Jaskrawy promień słońca przebił się przez zasłony, oświetlając napięte twarze przy stole, ale nawet on nie zdołał rozproszyć chłodu, który wisiał w przestronnym salonie.
— Z Grażyną chcemy tu zamieszkać na kilka lat — mówił Krzysztof, starając się ukryć drżenie w głosie. — To pomoże nam odkładać na własne mieszkanie.
Grażyna, siedząca obok, nerwowo szarpała róg obrusa. Naprzeciw nich Wanda, matka Krzysztofa, zastygła z nożem w dłoni, jakby chciała przeciąć nie chleb, ale sam pomysł. Władysław, ojciec, zamyślony sączył herbatę, unikając spojrzeń.
— Zamieszkać tutaj? — Wanda powoli odłożyła nóż. — Z tą… twoją żoną?
— Tak, mamo, z moją żoną — podkreślił Krzysztof. — Mamy dość wynajmowania. To tymczasowe, zanim uzbieramy na kredyt.
— Mamy miejsce — niespodziewanie wtrącił się Władysław, odstawiając filiżankę. — Dwa pokoje stoją puste. Dlaczego nie pomóc dzieciom?
Wanda rzuciła mężowi pełne wyrzutu spojrzenie:
— A mnie ktoś zapytał? Mam znosić obcą kobietę w swoim domu?
— Grażyna nie jest obca — Krzysztof poczuł, jak wściekłość gotuje się w nim. — To moja rodzina.
— Rodzina! — prychnęła Wanda. — To kaprys, Krzysztof. Widzę ją na wylot. Myślisz, że cię kocha? Chce naszego mieszkania, twoich pieniędzy, twojej części!
Krzysztof zaciął pięści. Ta rozmowa powtarzała się już po raz kolejny. Od dnia, gdy poznał Grażynę, matka nienawidziła jej bez powodu. Może dlatego, że Grażyna zakłóciła porządek, w którym Krzysztof był pod całkowitą kontrolą matki.
— Mamo — Krzysztof starał się mówić spokojnie — jedna trzecia tego mieszkania należy do mnie. Zgodnie z testamentem babci. Mam prawo tu mieszkać.
Wanda zbladła:
— Grozisz mi? Własnej matce? To ona ci tak podpowiedziała, co? Nauczyła szantażu!
— Dosyć, Wandziu — Władysław podniósł głos. — Krzysztof ma rację. To jego dom tak samo jak nasz.
— Więc niech mieszka w swojej części! — Wanda zerwała się. — W schowku! Albo na balkonie!
Krzysztof powoli wstał, jego cierpliwość pękła:
— Dobrze. Jeśli nie umiesz dogadać się po ludzku, sprzedam swoją część. I uwierz mi, znajdę takich sąsiadów, że pożałujesz. Wyobraź sobie mieszkanie z miłośnikami heavy metalu albo hodowcami węży.
— Nie odważysz się — syknęła Wanda.
— Masz tydzień na decyzję — Krzysztof ruszył do wyjścia. — Potem dzwonię do pośrednika.
W przedpokoju zatrzymał się, próbując opanować drżenie. Nigdy wcześniej nie postawił się matce w ten sposób. Ale dla Grażyny, dla ich przyszłości, był gotów na wszystko.
Gdy wrócili do wynajmowanego mieszkania, zobaczył niepokój w oczach Grażyny.
— Jak poszło? — zapytała, choć po jego ponurej minie znała odpowiedź.
— Jak zwykle — opadł na kanapę. — Ojciec po naszej stronie, matka przeciw. Ale dałem jej jasno do zrozumienia: albo mieszkamy u nich, albo sprzedam swoją część.
Grażyna zmarszczyła brwi:
— Krzysztof, może nie warto? Jakoś damy radę…
— Nie — odparł stanowczo. — Nie ustąpię. Musi cię zaakceptować.
Tydzień minął bez odpowiedzi. Ósmego dnia Krzysztof zadzwonił do pośrednika:
— Chcę sprzedać swoją część mieszkania. Szybko i tanio.
Po trzech dniach do domu rodziców zawitali pierwsi „kupcy” — dwaj mężczyźni z tatuażami i odorem alkoholu. Władysław przywitał ich z uśmiechem:
— Wchodźcie, oglądajcie! Działka w świetnym mieszkaniu, ścisłe centrum!
— A gdzie nasza część będzie? — burknął jeden, lustrując salon. — Spać gdzie? W łazience?
— To kwestia prawna — mrugnął Władysław. — Formalnie całość jest współwłasnością.
Wanda, usłyszawszy hałas, wyszła z sypialni:
— Co to za ludzie? — jej głos drżał z oburzenia.
— Kupcy, kochanie — spokojnie odparł mąż. — Zainteresowani udziałem Krzysztofa.
— Wynocha! — wrzasnęła. — Nikt nie będzie mieszkał w moim domu!
Następnego dnia przyszli inni — para ekscentryków opowiadająca o kolekcji tropikalnych owadów. Wanda zbladła na myśl o „nieszkodliwych pająkach wielkości dłoni”. Trzecia wizyta była jeszcze gorsza: mężczyzna przedstawiający się jako miłośnik nocnych medytacji z bębnami.
Czwartego dnia Wanda nie wytrzymała i zadzwoniła do syna:
— Ty naprawdę chcesz sprzedać mieszkanie jakimś wariatom?
— Ostrzegałem — zimno odparł Krzysztof. — Miałaś szansę.
— Dobrze — wycedziła. — Niech twoja Grażyna się wprowadza. Ale będą zasady!
Wieczorem Krzysztof przyjechał sam, by omówić warunki. Grażyna została w domu — nie chciał, by zniosła kolejne upokorzenia.
— Mów, jakie zasady — spojrzał matce prosto w oczy.
— Żadnych jej rzeczy w salonie czy kuchni — zaczęła Wanda. — Gdy gotuje, sprząta po sobie. I żadnych gości!
— A teraz moje warunki — Krzysztof skrzyżował ramiona. — Zajmujemy sypialnię i gabinet. Korzystamy z całego mieszkania na równi z wami. I najważniejsze — przestajesz ją obrażać. Jeden złośliwy komentarz, a sprzedaję część. Bez ostrzeżeń.
Wanda zaciWanda zacisnęła zęby, ale skinęła głową, wiedząc, że teraz granice wyznaczał już nie ona, lecz syn.
