Proszę zawołać Ludmiłę…
Od rana Jadwigę prześladowało przeczucie, że coś się wydarzy. Wszystko, co miało się zdarzyć, już dawno minęło. Była miłość był dom, teraz została sama. Mąż, z którym przeżyła trzydzieści sześć lat, odszedł dwa lata temu. Syn ma swoją rodzinę – dwoje dzieci, wszyscy zdrowi. To nie niepokój, tylko oczekiwanie święta, zrozumiała nagle. Jutro ósmy marca.
Przypomniał się mąż. Nikt nie przyniesie jej mimoz czy tulipanów. Chociaż… a syn? Na pewno wpadnie z życzeniami.
Kiedyś mieli działkę. Niewielki domek na standardowych pięciu setkach, kupiony przez rodziców po ekonomicznych zawirowaniach. Dopóki pracowała, przyjeżdżała tam tylko na urlop i weekendy. Gdy przeszła na emeryturę, spędzała całe lato, wracając do miasta tylko po zakupy i do łazienki.
Tamtego lata panowała susza. Codziennie musiała podlewać grządki. Mąż przyjechał jak zawsze w piątek po pracy. Od razu zauważyła, że jest blady.
— Wszystko w porządku, po prostu duszno — machnął ręką, gdy zwróciła mu uwagę.
— Odpocznij, zaraz skończę — powiedziała, wskazując ławkę pod drzewem.
Usiadł, oparł się plecami o nagrzaną słońcem ścianę domu, patrząc, jak podlewa warzywa. Gdy podeszła do niego, od razu zrozumiała, że coś jest nie tak. Wydawał się drzemać. Ale gdy dotknęła jego ramienia, przewrócił się na bok. Odszedł we śnie, na tej zwykłej ławce.
Działkę sprzedała jesienią. Nie mogła tam wracać. Wciąż wyobrażała go sobie siedzącego pod domem. Syn ją zrozumiał.
— Dawno powinnaś się jej pozbyć. Po co się męczyć, skoro wszystko można kupić w sklepie?
On sam jeździł z rodziną nad morze. Pieniądze ze sprzedaży oddała synowi — on ma dzieci, jemu bardziej się przydadzą. A jej emerytury wystarczy. Chciała znaleźć pracę, ale syn odradził.
— Zarobisz grosze, a nerwy stracisz na trzy złote — powiedział. Tak zawsze mawiał jej mąż.
— Żeby teraz uczyć w szkole, trzeba mieć nerwy ze stali. Jeśli tęsknisz za lekcjami, pomagaj wnukom. Masz mnie, zawsze pomogę.
I tak żyła sama. Brakowało męskiej ręki, ale syn wzywał fachowców, gdy coś się zepsuło.
W ostatnich latach żyli z mężem w zgodzie. Za młodu bywało różnie. Kłócili się tak, że niemal doszło do rozwodu. On zdradzał ostrożnie, ale kobiety zawsze wyczuwają. Pewnego dnia nie wytrzymała, wyrzuciła go z domu. Jeszcze jakąś chorobę przyniesie.
Spakował walizkę, usiadł na kanapie w przedpokoju. Wtedy wrócił ze szkoły Sławek — miał wtedy trzynaście lat. Zobaczył ojca z bagażem i zrozumiał. Był duży, wszystko słyszał i widział. Awantury rodziców go męczyły.
— Będziesz mnie nienawidził? — spytał go ojciec.
— Będę — odpowiedział syn i zatrzasnął drzwi do swojego pokoju.
— Nie mogę tak! — mąż uderzył dłońmi w kolana. Wstał, odsunął walizkę za kanapę. — Nakarmisz mnie obiadem? — rzucił, nie patrząc na nią.
Była zmęczona kłótniami. Co za różnica, czy wyjdzie dziś, czy jutro. Nakryła do stołu, wezwała Sławka. Jedli w ciszy.
Następnego dnia po pracy nie spieszyła się do domu. Gdy wróciła, od razu zajrzała za kanapę. Walizki nie było. Zrobiło się jej niedobrze. Powoli zaczęła się rozbierać. Wtedy podniosła wzrok — walizka stała na półce pod sufitem. Wpadła do sypialni, otworzyła szafę. Ubrania męża wisiały na wieszakach. Odpoczęła.
Gdy wrócił z pracy, rzuciła kąśliwie, że niepotrzebnie rozpakował walizkę — może jeszcze będzie potrzebna.
Milczał, ale od tamtej pory nie spóźniał się z pracy, a jeśli musiał, dzwonił. Kłótnie ustały. W ostatnich latach żyli w zgodzie. Szkoda, że nie od razu…
Jadwiga starała się pamiętać tylko dobre chwile. Po co wspominać złe? Wszystkie urazy odeszły razem z mężem. Czasem dopadała ją tęsknota, ale szybko mijała.
Samotność miała plusy. Rzadziej sprzątała — komu miałoby się u niej brudzić? Gotowała proste dania. Za to czytała, oglądała seriale. Mąż ich nie cierpiał. Siedział na kanapie przed telewizorem, śledząc mecze i wiadomości. Ona w kuchni, na twardym taborecie, wpatrywała się w małego telewizor na lodówce, aż kark drętwiał. Kuchnia była ciasna, nie było gdzie postawić odbiornika.
Teraz leży jak królowa, ogląda, co chce. Myślała o kocie, ale sierść wszędzie. I nigdy nie przepadała za zwierzętami.
Jutro ósmy marca. Może kupić tort? Ale kto go zje? Syn na pewno wpadnie. Upiecze coś sama. Zaczęła przeglądać starą ksią— Może jednak wybiorę się nad to morze — szepnęła do siebie, patrząc na tulipany, które teraz wydawały się uśmiechać do niej jak zaproszenie do nowego rozdziału życia.
