**Prezent ślubny od teściowej: Lepiej nic, niż coś takiego!**
Dzisiaj miałam okazję przekonać się, że niektóre prezenty zostawiają po sobie gorzki posmak. Ale od początku.
Alicja i Piotr postanowili się pobrać. Wesele było w pełni, gdy prowadzący ogłosił, że nadszedł czas na wręczanie prezentów. Najpierw gratulowali rodzice panny młodej, a potem przyszła kolej na matkę Piotra, Jadwigę Nowak, która wniosła duże, niebiesko ozdobione pudełko.
Ojej, co tam może być? szepnęłam ciekawsko do ucha Piotrowi.
Nie mam pojęcia. Mama strzegła tajemnicy jak skarbu odparł zakłopotany pan młody.
Postanowiliśmy rozpakować prezenty dopiero następnego dnia, gdy emocje nieco opadną. Zaczęliśmy od tego od teściowej. Rozwiązaliśmy wstążkę, podnieśliśmy wieko i zamarliśmy w osłupieniu.
Od dawna dziwiło mnie jedno w zachowaniu Piotra: nigdy nie brał niczego bez pytania, nawet drobiazgu.
Mogę zjeść ostatnią czekoladkę? pytał niepewnie, patrząc na samotną pralinkę w pudełku.
Przecież nie musiałeś pytać! dziwiłam się.
Tak mnie wychowano uśmiechał się zakłopotany, rozwijając papier.
Dopiero po kilku miesiącach zrozumiałam, skąd to się wzięło.
Pewnego dnia Piotr postanowił przedstawić mnie swoim rodzicom Jadwidze i Stanisławowi Nowakom. Z początku teściowa wydawała się miła, ale pierwsze wrażenie szybko prysło, gdy zasiedliśmy do stołu.
Przed każdym gościem stał talerz z dwiema łyżkami ziemniaków i malutkim kotletem mielonym. Piotr skończył szybko i cicho poprosił o dokładkę.
Zawsze musisz jeść jak wygłodniały wilk! Ciebie nigdy nie można nasycić! oburzyła się głośno Jadwiga, co głęboko mną wstrząsnęło.
Gdy Stanisław poprosił o więcej, teściowa z uśmiechem nałożyła mu pełny talerz. Jadłam w milczeniu, zszokowana jawną niechęcią matki do własnego syna.
Później, przy organizacji wesela, Jadwiga pokazała swoje prawdziwe oblicze. Wszystko było według niej za drogie: pierścionki, restauracja, menu.
Po co ten przepych? Można przecież taniej! narzekała bez ogródek.
W końcu straciłam cierpliwość.
Samodzielnie o tym zdecydujemy! wybuchnęłam. To nasze złotówki i nasz wybór!
Urażona, odtąd milczała, a nawet groziła, że nie przyjdzie na wesele.
Dwa dni przed ślubem Stanisław niespodziewanie odwiedził nas sam.
Synu, pomóż mi z prezentem poprosił i zaprowadził Piotra do samochodu.
Kupił pralkę bo nie chciał słuchać kaprysów żony. Wyznał, że pokłócili się ostro, bo Jadwiga uznała, że nawet prezent dla własnego dziecka to zbyt duży wydatek.
W dzień ślubu teściowa jednak się pojawiła w eleganckiej sukni, podjechała taksówką. Zachowywała się poprawnie, wręczyła wielkie pudełko i zniknęła w tłumie gości.
Następnego ranka z Piotrem z ciekawością rozpakowaliśmy paczkę. Ekscytacja zmieniła się w rozczarowanie.
Ręczniki? mruknęłam niedowierzająco, wyciągając pierwszy z nich.
I skarpety westchnął Piotr, pokazując dwie pary puszystych wełnianych. Ojciec miał rację Mama wzięła, co akurat było pod ręką. Trudno uwierzyć, jak bardzo się skąpi. Lepiej byłoby nic nie dostać.
Ale to nie koniec. Kilka dni później Jadwiga zadzwoniła żeby wypytać, kto co ofiarował.
No, mów! Co dała mama Alicji? A wujek Jan? A twoje koleżanki? dopytywała się.
Piotr nie chciał rozmawiać o prezentach innych.
Mamo, to cię nie dotyczy. Alicja i jesteśmy zadowoleni.
I po raz pierwszy nie poczuł wyrzutów sumienia, gdy odłożył słuchawkę.
Życie uczy: wartość prezentu nie mówi nic o hojności darczyńcy. Szacunek i miłość widać w drobiazgach. A tego Jadwiga niestety już nie potrafiła okazać.
