Katarzyna już nie jest w stanie znosić, jak traktują ją jej rodzice. Po raz pierwszy przerywa gwałtownie rozmowę z mamą, wyładowując frustrację z całej siły rzuca telefonem o ścianę, rozbijając go na kawałki. Chociaż wie, że jej reakcja była przesadzona, nie potrafi zapanować nad tym, co dzieje się w jej wnętrzu ogarnia ją złość, żal i poczucie bezsilności. Wybucha płaczem z powodu burzy emocji w sercu, czując powagę tej chwili.
Katarzyna pracuje w dwóch miejscach, nie dostając żadnego wsparcia ze strony rodziców, co tylko zwiększa jej frustrację. Zdała sobie sprawę, że przez cały ten czas rodzice skupiali się wyłącznie na jej siostrze, co jeszcze bardziej ją boli. Mimo że chciałaby cieszyć się sukcesami siostry, myśli o pieniądzach nie dają jej spokoju.
Jej telefon wciąż dzwoni pierwsza rozmowa to mama, która prosi ją o pożyczkę. Biorąc pod uwagę własne problemy finansowe, Katarzyna odmawia. Otrzymuje też zaproszenie na parapetówkę u siostry, ale po raz kolejny mówi “nie”. Kilka dni później mama pojawia się u Katarzyny, która ma nadzieję, że tym razem mama przyszła przeprosić za prośbę o wsparcie na mieszkanie dla siostry, wiedząc, jak trudną sytuację ma Katarzyna.
Zamiast tego rozmowa szybko staje się napięta. Mama sprawia wrażenie, jakby uważała, że Katarzyna poczuła się urażona, i zaczyna kwestionować jej podejście do spraw finansowych. Katarzyna próbuje wytłumaczyć, że nie chodzi tylko o pieniądze. Podkreśla, że ma problemy z własnym kredytem hipotecznym rodzice doskonale o tym wiedzą, a mimo to ignorują jej kłopoty. W odpowiedzi mama unika tematu i oskarża Katarzynę o myślenie wyłącznie o złotówkach.
Głęboko zraniona Katarzyna wdaje się w sprzeczkę z mamą, wyraża pragnienie bycia docenioną i kochaną. Pyta, czy zrobiła coś złego, że jest traktowana inaczej niż siostra. Po rozmowie Katarzyna czuje się całkowicie wyczerpana emocjonalnie, ale mimo to zastanawia się, jak dalej żyć, by odzyskać spokój i miłość w rodzinie.
