Proszę cię, córeczko, zlituj się nade mną, już trzy dni nie jadłam chleba, a pieniędzy zupełnie nie mam błagała staruszka przekupkę.
Chłodny zimowy wiatr przenikał do kości, owijając się wokół starych ulic miasta, jakby przypominając o czasach, gdy ludzie mieli jeszcze ciepłe serca i szczere spojrzenia. Na tle szarych murów i odpryskujących szyldów stała starsza kobieta, której twarz pokrywała sieć drobnych zmarszczek każda z nich zdawała się opowiadać osobną historię bólu, wytrwałości i utraconych nadziei. W dłoniach ściskała wytartą torbę wypchaną pustymi butelkami, jakby ostatnimi okruchami dawnego życia. Jej oczy błyszczały od łez, które powoli spływały po policzkach, nie zdążywszy wyschnąć na mroźnym powietrzu.
Proszę cię, córeczko, zmiłuj się szepnęła, a jej głos drżał jak liść na wietrze. Już trzeci dzień nie jadłam chleba. Nie mam ani grosza Ani jednego grosika, by kupić choć kawałek.
Jej słowa zawisły w powietrzu, lecz za szklanymi drzwiami piekarni sprzedawczyni tylko obojętnie pokręciła głową. Jej wzrok był zimny jak lód.
Co to ma być? odparła z irytacją. To jest piekarnia, nie punkt skupu butelek. Czytać nie umiesz? Na szyldzie czarno na białym stoi: butelki przyjmują w specjalnym punkcie, dopiero potem dają pieniądze na chleb, na jedzenie, na życie. Czego ty chcesz?
Staruszka zawahała się. Nie wiedziała, że punkt skupu czynny był tylko do dwunastej. Spóźniła się. Spóźniła na tę maleńką szansę, która mogła ocalić ją przed głodem. Kiedyś nawet by jej do głowy nie przyszło zbieranie butelek. Była nauczycielką, kobietą z wyższym wykształceniem, dumną postawą i godnością, której nie straciła nawet w najcięższych dniach. Ale teraz teraz stała przed sklepem jak żebraczka i czuła, jak wstyd rozlewa się w niej goryczą.
No cóż odezwała się sprzedawczyni, nieco łagodniej trzeba było wcześniej wstać. Jutro rano oddasz butelki przyjdź, nakarmię cię.
Córeczko błagalnie mówiła kobieta daj mi choć ćwierć bochenka Oddam ci jutro. Głowa mi się kręci Już nie wytrzymam Nie mogę dłużej znosić tego głodu.
Lecz w oczach przekupki nie było ani śladu współczucia.
Nie odcięła ostro. Nie zajmuję się dobroczynnością. Sama ledwo wiążę koniec z końcem. Codziennie tłumy proszą, a ja nie mogę wszystkich żywić. Nie zatrzymuj mnie, mam kolejkę.
Obok stał mężczyzna w ciemnym płaszczu, pogrążony w myślach. Wydawał się oderwany, jakby żył w innym świecie świecie obowiązków, decyzji, przyszłości. Sprzedawczyni natychmiast się przeobraziła, jakby stanął przed nią nie zwykły klient, lecz ważny gość.
Dzień dobry, panie Stanisławie! zawołała uprzejmie. Przynieśli dziś pański ulubiony chleb z orzechami i suszonymi owocami. A rogaliki świeże, z morelą. Z wiśniami wprawdzie wczorajsze, ale nadal smaczne.
Dzień dobry odparł roztargniony. Proszę mi dać chleb z orzechami i sześć rogalików z wiśniami.
Z morelą? dopytała z uśmiechem.
Wszystko jedno mruknął. Z morelą, jeśli pani woli.
Wyjął gruby portfel, wyciągnął duży banknot i w milczeniu podał. W tej samej chwili jego wzrok przypadkiem padł w bok i zatrzymał się. Zobaczył staruszkę stojącą w cieniu budki. Jej twarz była znajoma. Bardzo znajoma. Ale pamięć uparcie odmawiała powrotu wspomnień. Tylko jeden szczegół błysnął w jego umyśle duża broszka w kształcie staroświeckiego kwiatu, przypięta do jej zniszczonej marynarki. Coś w niej było coś swojskiego.
Mężczyzna wsiadł do czarnego samochodu, położył torbę z zakupami na siedzeniu i odjechał. Jego biuro było niedaleko na obrzeżach miasta, w nowoczesnym, lecz skromnym budynku. Nie lubił ostentacyjnego bogactwa. Stanisław Nowak, właściciel dużej firmy sprzedającej sprzęt gospodarstwa domowego, zaczynał od zera jeszcze na początku lat 90., gdy kraj był na krawędzi chaosu, a każdy grosz trzeba było zarobić krwią i potem. Dzięki żelaznej woli, rozumowi i niewiarygodnej pracowitości zbudował imperium, nie opierając się na znajomościach ani protekcji.
Jego dom piękny dom pod miastem tętnił życiem. Mieszkała tam jego żona Zofia, dwóch synów Jakub i Dominik oraz wkrótce miała przyjść na świat trzecia pociecha, długo wyczekiwana córeczka. To właśnie telefon od żony wytrącił go z równowagi.
Stasiu powiedziała z niepokojem wzywają nas do szkoły. Jakub znowu się pobił.
Kochanie, nie jestem pewien, czy dam radę westchnął. Mam ważne negocjacje z dostawcą. Bez tej umowy możemy stracić milionowe obroty.
Ale sama nie dam rady szepnęła. Jestem w ciąży, jestem zmęczona. Nie chcę tam iść sama.
Nie idź odparł stanowczo. Obiecuję, że znajdę czas. A Jakub dostanie pasem, jeśli się nie ogarnie.
Ty nigdy nie jesteś w domu powiedziała smutno. Przychodzisz, gdy dzieci śpią, wychodzisz, gdy jeszcze leżą w łóżkach. Martwię się o ciebie. W ogóle nie odpoczywasz.
Taka praca odparł, czując ukłucie wyrzutu. Ale wszystko dla rodziny. Dla ciebie, dla dzieci, dla naszej małej, która niedługo przyjdzie na świat.
Przepraszam szepnęła. Po prostu mi ciebie brakuje.
Stanisław spędził w biurze cały dzień, a potem jeszcze wieczór. Kiedy wrócił do domu, dzieci już spały, a żona siedziała w salonie, czekając na niego. Przeprosiła za swoje słowa, lecz on tylko pokręcił głową.
Masz rację rzekł cicho. Za dużo pracuję.
Zaproponowała, żeby podgrzała kolację, ale odmówił.
Jadłem w biurze. Przywiozłem rogaliki z morelą z tej samej budki. Są wyborne. I chleb z orzechami
Chleb nam nie smakował zauważyła Zofia. Dzieci nawet nie dojadły.
Stanisław zamyślił się. W pamięci pojawi
