Dar, który kosztował mnie małżeństwa
Jadwiga wyczuła w kieszeni szlafroka małe aksamitne pudełeczko i kurczowo ścisnęła je w dłoni. Serce waliło jej tak głośno, że zdawało się, iż słychać je w całym mieszkaniu. Za ścianą rozlegał się monotonny szum telewizora – Andrzej oglądał wieczorne wiadomości, jak każdego dnia od dwudziestu siedmiu lat ich wspólnego życia.
– Jadziu, herbatę zrobisz? – krzyknął mąż z salonu.
– Zaraz – odparła, wciąż ściskając pudełko. – Daj mi tylko skończyć.
Stała przy kuchennym oknie i patrzyła na podwórko, gdzie sąsiedzkie dzieci ganiały piłkę między zaparkowanymi samochodami. Zwykła codzienna scena, ale dziś wszystko wydawało się wyjątkowe, jakby widziała to po raz ostatni.
Pudełeczko w kieszeni rozgrzewało jej dłoń. W środku leżały złote spinki z małymi diamentami – prezent, który przygotowywała Andrzejowi na rocznicę ślubu od trzech miesięcy. Odkładała pieniądze z każdej pensji, oszczędzała na wszystkim, nawet na swoich kremach i lekach. Chciała zrobić mężowi niespodziankę, pokazać, jak go ceni.
Ale wczoraj wszystko się zmieniło.
– Idziesz, czy nie? – niecierpliwie zawołał Andrzej. – Program już się zaczął.
Jadwiga wzięła głęboki oddech i weszła do salonu. Mąż siedział w swoim ulubionym fotelu, w rozciągniętej koszulce i dresowych spodniach. Na stoliku stały dwie filiżanki z herbatą i leżała rozwinięta gazeta.
– Słuchaj, pamiętasz Bożenę Kowalik z naszej klasy? – zapytał Andrzej, nie odrywając wzroku od ekranu.
Jadwiga zastygła z filiżanką w dłoniach. Właśnie o tej Bożenie myślała całą noc.
– Pamiętam – ostrożnie odpowiedziała. – A co?
– No spotkałem ją dzisiaj pod sklepem. Mówi, że się niedawno rozwiodła. Mąż zostawił ją dla jakiejś młodszej. Wyobrażasz sobie, po trzydziestu latach małżeństwa?
Jadwiga odstawiła filiżankę na stół. Dłonie jej drżały.
– I co teraz robi?
– Mieszka sama w kawalerce, dorabia sobie sprzątaniem. Szkoda jej, naprawdę. W szkole była fajną dziewczyną.
Andrzej pokiwał głową i przełączył kanał. Na ekranie migały reklamy.
Jadwiga milczała. Nie mogła powiedzieć mężowi, że widziała to spotkanie na własne oczy. Że stała w przejściu między półkami i słyszała każde ich słowo. Że widziała, jak Andrzej przytulał Bożenę, jak ona tuliła się do niego, jak umawiali się na jutrzejszy wieczór.
– Jadziu, czemu taka cicha? – Andrzej w końcu na nią spojrzał. – Coś ci jest?
– Nic, wszystko w porządku – próbowała się uśmiechnąć. – Tylko zmęczona dziś. W pracy był stres.
– Rozumiem. To może się wcześnie połóż.
Znów wpatrzył się w telewior. Jadwiga wstała i poszła do kuchni, niby po to, by posprzątać naczynia. Pudełeczko ze spinakami w kieszeni zdawało się teraz ważyć tonę.
Przypomniała sobie, jak trzy miesiące temu zobaczyła te spinki w witrynie jubilerskiego sklepu. Jak długo stała, wpatrując się w nie, wyobrażając sobie, jak ucieszy się Andrzej. Zawsze lubił eleganckie dodatki, choć rzadko coś sobie kupował. Mówił, że rodzina jest ważniejsza.
Rodzina. Jaka ironia.
Jadwiga wyjęła pudełeczko i otworzyła je. Spinki błyszczały w świetle kuchennej lampy. Piękne, drogie. Takie, których mąż nigdy by sobie sam nie kupił.
– Kochanie, skoczę do sklepu – dobiegł ją głos Andrzeja z przedpokoju. – Chleba w ogóle nie ma.
– Dobrze – odkrzyknęła.
Drzwi zatrzasnęły się. Jadwiga podeszła do okna i zobaczyła, jak mąż idzie przez podwórko. Nie w stronę sklepu, lecz do przystanku autobusowego. Tam, gdzie umówił się z Bożeną.
Zamknęła pudełeczko i przeszła do sypialni. Na toaletce leżały zdjęcia – ich ślub, narodziny syna Jacka, pierwszy wspólny wyjazd nad morze. Szczęśliwe twarze, uściski, uśmiechy. Czyżby to wszystko było kłamstwem?
Jadwiga wzięła do ręki ślubne zdjęcie. Andrzej w białej marynarce, ona w długiej sukni z welonem. Młodzi, zakochani, pełni planów na przyszłość. Mieli po dwadzieścia cztery lata, całe życie przed sobą.
– Mamo, jestem! – rozległ się dzwonek do drzwi, a potem głos syna. – Otwórz, to ja!
Jadwiga szybko schowała pudełko do szuflady komody i poszła otworzyć. W progu stał Jacek z siatkami zakupów w rękach.
– Jacku, jak dobrze, że przyszedłeś – przytuliła syna.
– Stwierdziłem, że wpadnę, dawno was nie widziałem – wszedł do kuchni i zaczął wyładowywać zakupy. – A gdzie tata?
– Wyszedł do sklepu – skłamała Jadwiga. – Zaraz wróci.
Jacek napełnił czajnik wodą i postawił na kuchence.
– Mamo, wszystko w porządku? Jakaś jesteś blada.
– Wszystko dobrze, synku. Po prostu praca mnie zmęczyła.
– Rozumiem. A, w ogóle, przedstawiłem ci już Darka? Mój nowy kolega z pracy. Fajny gość, singiel. Może wpadniecie do nas w weekend? Przecież niedawno się wprowadziłem, chcę wam pokazać mieszkanie.
Jadwiga skinęła głową, choć nie słyszała połowy słów syna. W głowie kotłowały się te same myśli. Jak długo trwa ten romans? Czy Andrzej kocha tę Bożenę? Czy zamierza odejść?
– Mamo, słuchasz mnie? – Jacek pomachał jej ręką przed nosem.
– Jasne, że słucham. Mówiłeś o mieszkaniu.
– Nie, pytałem, czy nie chciałabyś psa. Pamiętasz, jak zawsze marzyliśmy w dzieciństwie? Teraz macie czas i możliwości.
– Psa? – powtórzyła. – Po co?
– No jak to po co? Będzie ci towarzystwem. Wy z tatą już nie najmłodsi, samotnie pewnie wam nudno.
Samotnie. Trafił w punkt.
– Jacku, powiedz mi szczerze – usiadła naprzeciw syna – jesteś szczęśliwy w swoim małżeństwie?
JPoniżej przedstawiam zakończenie zgodnie z Twoim życzeniem, dostosowane do polskiej kultury i napisane z perspektywy męskiej narracji.
Jadwiga uścisnęła syna mocniej niż zwykle, a gdy już wyszedł, wyjęła pudełko ze spinakami, wzięła głęboki oddech i rzuciła je do kosza.
