Ty beze mnie sobie nie poradzisz! Nic nie dasz rady zrobić! wrzeszczał jej mąż, pakując swoje koszule do wielkiej torby.
A ona poradziła sobie. Nie rozpadła się. Może gdyby tylko dała sobie czas na rozmyślania, jak przeżyć z dwiema córkami, może powyobrażałaby sobie straszne scenariusze i kto wie, może nawet wybaczyłaby zdradę. Ale nie miała na to czasu, trzeba było zaprowadzić dziewczynki do przedszkola i pędzić do pracy. Mąż wrócił do domu ledwie pół godziny temu: zadowolony z nowej miłości, taki pewny siebie.
Więc zakładając płaszcz, Terenia wydała krótkie, rzeczowe polecenia:
Ola, pomóż Martusi zapiąć kurtkę i w przedszkolu pilnuj, żeby ładnie jadła. Pani się skarżyła, że nie chce jeść kaszy.
Paweł, postaraj się od razu zabrać wszystkie swoje, jakże ciężko zdobyte, dobra materialne. Nie przeciągaj sprawy. I wrzuć klucz od mieszkania do skrzynki na listy. Cześć.
Ola urodziła się dokładnie pół godziny wcześniej niż Martusia i przez to była uznawana za starszą. Dziewczynki mają po cztery lata, są samodzielne i każda ma inny charakter. Ola bez słowa zje tę okropną mannę, bo tak trzeba, a Martusia postawi na swoim: Są grudki, nie będę tego jeść!
Dobrze, że przedszkole jest blisko, dziesięć minut piechotą. Dziewczynki cały czas coś opowiadają, dzięki temu Terenia nie rozmyśla o tym, co dalej. W pracy też nie ma czasu na sentymentalne myśli przychodnia zapchana po brzegi, pacjenci umówieni co do minuty, później jeszcze domowe wizyty. Dopiero wieczorem, patrząc na gołe wieszaki w przedpokoju te, na których zwykle wisiały kurtki męża dotarło do niej, że od dziś jest sama. Ale u Tereni to nie w stylu, żeby się rozklejać czy narzekać wszystko ma być jak zawsze, a nawet lepiej. W każdej sytuacji można albo się załamać, albo spokojnie usiąść, przemyśleć i wyciągnąć z tego choć trochę dobrego. Na początek, na przykład, zrobić kolację.
No dobrze, co się zmieniło u nas z dziewczynkami? zastanawiała się Terenia, krojąc warzywa do sałatki. Mąż odszedł. Jakie miał zadania? Co teraz spadnie na moje barki? Nic, z czym bym sobie nie poradziła. Muszę tylko trochę poukładać na nowo plan dnia. Dam radę. Jest dobrze. Nawet będzie jeszcze lepiej. Nie chcę żyć w ciągłym stresie o to, gdzie on jest, czy znowu u kochanki. Lepiej być samej. Trudniej, ale za to spokojniej.
Przeczytawszy kolejny rozdział Przygód Koziołka Matołka i całując córki na dobranoc, Terenia poszła powiesić pranie pralka właśnie skończyła.
Przed snem zaparzyła sobie ulubioną herbatę z melisą, żeby ułożyć myśli i zaplanować jutro. Dziewczynki są do siebie podobne jak dwie krople wody bliźniaczki. Dwoje dzieci naraz to może wyzwanie, ale Terenia nigdy nie pomyślała, że ma trudniej niż inni. Dziwiła się wręcz, gdy ktoś jej współczuł.
Naprawdę, u nas wszystko dobrze odpowiadała nikt nie pada ze zmęczenia. Radzę sobie.
Czajnik już gwizdał, Terenia zalała melisę, włączyła przytulną lampkę. Za oknem szaro, prószy śnieg z deszczem, a w domu ciepło i cicho, tylko zegar cicho tyka
Nagle zadzwonił dzwonek do drzwi. Otworzyła i zobaczyła sąsiadkę zdziwiła się, bo starsza pani nie była jej specjalnie miła. Samotna emerytka z klatki obok wyprowadza rano na spacer swojego poczciwego kundelka i zawsze mówi dzień dobry sztywnym głosem, z zaciśniętymi ustami. Psa Terenia widziała kilka razy pod śmietnikiem chudy, zmarnowany, patrzył tylko smutnym wzrokiem na wyrzucane do kontenera worki. Pani Halina chyba go po prostu przygarnęła. Nikt jej nie odwiedzał tylko do sklepu chodziła i na spacery ze swoim psem.
Przepraszam, że przeszkadzam odezwała się staruszka, otulona szalem ale widziałam dziś, że mąż pakował rzeczy do samochodu. Opuścił panią?
To nie pani sprawa odpowiedziała szorstko Terenia.
Pani mąż rzeczywiście nie jest moją sprawą. Chcę tylko powiedzieć, że jeśli będzie pani potrzebowała pomocy czy to z dziewczynkami, czy z czymkolwiek proszę śmiało mówić.
Proszę wejść zaproponowała Terenia. Jak pani ma na imię? zapytała, nalewając herbaty do dwóch filiżanek i stawiając na stole koszyczek z kruchymi ciasteczkami. Proszę się częstować.
Halina Kamińska jestem. A pani wiem, że Teresa. Tereniu, ja się nie narzucam. Chciałam tylko powiedzieć jakby coś, chętnie pomogę. I nie chodzi o żadne pieniądze. Po prostu dla przyjemności.
Pani Halina upiła łyk herbaty i przytaknęła głową:
Bardzo smaczna. Melisa? U mnie na działce rośnie sporo ziół i melisę też sadzę. Przyjedźcie latem do mnie, odpoczniecie sobie. Mam jabłoń, pyszne jabłka.
A Terenia patrzyła na panią Halinę i zastanawiała się, dlaczego myślała wcześniej, że jej nie lubi. Może dlatego, że sąsiadka nigdy nie uśmiechała się przesadnie, nie pytała, czy nie jest jej ciężko z bliźniaczkami, nie zaglądała w życie ani do serca, tylko przechodziła obok, skinęła głową i szła swoją drogą? Wydawała się dumna i wyniosła a tu proszę, nawet nie pyta o męża, nie rozdrapuje ran, tylko od razu wyciąga pomocną dłoń.
Terenia spojrzała na sąsiadkę zupełnie inaczej: zadbana, nowe kapcie, włosy spięte w kok, sukienka z koronkowym kołnierzykiem. Pachniało od niej lekko perfumami.
Terenia słuchała opowieści o działce, jabłkach, o małej, rozgrzanej do czerwoności saunie, o jeziorku, gdzie całe lato mieszkają łakome kaczki, i czuła, jak od tego przyjemnego głosu znikają jej troski, a w sercu robi się cieplej
Terenia to wszystko pamięta doskonale, chociaż minęło już pięć lat. Pamięta, jak mąż wykrzyczał jej prosto w twarz: Zginiesz! Nie dasz rady!
Ale to już za nią.
Halina sprawnie kroi jabłka, układa je na cieście, wkłada blachę do piekarnika. Sałatki już przygotowane, pieczeń pyrka na kuchence. Dziś Terenia świętuje u swojej ulubionej sąsiadki urodziny. Sierpień. Drzwi i okna na działce szeroko otwarte. W kuchni pachnie jabłecznikiem.
Ile razy mnie ratowała! myślała Terenia, patrząc na rozgrzaną Halinę przy piekarniku.
Co bym bez niej zrobiła? Dziewczynki uwielbiają babcię Halinę. A ona wtedy mogła przecież zamknąć drzwi, nie wpuścić mnie nawet na herbatę. Teraz córki mają dziewięć lat uczennice. Każde lato spędzają tylko tutaj, na tej serdecznej działce: jezioro, koledzy i kochana babcia. Bliska, prawdziwie dobra
Idę jeszcze po jabłka, nastawimy kompot mówi Terenia i wychodzi na podwórko z koszykiem.
Pod jabłonką, w cieniu, leży suczka Alka. Kto by pomyślał, że z tego marnego, bezdomnego kundelka, którego Halina przygarnęła, wyrośnie taka piękna labradorka?
Wszystko przez miłość. Tylko miłość nas ratuje myśli Terenia i podaje Alce na dłoni ciasteczkoTerenia patrzy w niebo, nad którym przelatuje klucz dzikich gęsi. Przez chwilę stoi tak w milczeniu, czując pod stopami miękką trawę i ciepło promieni sierpniowego słońca na policzkach. Z domu dochodzą śmiechy dziewczynek i Haliny przenikają przez okno jak muzyka. I nagle czuje, jak wszystko w niej układa się na nowo, jakby te ostatnie lata były nie próbą przetrwania, lecz dojrzewania do szczęścia.
Pochyla się, zbierając dorodną garść jabłek, i uśmiecha do siebie. Już wie, że każda burza mija, a po niej zostają nie tylko ślady, ale i niespodziewane dary nowe przyjaźnie, proste gesty, miejsce, gdzie można w końcu odetchnąć pełną piersią.
Wraca do domu, gdzie pachnie ciastem, gdzie czekają na nią bliscy nie tacy, których narzuciło życie, ale ci, których sama wybrała. Drzwi są otwarte, wiatr porusza firanką, wokół brzmi śmiech. I nagle Terenia wie na pewno: poradziła sobie. Już nie dlatego, że musiała, lecz dlatego, że chciała. Z miłości, do córek, do siebie, do tych, którzy kiedyś cicho stanęli w jej progu, przynosząc zwykłe, codzienne dobro.
Na stole stoją dwa kubki z melisą. A ona, nalewając kompot z jabłek, myśli: To wystarczy, by być szczęśliwą. Tylko tyle i aż tyle.
