Prawdziwy mężczyzna
Kasia i Wojtek spotykali się od dwóch lat. Mama Kasi już zaczynała się martwić, że córka marnuje z nim czas, a do ślubu jakoś nie dochodzi. Sam Wojtek mówił, że nie ma się co spieszyć, zdążą, i tak jest im dobrze razem…
Minęło lato, z drzew posypały się liście, zasypując chodniki złotym dywanem, zaczęły się deszcze. I w jeden z tych wilgotnych, jesiennych październikowych dni Wojtek nagle niezręcznie oświadczył się Kasi, wręczając jej skromną, malutką obrączkę.
Oplotła jego szyję rękami i szepnęła mu do ucha: „Tak”, a potem założyła pierścionek na palec i radośnie krzyknęła: „Tak!”, wyciągając ręce do góry i podskakując z radości w miejscu.
Następnego dnia poszli do urzędu stanu cywilnego i, zawstydzeni, złożyli wniosek. Ślub zaplanowali na połowę grudnia.
Kasia marzyła o letnim weselu, żeby wszyscy zobaczyli, jaka jest piękna w białej sukni. Ale nie sprzeciwiła się Wojtkowi. Nagle mógłby przełożyć na kolejne lato, a potem jeszcze zmienić zdanie. A ona go kochała i nie przeżyłaby rozstania.
W dzień ślubu szalała prawdziwa zamieć. Wiatr rozczochrał jej starannie ułożoną fryzurę. Powiewny tren białej sukni unosił się jak dzwon, i wydawało się, że kolejny podmuch porwie piękną pannę młodą i poniesie ją daleko, daleko. Na schodach Wojtek złapał szczęśliwą żonę na ręce i zaniósł do samochodu. I nic – ani zamieć, ani rozczochrane włosy – nie było w stanie zepsuć radości zakochanych.
Pierwsze miesiące Kasia pływała w miłości i szczęściu. Zdawało się, że tak już będzie zawsze. Nie, zdarzały się też małe sprzeczki między młodymi, ale w nocy szybko się godzili i kochali jeszcze mocniej.
Po roku w szczęśliwej młodej rodzinie urodził się Tomek.
Chłopiec rósł spokojny i bystry ku radości mamy i taty. Wojtek, jak większość mężczyzn, mało pomagał Kasi w opiece nad synem, bał się brać malucha na ręce, a jak już wziął, Tomek zaraz zaczynał wrzeszczeć, i Kasia szybko go odbierała.
– Ty lepiej się z nim zajmij, tobie wychodzi lepiej. Jak podrośnie, wtedy będę z nim grał w piłkę. Ja wolę was utrzymywać – mówił Wojtek, ale jego pensja ledwo starczała dla trójki.
Tomek podrósł, poszedł do przedszkola, Kasia wróciła do pracy. Ale pieniędzy nie przybyło, nie udawało się odłożyć na wkład własny pod kredyt na mieszkanie. Zaczęły się pretensje, małżonkowie kłócili się, oskarżając się nawzajem o zbędne wydatki. Już nie potrafili się tak łatwo godzić jak dawniej.
– Wszystko, mam dość. Harujesz, harujesz, a tobie wciąż mało. Zjesz je, czy jak? – zapytał raz zirytowany Wojtek.
– Ty je zjadasz – odcięła się Kasia. – Popatrz, jaki brzuch wyhodowałeś.
– Nie podoba ci się mój brzuch? Ty też się, wiesz, zmieniłaś. Ożeniłem się z pięknym motylem, a ty zamieniłaś się w gąsienicę.
Słowo po słowie pokłócili się na zabój. Kasia, ocierając łzy z rzęs, poszła po Tomka do przedszkola. W drodze powrotnej, słuchając paplaniny syna, nagle zrozumiała, że nie może stracić Wojtka. Teraz wróci do domu, przytuli go, pocałuje i przeprosi. A Wojtek, jak dawniej, odpowie na pocałunek i wszystko wróci do normy. Jak to mówią, kochają się jak pies z kotem, a i tak się lubią. Humor jej się poprawił i Kasia poganiała ledwie nadążającego za nią Tomka.
Ale mieszkanie przywitało ich ciszą i ciemnością. Z wieszaka zniknęła męska kurtka, nie było też butów. „Ochłonie, wróci” – pomyślała Kasia i zabrała się za smażenie ziemniaków ze skwarkami, które Wojtek uwielbiał.
Ale Wojtek nie wrócił do domu, nie odbierał telefonów. Rano Kasia, zmęczona bezsennością i złymi myślami, odprowadziła Tomka do przedszkola i pojechała do pracy. Z trudem doczekała się przerwy obiadowej, zwolniła się, tłumacząc się złym samopoczuciem, ale nie pojechała do domu, tylko do biura Wojtka.
Kasia podeszła do jego gabinetu i, powtarzając w myślach przygotowane wcześniej słOtworzyła drzwi i zamarła – Wojtek stał tyłem, obejmując kobietę z jaskrawym manicure, której dłonie wyglądały jak rozłożyste liście klonu na jego ciemnym garniturze.
