Prababcia, która wszystko zmieniła
Ola posadziła swojego pluszowego królika na kanapie i surowo pogroziła mu palcem:
— Siedź tu, bo przyjedzie prababcia i zajmie twoje miejsce!
Katarzyna, usłyszawszy mamrotanie ośmioletniej córki, uśmiechnęła się, kontynuując przecieranie kuchennego okna. Ścienny zegar z małą figurką bociana wesoło tykał, odliczając minuty do przyjazdu babci Kasi, Zofii Maciejewskiej, która niedawno skończyła osiemdziesiąt trzy lata.
Po raz pierwszy od dziewięciu lat Zofia Maciejewska odważyła się na taką podróż — przez pół Polski, żeby przytulić wnuczkę i po raz pierwszy zobaczyć prawnuczkę.
Kiedyś Kasia mieszkała z nią w małym miasteczku na Podlasiu, razem z rodzicami i babcią. Ale w 2004 roku wyjechała, wyszła za mąż, zadomowiła się w nowym miejscu. Mama Kasi przyjeżdżała prawie co rok, a babcia, już wtedy nie najmłodsza, ciągle czekała, aż wnuczka z rodziną ją odwiedzi.
Ale życie młodej pary pochłonęły kredyt i praca. Wakacje były rzadkością, a wyjazd w rodzinne strony odkładano raz za razem.
W tym roku spodziewali się mamy Kasi, ale zamiast niej zdecydowała się przyjechać Zofia Maciejewska — w swoje osiemdziesiąt trzy lata, z chorym sercem, z obolałymi nogami, przez setki kilometrów.
— Mamo, po co nam prababcia, skoro jest babcia Agnieszka i babcia Halina? — oznajmiła Ola z dziecięcą szczerością, rozkładając ręce.
— Jak to po co? To moja babcia, a twoja prababcia. Przyjeżdża w odwiedziny, żeby się z nami zobaczyć. Przecież ci o niej opowiadałam!
Ola skrzywiła nosek:
— Ale ona jest sta-ra!
Kasia regularnie dzwoniła do Zofii Maciejewskiej, a gdy Ola podrosła, podawała jej słuchawkę, żeby mogły porozmawiać. Były też zdjęcia. Ale okazało się, że głos w telefonie i fotografie nie zastąpią prawdziwego spotkania. Ola, która nigdy nie widziała prababci, widziała w niej tylko „staruszkę”.
Kasia chciała nakrzyczeć, ale się powstrzymała. Wina paliła ją od środka: w ciągu dziewięciu lat nie udało im się wybrać na Podlasie. Usiadła obok córki i zaczęła tłumaczyć:
— Tak, jest starsza. Ale to nasza rodzina, tak samo jak babcia Agnieszka i babcia Halina. Nie wolno tak mówić o starszych. Zofia Maciejewska to niesamowita kobieta, pokochasz ją.
Wydawało się, że Ola zrozumiała, ale Kasi na sercu zostało poczucie winy. Wstyd, że córka nie zna prababci, że sama nie znalazła czasu, by ją odwiedzić.
Tego samego dnia Kasia odebrała paczkę z poczty. Nadawca — Zofia Maciejewska. Dziwne, bo miała przyjechać za parę dni. W domu, otworzywszy pudełko, Kasia znalazła prezenty i starannie złożone ubrania. Ola, która kręciła się obok, pierwsza zauważyła zabytkowy wachlarz, lekko pożółkły, ale elegancki, jakby z innej epoki. Obok leżały koronkowe rękawiczki i, w osobnej torebce, balowa suknia.
— Łał! Co to jest? — Ola otworzyła szeroko oczy, dotykając materiału.
— Nie wiem, po co babcia to przysłała, skoro sama niedługo przyjedzie — zdziwiła się Kasia.
— To jej? — Ola patrzyła niedowierzająco. — Tańczyła, tak jak ja?
Suknia, choć stara, była przepiękna, z delikatnym haftem. Cały wieczór Kasia z Olą oglądały te rzeczy, zastanawiając się, co babcia miała na myśli. Ola zakochała się w wachlarzu, przymierzała rękawiczki, choć były za duże, i marzyła o podobnej sukni na swoje tańce.
— Jak dorośniesz, uszyjemy ci taką — obiecała Kasia, chowając uśmiech.
Trzy dni później Marek, mąż Kasi, pojechał na lotnisko po Zofię Maciejewską. Kasia, przypomniawszy sobie słowa Oli o „starej”, nerwowała się, bojąc się, że córka powie coś nie w porę.
— Dziewczyny, przyjmijcie gościa! — zawołał wesoło Marek z progu.
Kasia od razu wyczuła w jego głosie zachwyt.
— Super babcia — szepnął żonie, mrugając.
Za plecami męża stała Zofia Maciejewska: w eleganckim płaszczu, z małym kapeluszem, w butach na niskim obcasie, z torebką w ręce. Brwi lekko podkreślone, oczy z delikatną strzałką, usta pomalowane perfekcyjnie. Kasia od dziecka pamiętała jej słowa: „Usta muszą być idealne, nawet bez lustra”. I babci to wychodziło, jak prawdziwej artystce.
— Babciu! — Kasia rzuciła się do niej, powstrzymując łzy.
Po długim locie Zofia Maciejewska wyglądała na zmęczoną, ale jej oczy błyszczały ciepłem, które mogło rozgrzać nawet najzimniejszy dzień.
— Moja kochana — babcia otworzyła ramiona.
— No to ja do pracy, a wy się tu bawcie — uśmiechnął się Marek, wychodząc.
W przedpokoju Ola obserwowała gościa, wciąż niepewna, jak się zachować. Zofia Maciejewska, zauważywszy prawnuczkę, spojrzała na nią z czułością, ale nie narzucała się, wyczuwając jej nieufność. Śmiejąc się, przeszła do salonu, opierając się na Kasi.
— Droga, wiesz, nie dla moich lat, ale tak bardzo chciałam was zobaczyć, że nie mogłam dłużej czekać. Wcześniej bym przyjechała, ale to złamanie… w moim wieku…
— Babciu, to nam wstyd — westchnęła Kasia. — Raz praca, raz Ola się urodziła…
— Wszystko rozumiem, kochanie, nie przejmuj się. Usiądę, odpocznę.
— Może się położysz? Potem zjemy…
— Och, Kasiu, już nawet nie wiem, czy to rano, czy wieczór, zmiana czasu wszystko pomieszała…
Po herbacie Zofia Maciejewska poprawiła włosy — kasztanowe, z pasemkami siwizny — i złożyła ręce na kolanach. Jej wzrok nie odrywał się od Oli. Chciała przytulić prawnuczkę, ale czekała, rozumiejąc, że dziewczynka musi sama zrobić pierwszy krok.
Ola, wciąż ciekawska, w końcu nie wytrzymała:
— To twoje? — wskazała na torebkę z suknią.
— Moje — uśmiechnęła się babcia. — W tej sukni tańczyłam na balu inspirowanym epoką romantyzmu. Wachlarz i rękOla nagle roześmiała się, chwyciła rękę prababci i zapytała: “Możemy razem zatańczyć?”.
