Proszę pana, dziś są urodziny mojej mamy Chcę kupić kwiaty, ale nie mam wystarczająco pieniędzy Kupiłem chłopcu bukiet. A kiedy po jakimś czasie przyszedłem na grób, zobaczyłem tam ten bukiet.
Kiedy Paweł miał niecałe pięć lat, jego świat się rozpadł. Mama odeszła. Stał w kącie pokoju, oszołomiony i zagubiony co się dzieje? Dlaczego w domu jest tyle obcych ludzi? Kim oni są? Czemu wszyscy są tacy cisi, tacy dziwni, mówią szeptem i unikają spojrzenia?
Chłopiec nie rozumiał, dlaczego nikt się nie uśmiecha. Dlaczego mówili mu: Bądź dzielny, malutki i przytulali go, ale robili to tak, jakby stracił coś ważnego. A on po prostu nie widział mamy.
Ojciec cały dzień był gdzieś daleko. Nie podszedł, nie przytulił, nie powiedział ani słowa. Tylko siedział z boku, pusty i obojętny. Paweł podszedł do trumny i długo wpatrywał się w mamę. W niczym nie przypominała tej, którą znał nie było w niej ciepła, uśmiechu, kołysanek na dobranoc. Blada, zimna, nieruchoma. To było przerażające. I chłopiec nie śmiał już podejść bliżej.
Bez mamy wszystko się zmieniło. Szare. Puste. Dwa lata później ojciec ożenił się ponownie. Nowa kobieta Grażyna nie stała się częścią jego świata. Raczej była wobec niego rozdrażniona. Narzekała na wszystko, wyłapywała każdy błąd, jakby szukała pretekstu, by się wściekać. A ojciec milczał. Nie bronił. Nie interweniował.
Każdego dnia Paweł czuł ból, który chował w środku. Ból straty. Tęsknotę. I z każdym dniem coraz bardziej pragnął wrócić do czasu, kiedy mama jeszcze żyła.
Dzisiaj był wyjątkowy dzień urodziny mamy. Rano Paweł obudził się z jedną myślą: musi do niej pójść. Na grób. Przynieść kwiaty. Białe kalie jej ulubione. Pamiętał, jak trzymała je w dłoniach na starych zdjęciach, lśniące obok jej uśmiechu.
Ale skąd wziąć pieniądze? Postanowił poprosić ojca.
Tato, mogę dostać trochę pieniędzy? Bardzo potrzebuję
Zanim zdążył wyjaśnić, Grażyna wypadła z kuchni:
Co to znowu?! Już wyciągasz rękę po pieniądze od ojca?! Wiesz w ogóle, jak ciężko zarobić te grosze?
Ojciec podniósł wzrok i próbował ją powstrzymać:
Grażynko, poczekaj. Nawet nie powiedział, po co. Synu, powiedz, co ci potrzeba?
Chcę kupić kwiaty dla mamy. Białe kalie. Dzisiaj są jej urodziny
Grażyna prychnęła, krzyżując ręce:
Ach, tak! Kwiaty! Pieniądze na nie! Może jeszcze do restauracji chcesz iść? Weź coś z rabatki to będzie twój bukiet!
Ich tam nie ma odpowiedział Paweł cicho, ale stanowczo. Sprzedają je tylko w kwiaciarni.
Ojciec spojrzał na syna zamyślony, potem przeniósł wzrok na żonę:
Grażynko, idź przygotuj obiad. Jestem głodny.
Kobieta burknęła niezadowolona i zniknęła w kuchni. Ojciec wrócił do gazety. A Paweł zrozumiał: nie dostanie ani grosza. Ani jedno słowo więcej nie padło.
Cicho poszedł do swojego pokoju, wyciągnął starą skarbonkę. Policzyl
