Proszę pani, ja jestem kimś, nie mam czasu stać tu jak pani!
A to, co wydarzyło się potem… sprawiło, że zawstydził się przy wszystkich.
Korytarz szpitala pachniał środkiem dezynfekującym i zmęczeniem.
Na plastikowym krześle siedziała skromnie ubrana kobieta, ściskając torebkę tak mocno, jakby trzymała w niej resztki nadziei i lęku.
Było jeszcze wcześnie.
Już od siódmej rano czekała tam, z oczami utkwionymi w drzwi gabinetu. Przyjechała aż z ponad dwustu kilometrów, z małej miejscowości pod Białymstokiem. Nie narzekała. Nie komentowała. Po prostu czekała.
Wokół niej kilka innych osób: mężczyzna z zabandażowaną ręką, młoda dziewczyna z podkrążonymi oczami, mama z dzieckiem śpiącym na ramieniu. Cisza, wszyscy tą samą miną: Boże, dopomóż…
I wtedy na końcu korytarza pojawił się on.
Starszy pan, około siedemdziesięciu pięciu lat, ubrany elegancko. Drogim płaszcz, lśniąca laska, kapelusz jak z katalogu.
Chodził z pewnością siebie ludzi przyzwyczajonych, że zawsze im się usuwa z drogi.
Nie zapytał o nic.
Nie spojrzał na nikogo.
Prosto do drzwi, jakby ten korytarz był tylko drobiazgiem, a on miał już przygotowaną swoją drogę.
Stanął przy gabinecie.
Wyciągnął rękę do klamki.
Wtedy kobieta wstała powoli. Bez złości, bez zamieszania.
Z godnością ludzi, którzy niewiele mają, ale jeszcze więcej rozumieją.
Proszę pana… to moja kolej. Czekam tu od siódmej. Przyjechałam aż dwieście kilometrów.
Starszy pan obrócił się do niej, jakby dopiero wtedy zauważył, że oprócz niego ktoś tu jest.
Uśmiechnął się krótko, zimno.
Szanowna pani, ja jestem kimś, nie mam czasu stać w kolejce jak inni!
I jeszcze ostrzej dodał:
Kiedy będzie pani w moim wieku i pani coś w życiu osiągnie, to pani zrozumie, że czas to pieniądz. A ja nie mam czasu na stanie tutaj.
Kobieta nie ruszyła się.
Jego słowa spadły na nią ciężko. Nie bolało ją, że straciła kolejkę bolało jej upokorzenie.
Na korytarzu zapadła niezręczna cisza.
Ale cisza nie trwała długo.
Drzwi gabinetu otworzyły się gwałtownie.
Na progu stanął lekarz mężczyzna w okolicach pięćdziesiątki, lekko pogięty kitel, zmęczone oczy.
Spojrzał na nich pytająco.
Co tu się dzieje?
Starszy pan zrobił krok do przodu, pewny siebie.
Panie doktorze, jestem na wizytę. Bardzo proszę, żeby mnie pan przyjął od razu. Nie mam czasu czekać.
Lekarz patrzył na niego przez dłuższą chwilę, w milczeniu.
Potem spojrzał na kobietę.
To pani jest tą osobą z siódemki?
Kobieta kiwnęła głową.
Tak… z Białegostoku… ponad dwieście kilometrów…
Doktor westchnął.
I wtedy zwrócił się do starszego pana z głosem spokojnym, lecz ostrym jak brzytwa:
Poznaję pana.
Starszy pan zamarł na sekundę, dumny jak paw.
Lekarz mówił dalej:
Był pan moim nauczycielem w liceum.
Na korytarzu zapadła cisza.
Starszy pan uśmiechnął się z zadowoleniem, jakby właśnie potwierdziło się, że jest “kimś”.
Ale doktor już się nie uśmiechał.
Doskonale pamiętam lekcję, którą nam pan powtarzał każdego roku.
I wyraźnie, powoli powiedział:
Wartość człowieka nie mierzy się strojem, stanowiskiem, ani głośnością głosu, tylko szacunkiem do tych, którzy najmniej mogą się obronić.
Starszy pan mrugnął gwałtownie.
Już nie był taki pewny swojej laski.
Lekarz podszedł bliżej i powiedział bez złości, ale z odwagą, która przynosi ulgę sumieniu:
Dzisiaj… nie był pan kimś.
Dzisiaj był pan po prostu człowiekiem, który zapomniał, jak być człowiekiem.
Starszy pan poczerwieniał. Zacisnął szczękę.
Wszyscy patrzyli na niego każda para oczu była jak wyrok.
Lekarz otworzył drzwi od gabinetu i powiedział głośno, żeby każdy usłyszał:
Pani wchodzi teraz. To jej kolej.
Kobieta weszła do środka, ze łzami w oczach i wysoko uniesioną głową.
Starszy pan odsunął się pod ścianę w milczeniu.
Usiadł. Poczekał.
Po raz pierwszy od dawna… zrozumiał, że bycie kimś to nie przechodzić po ludziach, tylko ich nie poniewierać.
Gdy nadszedł jego czas, wszedł do gabinetu.
Zanim powiedział, co mu dolega, rzekł cicho:
Panie doktorze… przepraszam za tamto!
Lekarz uśmiechnął się ciepło:
Nigdy nie jest za późno, by być człowiekiem, proszę pana.
Prawdziwa wartość nie wyraża się głośnymi słowami, lecz pięknem czynów.
Możesz być kimś w oczach świata, a jednocześnie małym człowiekiem wobec zwykłej przyzwoitości.
I odwrotnie: możesz być skromny, cichy… a mieć w sobie wielkość przez godność.
A Ty? Jak byś się zachował na miejscu tej kobiety? A na miejscu lekarza?
Jeśli ta historia poruszyła Twoje serce, podaj dalej.
Może dokładnie ten, kto potrzebuje przypomnienia co znaczy być CZŁOWIEKIEM… przeczyta ją dzisiaj.
