Powrót Lidii
Lidia stała przed drzwiami mieszkania Krzysztofa, nerwowo ściskając rączkę torebki. Dwa i pół roku temu odeszła od niego, trzaskając drzwiami, pewna, że Paweł, jego przyjaciel z dużymi pieniędzmi i nowym samochodem, da jej życie, o którym marzyła. Ale Paweł okazał się nie taki, jak go malowała, i teraz Lidia postanowiła wrócić. „Krzysztof zawsze mnie kochał — pomyślała. — Przyjmie mnie z powrotem, nie ma gdzie pójść”. Nacisnęła dzwonek, poprawiła włosy i naciągnęła uśmiech. Drzwi otworzył Krzysztof, a od jego zaskoczonego „No proszę, jakie niespodzianki! Skąd taki gość?” Lidia poczuła się pewniej.
„No i wróciłam — uśmiechnęła się, wdychając zapach smażonych ziemniaków i kotletów. — Obiadek gotujesz? Pysznie pachnie”. Krzysztof zmarszczył brwi: „Gdzie wróciłaś? Do mnie?” Lidia skinęła głową, ale jego następne pytanie ją zaskoczyło: „My już zjedliśmy. Wybacz, nie zapraszam”. „My? — powtórzyła, czując, jak w środku narasta niepokój. — Kto to ‘my’?” Wtedy z kuchni wyszła kobieta. Lidia przyjrzała się i aż otworzyła usta ze zdumienia: to była Olga, jej przyjaciółka, z którą kiedyś piła wino, omawiając, jak uciec od Krzysztofa.
Lidia i Krzysztof pobrali się pięć lat temu, ale ich małżeństwo było pełne kłótni. Ona chciała pięknego życia: restauracje, podróże, drogie sukienki. Krzysztof, inżynier w fabryce, zarabiał skromnie, choć się starał. Jego rodzice przywozili jedzenie ze wsi, żeby zaoszczędzić, ale Lidia narzekała: „Nie chcę ich mleka ani serów!” Wydawała swoje pieniądze na ubrania i nowy telefon na kredyt, a od Krzysztofa wymagała więcej. „Jesteś biedakiem — rzucała. — Po co ja się z tobą związałam?” Prosił, żeby sprzątała w mieszkaniu, ale odmawiała: „To twoje mieszkanie, ja tu nie gospodyni”.
Wszystko się zmieniło, gdy Lidia zafascynowała się Pawłem. Był czarujący, miał pieniądze, zabierał ją do kawiarni, obiecywał złote góry. Przyjaciółka Olga ostrzegała: „Lidka, Paweł to kobieciarz, zastanów się!” Ale Lidia nie słuchała. Spakowała rzeczy, rzuciła Krzysztofowi klucze i wyjechała z Pawłem, nawet się nie żegnając. Olga została w tym mieszkaniu, sprzątając bałagan, który Lidia zostawiła. Lidia wtedy się śmiała: „Bierz sobie Krzysztofa, on twój!” Nie myślała, że jej słowa okażą się prorocze.
Życie z Pawłem nie było bajką. Był hojny, ale wymagał posłuszeństwa, a jego „wybryki” na boku Lidia znosiła, aż w końcu się zmęczyła. Po dwóch latach dowiedziała się, że Krzysztof dostał awans, kupił samochód i nie ożenił się. „Czeka na mnie” — pomyślała, zostawiła Pawłowi liścik i wyjechała. Ale teraz, stojąc w drzwiach, patrzyła na Olgę, która spokojnie powiedziała: „Witaj, przyjaciółko. Czemu się dziwisz? Sama mi go zostawiłaś”.
Lidia poczuła, jak płoną jej policzki. „Jesteście małżeństwem?” — wykrztusiła. Krzysztof skinął głową: „Tak, Lidia. I u nas wszystko dobrze. A ty czego chciałaś?” Zaczęła się mieszać: „Myślałam… Może moglibyśmy…” Olga delikatnie przerwała: „Lidka, masz rodziców. Ucieszą się. A nam z Krzysztofem czas. Do widzenia”. Drzwi się zamknęły, a Lidia została sama na klatce schodowej, ściskając torebkę.
Przypomniała sobie, jak Olga sprzątała w tym mieszkaniu, jak piekła ciasta, jak odwiedzała swoją babcię. Wtedy Lidia śmiała się z jej „prostoty”, a teraz zrozumiała: Olga dała Krzysztofowi to, czego ona nie potrafiła — troskę, ciepło, miłość. Lidia myślała o powrocie do Pawła, ale liścik, który zostawiła, spalił za nią mosty. Rodzice? Dawno się odsunęli, urażeni jej wyborami. Usiadła na ławce przed blokiem, czując, jak świat się wali. „Co ja zrobiłam?” — szeptała, ale odpowiedzi nie było.
A w mieszkaniu Krzysztof i Olga szykowali się do kolacji. Miesiąc później urodzili się im bliźniacy, a rodzice Krzysztofa, uwielbiający nową synową, nie mogli się nacieszyć. Lidia została z pustymi rękami, żałując swoich decyzji. Życie, jak ostrzegała Olga, nie wybacza tym, którzy lekceważą to, co prawdziwe, dla złudzeń.
