę, że jest zmęczony. Energii jego matki starczyłoby dla elektrowni atomowej, a końca tej inwazji nie widać.
Czasem mam ochotę sprzedać mieszkanie, wyjechać i nikomu nie mówić, dokąd. Po prostu zniknąć. Nie jestem zła. Chcę tylko ciszy. Wolności. Swojego życia. Bez aksamitnych zasłon, lodówek-widm i dywanów z minionej epoki. Chcę oddychać. Chcę żyć. Chcę urodzić dziecko — i żebyśmy mieli nasze przytulne, nowe, czyste, spokojne gniazdo. Bez wizyt „z dobrymi intencjami”, od których chce się wyć.
