Kasia i Heniek byli razem od dwóch lat. Mama Kasi zaczynała się już martwić, że córka marnuje z nim czas, bo do ślubu jakoś nie może dojść. Sam Heniek powtarzał, że się nie spieszy, jeszcze zdążą, i tak jest im ze sobą dobrze…
Minęło lato, z drzew opadły liście, pokrywając chodniki złotym dywanem, zaczęły się deszcze. I w jeden z takich wilgotnych, przenikliwych październikowych dni Heniek nagle, niezdarnie, oświadczył się Kasi, wręczając jej skromny, mały pierścionek.
Oplotła mu szyję ramionami i szepnęła do ucha: „Tak”, a potem wsunęła pierścionek na palec i krzyknęła radośnie: „Tak!”, wyciągając ręce w górę i podskakując z radości w miejscu.
Następnego dnia poszli do urzędu stanu cywilnego i, zawstydzeni, złożyli wniosek. Ślub wyznaczono na połowę grudnia.
Kasia marzyła o letnim weselu, żeby wszyscy zobaczyli, jaka jest piękna w białej sukni. Ale nie sprzeciwiła się Heńkowi. Co jeśli odłoży na kolejne lato, a potem w ogóle zmieni zdanie? A ona go kocha i nie przeżyłaby rozstania.
W dniu ślubu szalała prawdziwa zawierucha. Wiatr rozczochrał starannie ułożone włosy. Powiewna spódnica białej sukni unosiła się dzwonem, i zdawało się, że kolejny podmuch porwie piękną pannę młodą i uniesie daleko, daleko… Na progu Heniek chwycił ukochaną na ręce i zaniósł do samochodu. I nic, ani zawieja, ani potargane włosy, nie mogło zepsuć szczęścia zakochanych.
Pierwsze miesiące Kasia pływała w miłości i radości. Wydawało się, że tak już zostanie. Nie, zdarzały się drobne kłótnie między młodymi, ale nocą szybko się godzili i kochali jeszcze mocniej.
Po roku w szczęśliwej rodzinie urodził się Dominik.
Chłopiec rósł spokojny i bystry, ku radości rodziców. Heniek, jak większość mężczyzn, mało pomagał Kasi w opiece nad synem, bał się brać malucha na ręce, a jeśli już to zrobił, Dominik zaczynał płakać, i Kasia szybko go odbierała.
— Lepiej ty się nim zajmij, u ciebie wychodzi. Jak podrośnie, będę z nim grać w piłkę. Ja lepiej zapewnię wam byt — mówił Heniek, ale jego pensja ledwo starczała dla trójki.
Dominik podrósł, poszedł do przedszkola, Kasia wróciła do pracy. Ale pieniędzy nie przybyło, a uzbieranie wkładu własnego na mieszkanie w kredycie wydawało się niemożliwe. Zaczęły się pretensje, małżonkowie kłócili się, wyrzucając sobie zbędne wydatki. Już nie umieli się tak łatwo pogodzić jak kiedyś.
— Wszystko, mam dość. Haruję jak wół, a tobie wciąż mało. Zjadasz je, czy co? — warknął pewnego dnia Heniek.
— To ty zjadasz — odcięła się Kasia. — Popatrz tylko, jaki brzuch ci urósł.
— Mój bruch ci nie pasuje? Tobie też się zmieniło. Ożeniłem się z pięknym motylem, a ty zmieniłaś się w gąsienicę.
Słowo za słowo, pokłócili się na zabój. Kasia, ocierając łzy spod powiek, poszła po Dominika do przedszkola. W drodze powrotnej, słuchając dziecięcego szczebiotu syna, nagle zrozumiała, że nie może stracić Heńka. Wróci do domu, przytuli go, pocałuje i przeprosi. A Heniek, jak dawniej, odwzajemni pocałunek i wszystko wróci do normy. W końcu „gdzie się biją, tam się lubią”. Nastrój jej się poprawił, więc Kasia przyspieszyła kroku, ciągnąc za rękę ledwo nadążającego Dominika.
Ale mieszkanie przywitało ich ciszą i ciemnością. Z wieszaka zniknęła męska kurtka, brakowało butów. „Ochłonie, wróci” — pomyślała Kasia i zabrała się za smażenie ziemniaków ze skwarkami, które Heniek uwielbiał.
Ale Heniek nie wrócił, nie odbierał telefonów. Rano Kasia, wykończona bezsennością i czarnymi myślami, odprowadziła Dominika do przedszkola i pojechała do pracy. Ledwie doczekała przerwy obiadowej, zwolniła się, tłumacząc się złym samopoczuciem, ale nie pojechała do domu, tylko do biura Heńka.
Podeszła pod jego gabinet, powtarzając w myślach przygotowane wcześniej słowa, i otworzyła drzwi. Heniek stał do niej plecami i całował się z kobietą. Na ciemnym garniturze jego pleców bielały dłonie kobiety z jaskrawym manicure, rozłożone jak klonowe liście.
Kobieta nagle otworzyła oczy i zobaczyła Kasię, ale nie odsunęła się od Heńka, nie zdjęła rąk z jego pleców, wręcz przeciwnie, przytuliła się mocniej.
Kasia wybiegła z biura jak oparzona. Szła bez celu, potykając się o przechodniów, nie widząc nic przed sobą przez łzy. Nogi same zaniosły ją do domu matki.
— Mamo, za co on mnie tak potraktował? Czy wszyscy faceci są tacy? — zapytała Kasia przez łzy.
— Jacy tacy? — spytała matka.
— Zdradzają. Pewnie już dawno to trwa, a ja nie zauważyłam. Nie może przecież tak nagle, ot, z niczego?
— Nie wiem, córeczko. Gdy kochasz, cały świat skupia się w jednym mężczyźnie. Dlatego nam się wydaje, że jeśli on zdradza, to cały świat, wszyscy mężczyźni są zdrajcami — westchnęła matka. — Nic się nie martw, wróci.
— A jeśli nie wróci? — zapytała Kasia stłumionym głosem.
— Z czasem ból zelżeje. Masz syna. Myśl o nim. A jeśli nie wróci, to może i lepiej. Jesteś młoda, jeszcze znajdziesz swoje szczęście.
— Ty nie znalazłaś.
— Skąd wiesz? Po prostu bałam się, że z innym wszystko może się powtórzyć. No i ty byłaś już duża, bałam się o ciebie. A ty masz syna, on potrzebuje ojca…
Trochę się uspokoiwszy u matki, Kasia pojechała po Dominika do przedszkola.
— Mamo, pobaw się ze mną — poprosił syn w domu.
— Daj mi spokój — odburknęła Kasia.
— Nie lubię, kiedy tak mówisz — odezwał się drżącym głosem chłopiec i już więcej się nie narzucał.
Heniek wrócił do domu, gdy Kasia już układała Dominika do snu. Wyciągnął walizkę i zaczął pakować swoje rzeczy.
— Gdzie się wybierasz? — spytała Kasia, choć już się domyśliła.
— Wyprowadzam się. Mam dość. Dość kłótni, tego ciasnego mieszkania,Heniek zacisnął zęby, rzucił ostatnie spojrzenie na syna i wyszedł, zatrzaskując za sobą drzwi na zawsze.
