Kiedy mój mąż złożył pozew o rozwód, ja wraz z dziećmi wróciłam do domu rodziców. Nie umiałam poradzić sobie sama musiałam pracować, a opieka nad maluchami była trudna. Najstarsza Ania miała wtedy trzy latka, a młodsza Zosia dwa.
Wzięłam kredyt hipoteczny i zaczęłam życie od zera. Na początku ograniczałam się jedynie do krótkiego dzień dobry dla sąsiadów, żadnych bliższych znajomości.
Z czasem ścieżki moje skrzyżowały się z pewnym mężczyzną. Nazywał się Wojciech, miał syna. Czasem widywałam go z kobietą i byłam pewna, że jest żonaty. Podobał mi się, podobał mi się jego wygląd, ale nie zamierzałam wdawać się w relację z żonatym facetem.
Pewnego dnia pomógł mi naprawić cieknący kran. Zaproponowałam kawę, a podczas rozmowy dowiedziałam się, że ta kobieta to opiekunka, nie żona. Nie miał szczęścia w szukaniu dobrej niani ciągle coś nie grało. Jego żona zmarła w zeszłym roku. Nie miał już bliskiej rodziny. I wtedy pomyślałam, że może coś z tego będzie
Zaczęliśmy rozmawiać, dzwoniliśmy do siebie, czasem razem z dziećmi wybieraliśmy się na spacery. Pewnego dnia, kiedy przyszli do nas moi rodzice, Wojciech nagle zapukał.
Co u was słychać? Proszę, zerknij od czasu do czasu na mojego syna powiedział. Przedszkole zamknęli, bo jest kwarantanna, a ja muszę pilnie iść do pracy. Opiekunka jest chora.
Jasne, nie ma sprawy odpowiedziałam.
Zostawił mi torbę z rzeczami, jakieś jedzenie, nawet napisał instrukcję obsługi syna. Uprzedził, że będzie dzwonił, ale nie spodziewałam się raportów co pół godziny co dałam synowi na śniadanie, jakie ubranko, gdzie byliśmy na spacerze
Kiedy wrócił odebrać małego, był oburzony, że syn ma na sobie czerwoną koszulę, a miała być niebieska. Zamiast wdzięczności, usłyszałam potok pretensji. A na koniec rzucił jeszcze:
Jutro też go przyniosę, dobrze?
Nigdy nie odmówiłam, nawet gdy miałam na głowie mnóstwo spraw. Jednak pewnego dnia trafiłam do szpitala. Wojciech dzwonił i krzyczał, że nie otwieram drzwi. Wytłumaczyłam mu, że leżę w szpitalu, a on odłożył słuchawkę.
Po jakimś czasie sam zaproponował, że zaopiekuje się moją córeczką, ale odmówiłam musiałam iść do pracy. Od tamtej pory rozmowy i spotkania ustały. Widzieliśmy się tylko na klatce schodowej i kiwaliśmy sobie głową na powitanie. Sądziłam, że Wojciech jest kimś ważnym, a okazało się, że zwyczajnie mnie wykorzystywał. Mam nadzieję, że kiedyś spotkam mężczyznę, przy którym poczuję się tak, jakby cały świat zniknął.
