Prawdziwy mężczyzna
Kasia z Heniem spotykali się przez dwa lata. Jej mama już zaczynała się martwić, że córka traci z nim czas, a do ślubu jakoś nie dochodzi. Sam Henio powtarzał, że nie ma się co spieszyć, jeszcze zdążą, dobrze im razem…
Minęło lato, z drzew opadły liście, zasypując chodniki złotym kobiercem, zaczęły się deszcze. W jeden z tych wilgotnych, jesiennych październikowych dni Henio nagle, niezręcznie oświadczył się Kasi, wręczając jej skromny, mały pierścionek.
Oplotła jego szyję rękami i szepnęła do ucha: „Tak”, a potem wsunęła pierścionek na palec i radośnie zakrzyknęła: „Tak!”, wyciągając ręce w górę i podskakując z zachwytu.
Następnego dnia poszli do Urzędu Stanu Cywilnego i, zawstydzeni, złożyli wniosek. Ślub wyznaczono na połowę grudnia.
Kasia marzyła o ślubie latem, żeby wszyscy zobaczyli, jak pięknie wygląda w białej sukni. Ale nie sprzeciwiła się Heniowi. Nagle mógłby odłożyć na następne lato, a potem może i zmienić zdanie. A ona go kocha i nie przeżyłaby rozstania.
W dniu ślubu szalała prawdziwa zamieć. Wiatr rozczochrał starannie ułożoną fryzurę. Powiewny tren białej sukni unosił się jak dzwon, zdawało się, że kolejny podmuch porwie przepiękną pannę młodą i uniesie ją daleko. Na progu Henio złapał szczęśliwą żonę na ręce i zaniósł do samochodu. I nic – ani zawieja, ani zniszczona fryzura – nie było w stanie zepsuć radości zakochanych.
Pierwsze miesiące Kasia pławila się w miłości i szczęściu. Zdawało się, że tak już zostanie. Owszem, zdarzały się drobne sprzeczki, ale nocą szybko się godzili i kochali jeszcze mocniej.
Po roku w szczęśliwej młodej rodzinie urodził się Wojtuś.
Chłopiec rósł spokojny i bystry, ku radości rodziców. Henio, jak większość mężczyzn, mało pomagał Kasi w zajmowaniu się synem, bał się brać malucha na ręce, a gdy już to robił, Wojtuś zaczynał wrzeszczeć, i Kasia szybko go odbierała.
– Ty lepiej sobie z nim radzisz. Jak podrośnie, będziemy grać w piłkę. Ja zapewnię wam byt – mówił Henio, choć jego pensja ledwo starczała na troje.
Wojtuś podrósł, poszedł do przedszkola, Kasia wróciła do pracy. Lecz pieniędzy nie przybywało, nie udawało się odłożyć na wkład własny do kredytu. Zaczęły się pretensje, małżonkowie kłócili się, oskarżając się wzajemnie o zbędne wydatki. Już nie umieli się tak łatwo pogodzić jak dawniej.
– Wszystko, mam dość. Haruję jak wół, a tobie wciąż mało. Może zjadasz te pieniądze? – zirytowany Henio rzucił pewnego dnia.
– Ty je zjadasz – odcięła się Kasia. – Popatrz tylko, jaki brzuch ci urósł.
– Nie podoba ci się mój brzuch? Ty też się zmieniłaś – ożeniłem się z pięknym motylem, a ty zamieniłaś się w gąsienicę.
Słowo za słowem, pokłócili się na dobre. Kasia, ocierając łzy, poszła po Wojtusia do przedszkola. Wracając, słuchając paplaniny syna, nagle zrozumiała, że nie może stracić Henia. Wróci do domu, przytuli go, pocałuje i przeprosi. A Henio, jak dawniej, odwzajemni pocałunek i wszystko wróci do normy. Zakochani się kłócą, by potem się godzić. Nastrój jej się poprawił i Kasia poganiała ledwo nadążającego za nią Wojtusia.
Ale mieszkanie powitało ich ciszą i ciemnością. Z wieszaka zniknęła męska kurtka, nie było też butów. „Ochłonie, wróci” – pomyślała Kasia i zabrała się za smażenie ziemniaków ze skwarkami, które Henio tak lubił.
Ale Henio nie wrócił, nie odbierał telefonów. Rano Kasia, wykończona bezsennością i złymi myślami, odprowadziła Wojtusia i pojechała do pracy. Ledwo doczekała się przerwy obiadowej, wymówiła się złym samopoczuciem, ale nie pojechała do domu, tylko do Henia, do biura.
Podeszła do jego gabinetu i, powtarzając w myślach przygotowane słowa, otworzyła drzwi. Henio stał do niej plecami i całował się z kobietą. Na ciemnej marynarce jego pleców bielały jej dłonie z jaskrawym manicurem, przypominając rozpostarte liście klonu.
Kobieta nagle otworzyła oczy i zobaczyła Kasię, ale nie odsunęła się od Henia, nie zdjęła rąk z jego pleców, wręcz przeciwnie – przytuliła się mocniej.
Kasia wybiegła z biura jak oparzona. Szła, nie patrząc na drogę, potykając się o przechodniów, nic nie widząc przez łzy. Nogi same zaniosły ją do domu matki.
– Mamo, za co on mnie tak potraktował? Czy wszyscy mężczyźni tacy są? – zapytała Kasia przez łzy.
– Jacy tacy? – spytała matka.
– Zdradzają. Pewnie już od dawna, a ja nie zauważyłam. Przecież nie mogło stać się to tak nagle?
– Nie wiem, córeczko. Gdy kochasz, cały świat zawiera się w jednym mężczyźnie. Dlatego wydaje nam się, że jeśli on zdradza, to cały świat, wszyscy mężczyźni są zdrajcami – westchnęła matka. – Nic, wróci.
– A jeśli nie? – cichym głosem spytała Kasia.
– Z czasem ból przeminie. Masz syna. Myśl o nim. A jeśli nie wróci, może to i lepiej. Jesteś młoda, jeszcze znajdziesz swoje szczęście.
– Ty nie znalazłaś.
– Skąd wiesz? Po prostu bałam się, że z innym znów będzie tak samo. A ty byłaś już duża, bałam się o ciebie. A ty masz syna, on potrzebuje ojca…
Trochę uspokojona u mamy, Kasia pojechała po Wojtusia.
– Mamo, pobaw się ze mną – poprosił syn w domu.
– Zostaw mnie w spokoju – odburknęła Kasia.
– Nie lubię, gdy tak mówisz – drżącym głosem powiedział syn i więcej się nie narzucał.
Henio wrócił, gdy Kasia już układała Wojtusia do snu. Wyciągnął walizkę i zaczął pakować swoje rzeczy.
– Gdzie się wybierasz? – spytała Kasia, choć już wiedziała.
– Wychodzę od ciebie. Mam dość. Kłótnie, to ciasne mieszkanie, twój widok mnie męczy. – Henio nerwowo unikał jej wzroku.
– A co z nami?
– Chciałaś ślKasia przytuliła syna mocno do siebie, czując, że pomimo wszystkich przeciwności losu, prawdziwym mężczyzną w jej życiu okazał się ten mały chłopiec, który obiecał, że nigdy jej nie opuści.
